De Cock en een strop voor Bobby
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #1
- Год: 2004
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0614-9
- Жанр: Полицейские детективы
Электронная книга - «De Cock en een strop voor Bobby». Краткое содержание книги:
‘Elke dag vijf minuten naast jezelf staan.’ Meer was niet nodig had het oude schippertje gezegd. Hij was een vreemd oud mannetje, dat mij eens kwam melden dat hij zijn portefeuille met geld kwijt was. ‘Bent u naar de vrouwtjes geweest?’ had ik hem gevraagd. ‘Nee, daar ben ik te oud voor. Zoveel geduld hebben ze niet.’ Ik had gelachen en hem gevraagd hoe hij dan dacht dat hij zijn portefeuille was kwijtgeraakt. ‘Dat weet ik niet zo precies,’ had hij gezegd, ‘ik ben dat ding zo vaak kwijt. Dat komt, omdat ik eigenlijk een hekel aan geld heb. Daarom spring ik er nogal slordig mee om. Het is alleen jammer dat je het nodig hebt. Je kan er niet buiten. Toch geloof ik, dat ik mijn geld wel eens met opzet verlies om aan mijzelf te bewijzen dat ik er eigenlijk maling aan heb.’ Ik had het nogal vreemd gevonden en zei hem dat ook. ‘Och,’ had hij geantwoord, ‘ik weet het nu van mijzelf. Er zullen er beslist meer zo zijn, maar die weten het niet. De meeste mensen kennen zichzelf niet. Ik wel. Ik oefen mij daarin. Elke dag ga ik vijf minuten naast mijzelf staan. Meer is niet nodig. Je zou je er over verbazen, wat je niet allemaal bij jezelf ontdekt.’
Marjan kwam de kamer binnenstappen. Ze had een doos gebak in haar handen. Toen ze mij zag trok ze haar wenkbrauwen op. ‘Zo paps, ben je er al? Ik dacht niet dat je er al zo vroeg zou zijn. Ben je al klaar met de zaak-Bobby?’
Ze zette de doos met gebak op tafel en ging naast mij op de poef zitten.
‘Wat weet jij van de zaak-Bobby?’ vroeg ik scherp. Ik bedwong mijn stem, want ik wilde niet dat mijn vrouw in de keuken iets zou horen.
Marjan keek mij verwonderd aan.
‘Daar ben je toch mee bezig?’
‘Ja, maar hoe weet jij dat?’
Ze glimlachte. ‘Van Geert,’ zei ze.
‘Heb jij Geert dan nog gesproken?’
Ze knikte.
‘Ja, door de telefoon.’
Ze legde haar hand op mijn knie. ‘Je moest toch langzamerhand de vrouwen kennen,’ zei ze. ‘Ik heb Geert opgebeld en hem gevraagd geen griezelfilm uit te zoeken, omdat ik daar niet tegen kan. Het was natuurlijk maar een smoesje. Ik kan best griezelfilms verdragen, maar ik wilde zijn stem eens door de telefoon horen.’ Ze tuitte haar lippen. ‘Hij was heel aardig. Hij vroeg waar ik werkte en of hij mij eens mocht bellen. Ik heb natuurlijk ja gezegd en nu belt hij vrij regelmatig. Hij vertelde het van Bobby en de herrie tussen jou en De Wilde.’
‘Het was geen herrie,’ zei ik.
‘Nou ja, hoe je het ook noemen wilt. In ieder geval heb jij het onderzoek gekregen.’
‘Heeft Geert verder nog iets gezegd?’ vroeg ik.
‘Nee,’ antwoordde ze, ‘niets bijzonders.’
Ik stak een sigaret op en trok de asbak naar mij toe.
‘Heb je vertrouwen in mij, Marjan?’
Ze draaide zich op de poef een kwartslag om en keek mij aan. ‘Natuurlijk,’ zei ze. ‘Maar waarom vraag je dat?’
‘Ik wil dat je vanavond met moeder naar de bioscoop gaat.’
Ik las verbazing op haar gezicht.
‘Ik… ik zou met Geert,’ zei ze aarzelend.
Ik knikte. ‘Dat weet ik, maar ik wil Geert vanavond hier houden. Ik heb iets met hem te bespreken en ik vind het beter, dat jullie daar niet bij zijn.’
‘Ik mag het dus niet weten,’ zei ze.
Ik stond op en legde mijn hand op haar schouder.
‘Ik weet het niet,’ zei ik onzeker. ‘Ik weet alleen dat ik niet de man ben die het moet vertellen.’
‘Geert?’
‘Laten we er niet meer over praten. Ik hoop alleen dat je mij vertrouwt en je medewerking verleent. Ik wil dat je met moeder naar de bioscoop gaat en dat jullie niet terugkomen voor, laat ik zeggen, een uur of twaalf. Na afloop gaan jullie maar ergens zitten. Ik heb het al met moeder besproken. Ik zal er in ieder geval voor zorgen dat Geert er nog is als jullie thuiskomen.’ Mijn vrouw kwam de kamer binnen met een blad dampende koffie.
‘Goed,’ zei Marjan, ‘ik zal het doen.’
Ik bleef de hele middag thuis. Ik behoefde niets meer te regelen. Ik hoopte alleen, dat alles zou verlopen zoals ik mij dat had gedacht. Voor zover ik de betrokkenen kende, zouden ze reageren op de wijze die ik voorzag. Ik vroeg mij af of ik geen gevaar zou lopen. Liep ik gevaar? Zou ik mijn pistool tussen de kussens van mijn stoel steken? Ik dacht niet dat het nodig zou zijn. Ik had al een paar weken het boek De Kreeftskeerkring in huis, zonder de tijd te hebben gehad om het te lezen. Het leek mij een goed idee om de middag in gezelschap van Henry Miller door te brengen.
Ik pakte het boek en nestelde mij in mijn stoel. Boeken waren voor mij schuilplaatsen, verborgen wereldjes, waarin ik kon wegvluchten. De ontspanning lag voor mij in het ‘niet-verantwoordelijk zijn’. De schrijver had de beslissingen al genomen en de afloop stond vast. Als lezer behoefde men daaraan niets te doen. Men kon de loop van de gebeurtenissen niet meer veranderen of beïnvloeden. Ik vergat alles: Mientje. Bram, Geert, Van der Kerk. Haagse Bertus, Dikke Toontje, Ageeth, Marjan, De Wilde, moord, zelfmoord, wraak, haat, plicht, recht. Het leek allemaal niet zo belangrijk meer. Ik las. Meegesleept door letters en regels die mijn geest in een vreemd proces ontstolden in beelden en gedachten, zich vermengend met ontboeide eigen gevoelens. In dat magische complex dat lezen heet, verliepen de uren zonder tijd.
Het tijdstip van de komst van Geert kwam voor mijn gevoel sneller dan ik had verwacht. De bel verraste mij nog. Ik stond uit mijn stoel op en legde mijn boek weg. Het was half zeven. Ik liep naar de deur en deed open. Geert stapte binnen en ik hielp hem bij het uittrekken van zijn jas. Hij droeg hetzelfde blauwe kostuum als tijdens zijn eerste bezoek.
‘Heb je de kaartjes?’ vroeg ik.
‘Ja,’ zei hij opgewekt, ‘en niet voor een griezelfilm. Marjan schijnt daar niet van te houden.’
‘Geef ze maar hier.’
‘Wat?’
‘De kaartjes.’
Hij keek mij niet-begrijpend aan. Hij diepte de kaartjes uit het borstzakje van zijn colbert en gaf ze mij.
Ik ging hem voor naar de kamer, waar mijn vrouw en Marjan met sombere gezichten zaten te wachten. Het kostte hen moeite zich een houding te geven. Het deed mij pijn voor Marjan en ik hoopte vurig dat alles goed zou aflopen. Vooral voor haar hoopte ik dat. Ik was er nog niet zeker van of mijn gevoel van rechtvaardigheid door de anderen zou worden gedeeld. Het was een hachelijk spel, dat ik nu speelde. Toch bemerkte ik dat ik een soort behagen schepte in de situatie. Ik hield van het spel met mensen. Het was een onhebbelijkheid, die voortkwam uit mijn beroep. Ik had het spel al zo dikwijls gespeeld, al was de inzet nooit zo hoog geweest.
Geert begroette mijn vrouw en Marjan. Ik zag dat ze zijn blik ontweken. Geert moest dat merken. De kaartjes die ik van Geert had afgenomen, gaf ik aan mijn vrouw.
Dat ik de kaartjes van Geert gebruikte, gebeurde niet uit zuinigheidsoverwegingen, maar vormde een onderdeel van mijn plan. Ik had mijn vrouw en dochter ook vóór de komst van
Geert kunnen wegsturen. Dan had ik hen deze pijnlijke situatie bespaard. Maar ik wilde verwarring in de geest van Geert en dit had mij een uitstekende prelude geleken. Het lukte ook wonderwel.
Marjan en mijn vrouw stonden op en liepen naar de hal om hun mantels aan te trekken.
‘Wat is er?’ vroeg Geert.
‘Ze gaan naar de bioscoop,’ zei ik.
‘Maar,’ hakkelde hij, ‘ik zou toch…’
‘Jij blijft hier. Ik moet met je praten.’
Hij liep bij mij vandaan en stormde de hal in.
‘Marjan,’ riep hij.
‘Vader zal het je uitleggen,’ hoorde ik haar zeggen. ‘Het was zijn idee.’
Hij kwam terug uit de hal en keek mij aan.
‘Versteegh,’ zei hij heftig, ‘wat heeft dat te betekenen? Ik zou met Marjan naar de bioscoop. Jij ontfutselt mij de kaartjes en stuurt je vrouw met Marjan weg.’