Pętla wstecznego czasu [Петля обратного времени - pl]

— Eli — powiedziała — przy twojej żonie będzie mi łatwiej z tobą rozmawiać. Wiesz chyba, z czym przyszłam?

— Nie wiem, ale się domyślam. Chodzi o coś związanego z Ellonem, prawda?

— Tak, z Ellonem! — wykrzyknęła zaciskając nerwowo palce. — Dlaczego odnosi się pan do niego z taką pogardą, admirale?

Takiego oskarżenia się nie spodziewałem, dlatego też odpowiedziałem dopiero po dłuższej chwili:

— Czy aby nie przesadzasz, Ireno? Wszyscy, zarówno ja, jak i Oleg, kapitanowie statków i cała reszta załogi odnosimy się do Ellona z takim szacunkiem…

— Na temat Olega też mam kilka słów do powiedzenia! A jeśli chodzi o tak zwany szacunek do Ellona, to ogranicza się on do zdawkowych wyrazów uznania, że niby jest zdolny, wybitny, może nawet w pewnym stopniu genialny, ale… A on jest zdolny nie na niby, wybitny bez zastrzeżeń i genialny bez żadnego ale! Kto potrafi zrobić to, co on do tej pory dla nas zrobił?

— Istotnie, zrobił wiele — odrzekłem poważnie ale za to nie jest zdolny zrobić tego, co potrafią inni. Wśród naszych załóg nie ma postaci szarych, przeciętnych, niewybitnych. Takich po prostu zostawiliśmy w domu. A może twoim zdaniem szary jest na przykład Kamagin, twoja zaś matka przeciętna?

— Mówię o Ellonie, a nie o mojej matce lub Kamaginie. Ellon zasługuje na coś więcej niż zdawkowe uznanie! — Czego więc od nas żądasz?

— Dlaczego postawił pan nad nim smoka? — wypaliła Irena. — Dlaczego każe mu pan służyć obrzydliwemu gadowi, który w dodatku przeszkadza mózgom pokładowym w kierowaniu eskadrą?

— Pamiętaj, że maszyny raz już odmówiły posłuszeństwa.

— To co z tego? Ale znów działają, robią to, do czego zostały skonstruowane. Pańskie przywiązanie do smoka jest w tej sytuacji obraźliwe dla wszystkich, czy pan tego nie potrafi zrozumieć?!

— Nie potrafię zrozumieć czegoś innego. Tego mianowicie, za co Ellon tak nienawidzi biednego Włóczęgi? — Nie wiem! Proszę raczej zapytać, dlaczego ja nie znoszę tego smoka…

— Dobrze — odparłem. — Dlaczego więc nie znosisz Głosu?

— Nie lubię go i już! Nie cierpiałam go już na Trzeciej Planecie! Obrzydliwe, cuchnące cielsko…

— Włóczęga od tej pory bardzo się zmienił, Ireno. — Tak, zestarzał się i amory już mu nie w głowie. Ale nadal cuchnie. Dziwię się, że pan potrafił przesiadywać z nim godzinami, podczas gdy ja musiałam w jego obecności zatykać nos.

— Nie wiedziałem, że to tak wygląda…

— Oleg też się nim brzydzi, ale ustąpił panu, bo panu ustępuje zawsze i we wszystkim. Pana zaś inni zupełnie nie obchodzą, bo liczą się dla pana jedynie własne zachcianki!

— To mocny zarzut, Ireno!

— Ale sprawiedliwy! Lusin oprócz Mizara chciał wziąć ze sobą jeszcze dwa koty, ktoś jednak powiedział, że pan kotów nie cierpi. Sprawdzono to i okazało się, że istotnie za kotami pan nie przepada, admirale! No i Lusin bez słowa zrezygnował z zabrania swoich ulubionych kotów. A pan zapytał kogoś czy towarzystwo ognistego smoka sprawia mu przyjemność?

— Smoka nie ma — powiedziałem. — Jest myślący Głos koordynujący, pracę dwóch mózgów pokładowych.

Jeśli okaże się, że naprawdę nie daje sobie z tym rady, zwolnimy Głos z jego obecnych obowiązków i zatrzymamy w rezerwie.

Irena wstała. Zatrzymałem ją.

— Wspomniałaś, że masz jeszcze coś do powiedzenia na temat Olega. Zatem słucham.

Zawahała się i dopiero po dłuższej chwili powiedziała ze łzami w oczach:

— Oleg bardzo się zmienił, nie jest już taki jak dawniej. To przez pana. Jest pan główną postacią w eskadrze i wszystkich pan sobie podporządkował. Jego również. Dawniej byłam z niego dumna, teraz mi go żal. Powiedziałam mu: mój ojciec też latał z Elim, ale nie pozwalał tak sobą komenderować. Odparł mi na to, że mówię od rzeczy…

— I miał świętą rację! — wykrzyknąłem.

Po jej wyjściu przez parę minut krążyłem w milczeniu po kabinie. Mary obserwowała mnie z uśmiechem.

— Cieszysz się — wykrzyknąłem z irytacją — że na statku zaczynają się swary?

— Cieszy mnie to, że wreszcie usłyszałeś kilka nieprzyjemnych słów prawdy! — Śmiała się tak zaraźliwie, że i ja nie mogłem utrzymać powagi. — Ja sama już nie raz zamierzałam powiedzieć ci coś podobnego, ale ty tak przejmujesz się najmniejszym głupstwem… A jeśli chodzi o koty, to sama poprosiłam o ich pozostawienie na Ziemi.

— Niepotrzebnie! Jakoś bym wytrzymał ich obecność na statku…

— Chodziło właśnie o to, żebyś nie musiał wytrzymywać.

— Dość już o kotach! — zawołałem ze złością. Nie znoszę ich i basta! Powiedz lepiej, co mam robić!

— Przede wszystkim ustalić jak wygląda współpraca Głosu z Mózgami. Jeśli istotnie są w niej jakieś zahamowania, to sprawa jest poważna.

— Masz rację — powiedziałem. — Zaraz to sprawdzę.