Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

— Spierdalaj, Richie — warknął głos. — Idź się przewietrzyć.

Z okolic drzwi dobiegło mruknięcie i para butów opuściła pokój. Musiałem założyć, że Richie się w nich znajdował.

— Widzisz, Lang, w tym właśnie rzecz. Nie musisz wiedzieć, kim jestem, i nie musisz wiedzieć, gdzie jesteś. Pomysł polega na tym, że ty mi mówisz o różnych sprawach, a ja ci nie mówię…

— Ale co…

— Słyszałeś, co właśnie powiedziałem?

Nowa twarz pojawiła się w polu widzenia. Gładka, wyszorowana skóra i włosy, takie jak u Pauliego. Puszyste i czyste, do tego absurdalnie perfekcyjnie uczesane. Miał około czterdziestki i prawdopodobnie spędzał dwie godziny dziennie na rowerku treningowym. Dało się go opisać tylko jednym słowem. Zadbany. Obejrzał mnie dokładnie i ze sposobu, w jaki jego wzrok zatrzymał się na moim podbródku, wywnioskowałem, że miałem tam dość spektakularną ranę. Trochę się rozchmurzyłem. Rany zawsze dobrze nadają się do przełamywania pierwszych lodów.

W końcu nasze oczy się spotkały, ale obie pary nie przypadły sobie zupełnie do gustu.

— Dobrze — powiedział i odsunął się.

Musiało być wcześnie rano. Jedynym wytłumaczeniem dla tak silnego zapachu perfum mógł być tylko fakt, że dopiero co się ogolił.

— Poznałeś Woolfa — stwierdził Zadbany. — I tę jego córkę o ptasim móżdżku.

— Tak.

Nastąpiła chwila ciszy, a ze zmiany rytmu oddechu wywnioskowałem, że sprawiłem mu tą odpowiedzią przyjemność. Gdybym zaprzeczył — pomyłka, ja nie mówić po angielski — wiedziałby, że jestem cwaniakiem. Jeżeli będę mówił o wszystkim otwarcie, być może weźmie mnie za idiotę. W sumie wszystkie przesłanki wskazywały na tę drugą ewentualność.

— Dobrze. A teraz bądź łaskaw mi powiedzieć, o czym rozmawialiście?

— A więc — zacząłem, marszcząc brwi w wyrazie koncentracji — Woolf zapytał mnie o przebieg kariery wojskowej. Bo, nawiasem mówiąc, służyłem w armii.

— Chrzanisz. Wiedział o tym, czy sam mu powiedziałeś?

Kolejny namysł idioty.

— Nie jestem pewien. Jeżeli już o tym wspominasz, to wydaje mi się, że musiał już o tym wiedzieć.

— Dziewczyna też wiedziała?

— No cóż, tego akurat nie mogę być pewien, prawda? Nie zwracałem na nią większej uwagi. — Dobrze, że przy udzielaniu tej odpowiedzi nie byłem podłączony do wariografu. Wskazówka wyskoczyłaby do sąsiedniego pokoju, aby uciąć sobie drzemkę. — Zapytał o moje plany, co zamierzam robić. A, mówiąc szczerze, nie jest tego za wiele.

— Pracujesz w wywiadzie?

— Co?

Sposób, w jaki to powiedziałem, miał wystarczyć za odpowiedź, mimo to kontynuował.

— W wojsku. Walczyłeś z terrorystami w Irlandii. Miałeś jakieś związki z wywiadem?

— Dobry Boże, nie — uśmiechnąłem się, jakby mi ten pomysł pochlebiał.

— Coś cię śmieszy?

Przestałem się uśmiechać.

— Nic, tylko… no wiesz.

— Nie, nie wiem. To ma wiele wspólnego z moim pytaniem. Pracowałeś w wywiadzie wojskowym?

Przed udzieleniem odpowiedzi wziąłem bolesny oddech.

— Ulster to był system — powiedziałem. — I tyle. Wszystko, co się tam działo, zdarzyło się już setki razy wcześniej. System obejmował wszystko. Tacy jak ja, po prostu, no wiesz, poprawiali statystyki. Sumiennie wykonywałem polecenia. Grałem w squasha. Zdarzało mi się zabawić. Naprawdę nieźle się bawiłem — pomyślałem, że może trochę przesadziłem, ale chyba nie zwrócił na to uwagi. — Posłuchaj, moja szyja… nie jestem pewien, ale coś z nią chyba nie tak. Naprawdę powinien to obejrzeć lekarz.

— To zły człowiek, Tom.

— Kto taki? — zapytałem.

— Woolf. Naprawdę zły. Nie mam pojęcia, co ci o sobie naopowiadał. Pozwolę sobie zgadnąć, że nie wspomniał o trzydziestu sześciu tonach kokainy, które przywiózł do Europy w ciągu ostatnich czterech miesięcy. Powiedział ci o tym?

Spróbowałem potrząsnąć głową.

— Nie, myślę, że zapomniał o tym wspomnieć. A to źle przez duże Ź, zgodzisz się ze mną, Tom? Tak bym to nazwał. Diabeł wcielony, i do tego sprzedaje kokainę. Tak właśnie. To brzmi jak słowa piosenki. Co się rymuje z kokainą?

— Ból — wtrąciłem.

— Tak — powiedział. Spodobała mu się moja odpowiedź. „Ból”. Skórzane buty zaczęły się przechadzać. — Zwróciłeś kiedyś uwagę na to, że źli ludzie zadają się ze złymi ludźmi, Tom? Ja to zauważyłem. Ciągle to się zdarza. Nie wiem, czy lubią czuć się, jak u siebie w domu, robić wspólne interesy, mieć ten sam znak zodiaku, nieważne. Tysiące razy widziałem takie sytuacje. Tysiące razy. — Buty się zatrzymały. — Więc kiedy taki gość, jak ty, zaczyna trzymać się za ręce z takim gościem, jak Woolf, to muszę powiedzieć, że nie czuję do ciebie specjalnej sympatii.