Вужык. Голуб на плячы. Дак
- Автор: Бароўскі Анатоль
- Год: 2012
- Язык: белорусский
- Год: Палесдрук
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Вужык. Голуб на плячы. Дак». Краткое содержание книги:
У яе ўжо знікае здзіўленне, адно радасць і асалода селяцца ў душы, і адчуванне незямнога шчасця перапаўняе ўсю яе істоту. Яна толькі баялася азірнуцца назад, каб зірнуць на зямлю, бо хацелася ўбачыць яе з вышыні зорак... Не асмелілася, не хацела губляць таго ўзнёслага настрою і пачуцця, якія авалодалі ёю... Бо ці паўторыцца такое калі ў яе жыцці, ці пакліча зноў да сябе космас, яе зорка, – невядома...
– А як цябе завуць? – асмелілася запытацца нябесная госця.
– Хіба ж не ведаеш? – падзівілася тая.
– Не... – сарамліва прызналася зямлянка.
– Я – тваё імя, я – твой лёс, я – тваё жыццё... Зі-на-і-да!
– Не чула пра такую зорку.
– У кожнага чалавека ёсць свая зорка. А мы кіруем вашым жыццём, кіруем так, як прадвызначыў Бог, Які стварыў неба, зямлю, і ўсё жывое на ёй...
– Цяпер буду ведаць. І ты заўсёды знаходзішся ў маім сузор‘і?
– Заўсёды. Я – трэцяя зорка твайго сузор‘я. Калі на душы цяжка, заўсёды на мяне глядзі – я падкажу, як пазбавіцца ад журботы ці няўдач...
– А да цябе яшчэ далёка ісці?
– Ды не, усяго некалькі крокаў...
– Дык, выходзіць, ты мяне запрасіла да сябе ў госці?
– Так, бо ты яшчэ ніводнага разу не праведвала мяне. Чаму?
– Бо не ведала, што да сваіх зорак можна наведвацца ў госці.
– А цяпер будзеш ведаць. І заўсёды будзеш жаданай госцяй. Нават не госцяй, а ўладаркай.
– Дзякую табе, мая Зорка!
– За гэта не дзякуюць. Мы ж з табой адно цэлае.
– А да мяне, калі я не існавала яшчэ, каго ты запрашала?
– Як каго? Зінаіду. І пасля цябе будзе Зінаіда, і пасля яе таксама будзе з тваім імем... Такая ўжо назва ў мяне.
Яна крыху паразважала, а потым папыталася:
– Тады мне скажы, Зорка Зінаіда, ці ведаеш ты імёны ўсіх зорак, што знаходзяцца тут?
– Ведаю.
– А ці далёка адсюль... зорка Леаніда?
– Леаніда? – перапытала прадстаўніца космасу, як бы ўспамінаючы, дзе яна знаходзіцца, і тут жа адказала з усмешкай: – Ды вось яна, побач... Планета паэтаў і летуценнікаў... Адтуль заўсёды даносіцца музыка, гучаць спевы...
– А для чаго ты пытаеш? На сэрцы Леанід ляжыць, так?
– Мг... Ляжыць. Пасяліўся. А я ў яго сэрца ўвайшла. Тады, выходзіць, што я магу і яго, з твайго дазволу, запрасіць сюды, да нас?
– Можаш. Як і ён цябе, дарэчы, можа запрасіць на сваю планету. Але для гэтага ўжо трэба атрымаць дазвол.
– Ад каго? – не ўтрымалася, спытала Зінаіда, але тут жа, зразумеўшы, паправілася: – А-а, ведаю, даруй, і даруй-выбачай, што закранула такое пытанне... Глупства ўсё гэта, даруй...
– Можа і глупства, а, можа, і не... Як паглядзець, і з якога боку...
Дарога перад Зінаідай цубкая, цвёрдая, і таму ступалася лёгка і ўпэўнена. За полем віднеўся лес. Злева – наліваліся сілай каласы жыта, а ўзбоч яго густа высыпалі валошкі, прыветна ківалі блакітнымі галоўкамі. Справа, за канавай, спрэс пакрытай лістамі лотаці і белых кветак, жаўцела лубінавае поле. Удалечы чуўся зазыўны пераліў жаўрука. Прыпарвала. Мусіць, надоечы прайшоў дождж, бо ўсё чыста вымыта, і не паспела яшчэ асесці на зялёны дыван пылота...
– Зінаіда Паўлаўна! Зінаіда Паўлаўна!..
– Што, мая Зорка? Чаму такі трывожны голас у цябе?
– То не я... То...
– Зінаіда Паўлаўна, прачніцеся! Там хворая памірае... Прачніцеся!
Клікала медсястра Ірына Шчэрба, якая дзяжурыла па аддзяленні. Але да загадчыцы не даходзіў сэнс яе просьбы – яна ўсё яшчэ знаходзілася ў палоне свайго дзявочага дзіўнага сну, і таму не хацела вяртацца ў рэальнае жыццё...
– Што... што здарылася? – праз сілу папыталася доктарка, не расплюшчваючы вачэй, не адрываючы галавы ад спінкі крэсла...
Ірына ўжо трэсла загадчыцу за плячо.
– Хворая памірае... у пятай палаце, трэба тэрмінова вашая дапамога! – Пульс амаль не праслухоўваецца...
Толькі цяпер зразумела дзяжурны доктар, дзе яна знаходзіцца, і хто стаіць побач з ёю... Расплюшчыла вочы. Поўня свяціла ў твар. І далёкія зоркі, вакол яе, пераміргваліся між сабою.
– Уключы святло, Іра!
Зінаідзе ў вочы ўдарыла зыркае святло, і яна прыжмурылася, уздыхнула, набраўшы ў грудзі паветра...
І тады ж знікла поўня, зніклі зоркі, – яна вярнулася ў рэальнасць.
Зірнуўшы на медсястру, прамовіла:
– Рыхтуй, Ірка, усё неабходнае... Бягу!..
2.
Рэзкі боль працяў усё цела, і Ева Прынцова прахапілася ад сну.
Прыслухалася да болю – кальнула зноў, але не так, каб і моцна, – і яна супакоілася, сцішылася. Усе, хто знаходзіўся з ёю ў палаце, спалі. А мо хто і не спаў, толькі стараўся заснуць, чапляючыся за дрымоту.