Мясцовы час

Прывітаньне, дружа!

Шчыра дзякую за грунтоўны ліст. Увогуле, твае лісты, дарагі Алесь, хай сабе й крыху сухаватыя, чыста інфармацыйныя, але заўсёды радуюць і не даюць канчаткова «ўпасьці духам». Бо сацыяльна-грамадзка-палітычная сытуацыя на Беларусі, як заўсёды, хрэновая. Гэта прыгнятае й перашкаджае працаваць творча. І вось ратуе ліставаньне, шчырае сяброўства праз сотні кілямэтраў.

Ты вось пішаш пра эклектычнасьць. Маўляў, калі ад яе адмовіцца — трэба разганяць ТВЛ. Ні ў якім разе ня трэба нічога разганяць і адмаўляцца ад эклектычнасьці. Магчыма, ты мяне крыху ня так зразумеў. Эклектыка можа быць таксама стылем! Ня буду прыводзіць хрэстаматыўнага прыкладу архітэктуры і г.д. Дык вось эклектыка — гэта выразная рыса постмадэрнізму. Аб гэтым красамоўна гаворыцца ў маім эсэ «Твар Тутанхамона». І я зусім не асуджаю І. Сідарука. Ён па-свойму арыгінальны аўтар. Вядома, анікога прымушаць і ўгаворваць — як і што пісаць — мы (ТВЛ) ня будзем. Прайшлі тыя часы. Хай гэтым займаецца СП і «Пустацьвет», на якіх дзяржава паклала ідэалягічную функцыю.

Зараз больш канкрэтна пра падзел на ўкладаньне. Так, я ведаў, што калі стварыць дзьве рэдакцыі — атрымаецца два фактычна розныя часопісы з адною назваю. Гэтая «геніяльная» ідэя заганная ад самага пачатку. Я яе прапанаваў, каб крыху «залагодзіць» Ю.Пацюпу. Аднак ён катэгарычна адкідае такі варыянт, застаўшыся пры сваіх поглядах «габінэтнага тэарэтыка». А мы жа з табою, дружа, практыкі, людзі дальнабачныя. Вядома, рэдакцыя павінная быць у адным месцы, каб нехта стала адказваў за выдавецкую справу. Лепш за цябе ніхто ня зробіць. Я гэта ўсьвядоміў яшчэ ў 1991-м годзе. Але, зноў жа паўтаруся, не хацелася ўступаць у канфлікт з Ю.Пацюпам. Ён хлопец завадны, таму я яго не чапаю. Справамі ТВЛ ён не займаецца. Тое-сёе раблю я. І мне прыемна бачыць вынік сваёй працы. Пасьля тэлефановае гутаркі з табою я вырашыў актывізаваць сваю дзейнасьць — стварыць гэткую сябрыну-суполку незалежных творцаў. Ужо размаўляў з асобнымі музыкамі, мастакамі, музэйшчыкамі і г.д. Дык ведаеш, усе адгукнуліся зь цікавасьцю ды энтузіязмам. Ужо знайшлі памяшканьне для «паседжаньняў». У красавіку праводзім «аргкамітэт». Большасьць гэтых людзей — асобы канкрэтнага чыну, яны не змагаюцца зь ветракамі, ня пішуць «адкрытых лістоў» (жанр Андрэя Пяткевіча) і не займаюцца абстрактным тэарэтызаваньнем. Многія зь іх з задавальненьнем будуць пісаць адмыслова для «Калосься». Так што, лічы, у Гародні стварылася рэдакцыйная філія нашага часопіса. Яе ўсё ж узначалю я. Гэта гарантыя, што матэрыялы, якія пройдуць праз мае рукі, своечасова трапяць да цябе. Зразумела, буду дасылаць самае лепшае. Прынамсі, я так разумею гарадзенскую рэдакцыю «Калосься». Галоўнае, каб вы ўжо там усё прафэсійна разьмясьцілі і падалі. Тады й эклектычнасьць ператворыцца ў стыль і ня будзе «рэзаць» вочы. Спадзяюся, што справа пойдзе. Усё ж, дружа, як ты калісьць казаў, усё залежыць ад нас!