Muzyka duszy [Soul Music - pl]

— Ale trzystufuntowy małpiszon niech lepiej odda mi te przeklęte koła — oświadczył niewzruszony mężczyzna. — Jeśli nie dostanę swoich kół, będziecie mieli kłopoty.

— Kłopoty? — powtórzył Ridcully.

— Tak. I proszę mnie nie straszyć. Nie boję się magów. Wszyscy wiedzą, że prawo nie pozwala wam używać magii przeciwko cywilom.

Mężczyzna zbliżył się do nadrektora i groźnie uniósł pięść. Ridcully pstryknął palcami. Dmuchnęło; zabrzmiał cichy skrzek.

— Zawsze uważałem to raczej za wskazówkę — powiedział łagodnie. — Kwestorze, wynieś tę żabę na trawnik, a kiedy znowu będzie sobą, wypłać mu dziesięć dolarów. Dziesięć dolarów wystarczy, prawda?

— Rech — zapewniła pospiesznie żaba.

— Dobrze. A teraz czy ktoś mógłby mi wytłumaczyć, co się tu właściwie dzieje?

Z dołu usłyszeli serię głośnych trzasków.

— Dlaczego jakoś mi się wydaje — zwrócił się Ridcully do świata jako całości — że to nie będzie odpowiedź?

Służba nakrywała stoły do drugiego śniadania, co zajmowało zwykle sporo czasu. Ponieważ magowie traktowali posiłki z powagą i zostawiali po sobie bałagan, stoły były permanentnie albo sprzątane, albo nakrywane, albo zajęte. Same nakrycia wymagały znacznej staranności: każdy z magów potrzebował dziewięciu noży, trzynastu widelców, dwunastu łyżek i jednego młoteczka — nie wspominając już o mnóstwie kieliszków.

Magowie pojawiali się zwykle dostatecznie wcześnie przed posiłkiem. Często nawet nie zdążyli jeszcze wstać od stołu po drugiej dokładce poprzedniego.

W tej chwili jeden z nich siedział przy stole.

— To runy współczesne, jak widzę — stwierdził nadrektor. Wykładowca trzymał w rękach dwa noże. Przed sobą ustawił słoiczki z solą, pieprzem i musztardą. I talerz na ciasto. I parę pokryw do półmisków. Wszyskie je energicznie okładał nożami.

— Po co on to robi? — zdziwił się Ridcully. — Dziekanie, przestań przytupywać.

— To zaraźliwe — stwierdził dziekan.

— To zaraża — poprawił go Ridcully.

Wykładowca run współczesnych w skupieniu marszczył czoło. Widelce podskakiwały na blacie. Trafiona przypadkowym uderzeniem łyżka zawirowała w powietrzu i trafiła kwestora w ucho.

— Co on wyprawia?

— To bolało!

Magowie otoczyli wykładowcę run współczesnych. Nie zwracał na nich najmniejszej uwagi. Pot ściekał mu po brodzie.

— Właśnie stłukł komplet do przypraw — zauważył Ridcully.

— Będzie szczypało w oczy przez parę godzin.

— Owszem, ostry jest jak musztarda — przyznał dziekan.

— Żeby tylko nam nie dosolił — mruknął pierwszy prymus. Nadrektor uniósł dłoń.

— Domyślam się, że ktoś zamierza zaraz powiedzieć coś w stylu: „Mam nadzieję, że straż się nie dopieprzy” — rzekł. — Albo: „Chłop jest dzisiaj nie w sosie”. Założę się, że wszyscy myślicie, co by tu powiedzieć głupiego o keczupie. A ja chciałbym się tylko dowiedzieć, jaka jest różnica między moimi wykładowcami a bandą idiotów z groszkiem zamiast mózgów.

— Cha, cha, cha — wtrącił nerwowo kwestor, wciąż rozcierając ucho.

— To nie było pytanie retoryczne. — Ridcully wyrwał wykładowcy noże. Doświadczony profesor przez chwilę okładał jeszcze powietrze, po czym jakby się przebudził.

— Och, witam, nadrektorze. Jakieś kłopoty?

— Co robiłeś?

Wykładowca spojrzał zdziwiony na stół.

— Synkopował — podpowiedział dziekan.

— Wcale nie!

Ridcully zmarszczył czoło. Był człowiekiem gruboskórnym, prostolinijnym, taktownym jak młot parowy i obdarzony mniej więcej takim samym poczuciem humoru. Ale nie był głupi. Wiedział, że magowie są jak kurki na dachu albo kanarki, których górnicy używają do wykrywania przecieków gazu. Magowie z samej swej natury dostrojeni są do częstotliwości okultystycznych. Jeśli zdarzało się coś niezwykłego, to zwykle zdarzało się magom. Obracali się, można powiedzieć, twarzą do tego. Albo spadali z grzędy.

— Jakim cudem wszyscy nagle stali się tacy muzykalni? — zapytał. — Używam tego terminu w najszerszym możliwym znaczeniu, oczywiście. — Przyjrzał się zebranym magom, po czym zerknął na podłogę. — Wszyscy macie kocie urny na butach!

Magowie z pewnym zdziwieniem popatrzyli na własne stopy.

— Słowo daję, rzeczywiście wydawało mi się, że jestem trochę wyższy! — zawołał pierwszy prymus. — Myślałem, że to dzięki diecie selerowej[15].

— Właściwym obuwiem maga są buty lekkie, spiczaste albo wysokie i solidne — oświadczył Ridcully. — A kiedy czyjeś obuwie kocie-je, coś nie pasuje.

— To koturny — poprawił go dziekan. — Mają takie małe spiczaste cosie nad…

Nadrektor oddychał ciężko.

— Kiedy wasze buty zmieniają się same z siebie… — zaczął.

— Coś magicznego zbliża się wielkimi krokami?

— Cha, cha, to było niezłe, pierwszy prymusie — pochwalił dziekan.