Muzyka duszy [Soul Music - pl]

Był to prawdopodobnie pierwszy na świecie futerał na fortepian, w dodatku zrobiony z dywanu. Klif bez wysiłku zarzucił go sobie na ramię, a w drugą rękę chwycił swój worek kamieni.

— Ciężki jest? — spytał Buddy.

Klif zważył fortepian w dłoni i zastanowił się.

— Trochę — przyznał. Podłoga pod nim zatrzeszczała. — Myślicie, żeśmy powinni zdejmować te wszystkie kawałki?

— Musi działać — zapewnił Buog. — To jak z… z powozem. Im więcej się od niego odczepi, tym szybciej jedzie. Chodźcie.

Wyruszyli. Buddy starał się nie rzucać w oczy tak bardzo, jak to tylko możliwe dla człowieka w towarzystwie krasnoluda z wielkim rogiem, małpoluda i trolla niosącego fortepian w torbie.

— Chciałbym powóz — oświadczył Klif, kiedy szli ulicą w stronę Bębna. — Duży czarny powóz z libacją i w ogóle.

— Llibacją? — zdziwił się Buddy. Przyzwyczajał się już do nowego imienia.

— Herb i w ogóle.

— Aha. Lliberia.

— I w ogóle.

— A ty co byś zrobił, gdybyś miał stos złota, Buog? Gitara w worku pobrzękiwała cicho do wtóru.

Buog zawahał się. Chciał wytłumaczyć, że dla krasnoluda cały sens posiadania stosu złota tkwi, no… w posiadaniu stosu złota. Nie trzeba nic z nim robić. Ma tylko być tak… tak kruszcowe, jak to możliwe dla złota.

— Nie wiem — powiedział. — Nigdy nie myślałem, że będę miał stos złota. A ty?

— Przysiągłem sobie, że będę najsłynniejszym muzykiem na świecie.

— Niebezpieczna jest taka przysięga — stwierdził Klif.

— Uuk.

— Czy nie tego chce każdy artysta?

— O ile wiem — rzekł Buog — każdy muzyk marzy, ale tak naprawdę marzy o tym, żeby mu płacili.

— I żeby zdobyć sławę — dodał Buddy.

— O sławie nic nie wiem. Trudno jest być sławnym i wciąż żywym. Ja chciałbym tylko codziennie grać muzykę i słyszeć, jak ktoś mi mówi: „To było świetne, masz tu pieniądze, bądź jutro o tej samej porze, dobrze?”.

— I to wszystko?

— To wcale nie jest malo. Chciałbym też, żeby ludzie mówili: „Potrzebny nam dobry gracz na rogu, weźmy Buoga Buogssona”.

— Nie brzmi zbyt ciekawie — uznał Buddy.

— Lubię nieciekawe sytuacje. Dłużej trwają.

Dotarli Pod Bęben i bocznymi drzwiami weszli do ciemnego pokoju cuchnącego szczurami i używanym piwem. Z baru dobiegał pomruk głosów.

— Zdaje się, że przyszło dużo ludzi — zauważył Buog. Wpadł Hibiskus.

— Jesteście gotowi, chłopcy?

— Jedna chwila — odezwał się Klif. — Nie mówiliśmy o zapłacie.

— Powiedziałem, że sześć dolarów — przypomniał Hibiskus. — Czego się spodziewacie? Nie należycie do gildii, a stawka gildii to osiem dolarów.

— Nie prosilibyśmy cię o osiem dolarów — zapewnił Buog.

— I słusznie.

— Weźmiemy szesnaście.

— Szesnaście? Nie możecie! To prawie dwa razy tyle co gildia!

— Ale masz tam bardzo dużo klientów. Założę się, że wypożyczasz mnóstwo piwa. A my możemy przecież iść do domu.

— Pogadajmy — zaproponował Hibiskus. Objął ramieniem głowę Buoga i odprowadził go w kąt pokoju.

Buddy przyglądał się, jak bibliotekarz bada fortepian. Nigdy jeszcze nie widział, żeby muzyk zaczynał od próby zjedzenia instrumentu. Po chwili małpolud podniósł klapę i obejrzał klawisze. Spróbował kilku nut, chyba dla smaku.