Pan Lodowego Ogrodu. Tom II

— Gdyby nie ja, to byłbyś już sztywny. Rusz się. Może lepiej ci poświecę.

— Nie. Dopóki nie będę wiedział, czy ktoś inny też to widzi, to nie.

Przemykał wśród zadymki od jednej skały do drugiej, od jednej plamy cienia do następnej. Kosmaty płaszcz oblepił się śniegiem, podobnie jak zaimprowizowany kaptur.

Ogrzewacz ciągle działał, rozlewając na brzuchu plamę ciepła, ale Vuko czuł, że grabieją mu ręce. Zatrzymał się, wkładając dłonie pod pachę, kiedy usłyszał skrzypnięcie drzwi.

Wierzeje otworzyły się dosłownie kilka metrów przed jego twarzą, zalewając go prostokątem światła. Drakkainen znieruchomiał w dziwnej, przygarbionej pozycji, patrząc zmrużonymi oczami na czarną sylwetkę stojącą w drzwiach na wprost niego.

Człowiek powiedział coś, co brzmiało jak przekleństwo. Przez chwilę majstrował przy spodniach, oparł się barkiem o futrynę i wypuścił w kierunku Drakkainena łukowatą strugę cieczy, lśniącą w blasku płonącego wewnątrz ognia. Mężczyzna oddawał mocz, nadal stojąc w izbie, poświstując i patrząc Drakkainenowi prosto w oczy. Vuko trwał nieruchomo, zwinięty w kłębek pod płaszczem, skryty w cieniu kaptura, powoli przesuwając tylko prawą dłoń ku rękojeści miecza.

Ale nic się nie wydarzyło. Wąż skończył, poprawił spodnie, po czym zamknął ciężkie, skrzypiące drzwi.

Zapadła ciemność.

Drakkainen przełknął ślinę. Przez jakiś czas miał wrażenie, że zamarzł w przykurczonej, niewygodnej pozycji, a dłoń skamieniała mu na okręconej rzemieniem rękojeści. Serce waliło w piersi niczym wielki, bojowy bęben. Uniósł się i ruszył dalej pomiędzy kamienne budynki, a po chwili wtopił się w mrok.

Skradał się, mając po lewej ręce kamienną ścianę ponurego, długiego cekhauzu, który uznał za budynek mieszkalny. Mijane zabudowania sprawiały wrażenie czegoś jakby bardziej gospodarczego. Jakieś szopy, może coś w rodzaju obór? Chciał jedynie wyplątać się spomiędzy budynków fortu i wejść na przełęcz. Według planu miał wychynąć z boku, już na wysokości wartowni, tymczasem coś pokręcił w zamieci i teraz przemykał samym środkiem fortu. Na korektę było za późno, a Cyfral gdzieś znikła.

Liczył właściwie tylko na noc i zadymkę. Z wąskich strzelnic kamiennej chałupy biło światło, reszta tonęła w mroku i majaczącej słabo bieli śniegu.

Najpierw poczuł smród.

Nie poczciwy, gorący odór zwierząt, nawozu i starej słomy, lecz niemożliwy do pomylenia z czymkolwiek innym fetor ludzkich odchodów, brudu, potu i przerażenia. Potem dobiegły go dźwięki śpiących w tłoku ludzi. Chrapanie, kaszel, jęki, zduszony szloch, szelest słomy i szczęk łańcuchów.

Przez chwilę klęczał pod ścianą i nasłuchiwał, a jego mózg pracował na najwyższych obrotach, na jakie było go tej nocy stać. Pomieszczenie zamknięto wielkimi wrotami zbitymi z dech i zabezpieczono w najprostszy pod słońcem sposób: belką nasadzoną w poprzek wrót na stalowe, wbite w ścianę haki. Najbardziej prymitywny zamek świata, ale od wewnątrz nie do otwarcia.

— Nie — mruknął pod nosem. — Masz tylko przejść przez przełęcz. Skorzystaj z zamieci i po prostu idź stąd.

Ale jakoś nie mógł wstać od tych drzwi i po prostu stąd iść. Łatwo je było otworzyć, ale co dalej? Jeńcy byli skuci. Rozkuwać ich teraz? Jak? Czym? Potem musiałby szturmować przełęcz razem z grupą hałasujących, wycieńczonych niewolników. I uciekać, mając na karku pościg Węży. Przy czym sam ledwo trzymał się na nogach. Zamieć zasypywała tropy, lecz nie aż tak, żeby zupełnie znikły. To była pewnie pierwsza zamieć tego roku. Lada moment mogło przestać padać. Śnieg nie utrzyma się dłużej niż kilka godzin, jednak to wystarczy. Wygładzi krawędzie, ale łańcuszek wgłębień w gładkiej powierzchni zobaczy nawet kompletny kretyn. Tropy kilkunastu jeńców będą niczym autostrada.

W efekcie sam wyląduje w tych łańcuchach najpóźniej za dwa dni i nakarmi idiotyczne, nieudane smoki van Dykena.

— Nie! — syknął, usiłując zmusić się do dalszego marszu. — Po prostu wynoś się stąd, debilu.

Odszedł niechętnie, czując się wyjątkowo podle. A uprzedzali go. „Nie naprawiaj świata. Nie wszczynaj rewolucji. Masz pojawić się, ewakuować cele i zniknąć bez śladu".

Łatwo powiedzieć.

Zwłaszcza że miał też posprzątać.

Zacisnął zęby i przemknął wzdłuż budynku, starając się nie słuchać odgłosów ze środka. Marzł. I znowu czuł, że drętwieją mu kończyny.

Doszedł do wniosku, że zanim załatwi go hipotermia, ma najwyżej pół godziny.

Za kamiennym budynkiem więzienia majaczyła kanciasta bryła wozu, który oglądał dzisiaj po południu. Potem jeszcze jakieś szopy, za nimi niepoważny dwumetrowy kamienny murek, dwieście metrów w górę i wartownia.

A wreszcie przełęcz i spokój.

Rozejrzał się po dziedzińcu. Jakieś niechlujne wszystko tu było, jakby prowizoryczne. Budynki rozrzucone bezładnie, pod ścianami drewniane wiadra i inne śmieci. To ma być placówka badawcza?

Ruszył dalej, przygięty jak pod ostrzałem, lekkim, bezgłośnym truchtem.