Gwiazdy — moje przeznaczenie [The Stars My Destination - pl]

— Jeśli ona nie żyje — myślał — jestem skończony. Potrzebuję jej, ale jeśli nie żyje…

Apartament Robin był tak samo zdewastowany jak i reszta budynku. Po salonie pozostał tylko owal podłogi okalającej wyrwaną pośrodku dziurę. Foyle szukał ciała. W sypialni leżało w łóżku dwóch mężczyzn i kobieta. Mężczyźni przywitali go przekleństwami. Kobieta wrzasnęła na widok zjawy. Mężczyźni rzucili się na Foyla. Cofnął się o krok i nacisnął językiem dwa górne siekacze. Zahuczały obwody nerwowe i każdy zmysł oraz szybkość reakcji jego ciała na bodźce zewnętrzne uległy pięciokrotnemu przyspieszeniu.

W rezultacie nastąpiło natychmiastowe spowolnienie świata zewnętrznego do niesamowicie żółwiego tempa. Dźwięk mowy przeszedł w basowy bełkot. Barwy przesunęły się w dół widma ku czerwieni. Dwaj napastnicy zdawali się teraz płynąć w jego kierunku z koszmarną powolnością. Dla reszty świata Foyle stał się rozmazaną w ruchu plamą. Odsunął się spokojnie na bok, unikając pieści zmierzającej cal po calu w kierunku jego szczęki, obszedł mężczyznę dookoła, podniósł go do góry i wrzucił do krateru ziejącego w podłodze salonu. Drugiego szakala popchnął w ślad za pierwszym. Dla przyspieszonych zmysłów Foyla ich ciała zdawały się płynąć wolno w powietrzu, przyhamowane w pół wykroku, z wciąż jeszcze wysuwającymi się ospale do przodu pięściami i otwartymi ustami wydającymi stłumione, bełkotliwe dźwięki.

Foyle śmignął do kobiety kulącej się w rogu łóżka.

— Błoucło? — spytała cienkim głosem rozmazana plama. Kobieta wrzasnęła.

Foyle nacisnął ponownie górne siekacze, wyłączając przyspieszenie. Świat zewnętrzny powrócił z wstrząsem z tempa zwolnionego do normalnego. Dźwięk i barwy przeskoczyły w górę swych skal, a dwaj szakale zniknęli w dziurze, spadając z łoskotem na podłogę apartamentu położonego piętro niżej.

— Było tu ciało? — powtórzył normalnym głosem Foyle. — Murzynka? — Kobieta nie była komunikatywna. Schwycił ją za włosy i potrząsnął, po czym wrzucił sparaliżowane ze strachu ciało do otworu w podłodze.

W poszukiwaniach śladu, który poinformowałby go o losie Robin przeszkodziła mu banda z korytarza. Nieśli ze sobą pochodnie i sporządzoną naprędce broń. Szakal-jauntowcy nie byli zawodowymi mordercami. Tylko bezbronną ofiarę zadręczali na śmierć.

— Nie przeszkadzajcie mi — ostrzegł spokojnie Foyle pochłonięty myszkowaniem po szafkach i zaglądaniem pod przewrócone meble.

Szabrownicy przysunęli się bliżej, podjudzani przez zbója w futrze z norek i trójgraniastym kapeluszu oraz zagrzewani do walki przekleństwami dochodzącymi z dołu. Człowiek w trójgraniastym kapeluszu cisnął w Foyla pochodnią. Sparzyła go. Znowu przyspieszył i Szaber-jauntowcy przemienili się w żywe posągi. Foyle podniósł z podłogi nogę od krzesła i nie spiesząc się zaczął nią okładać jak maczugą poruszające się w zwolnionym tempie postacie. Na razie żaden z nich nie upadł. Foyle przewrócił mężczyznę w trójgraniastym kapeluszu na podłogę i ukląkł na nim. Zwolnił.

Świat zewnętrzny znowu ożył. Szakale padli tam gdzie stali, ogłuszeni ciosami Foyla. Człowiek w trójgraniastym kapeluszu i futrze z norek zaryczał.

— Było tu ciało? — spytał Foyle. — Młoda Murzynka. Wysoka. Bardzo ładna.

Mężczyzna wił się, próbując wyłupić Foylowi oczy.

— Przecież szukacie ciał — powiedział cicho Foyle. — Niektórzy z was, Szabrowników, wolą dziewczęta martwe niż żywe. Znaleźliście tu jej ciało?

Nie uzyskując zadowalającej odpowiedzi, Foyle pochwycił płonącą pochodnie i przytknął ją do futra z norek. Stanęło w płomieniach. Zaciągnął Szaber-jauntowca do salonu i z kamienną twarzą obserwował jak rabuś tarza się wyjąc na krawędzi krateru i wpada niczym żywa pochodnia w jego mroczną czeluść.

— Było tu ciało? — zawołał z niezmąconym spokojem Foyle, wychylając się poza krawędź dziury w podłodze. Tamten potrząsnął w odpowiedzi głową. — Nie poszło zbyt sprawnie — mruknął do siebie Foyle. — Musze, się nauczyć zasięgania języka. Dagenham mógłby mi zdradzić parę chwytów. Wyłączył wewnętrzny układ elektroniczny i jauntował się.