Мясцовы час

* * *

Дарагі Алесь!

Яшчэ раз дзякуй за дасланае «Калосьсе», зь якім я «днюю і начую». І гэта не прыгожая мэтафара, а самая праўда. Часопіс ляжыць ля майго ложка, калі сплю, а калі сяджу за пісьмовым сталом, — ён таксама побач. Ну чым не рамантычны матыў?

Пацюпаву рэакцыю не магу табе апісаць, бо дагэтуль так і не ўдалося зь ім спаткацца. Юрась ад’яжджаў у свае родныя Азёры. Я табе казаў, што бачыўся адно з Анэляю. Яна апошнім часам захапілася «праваслаўным брацтвам». Магчыма, гэткім чынам Анэля ратуецца ад акаляючай рэчаіснасьці. Мне шкада і яе, і Юрася, бо яны такія далёкія ад жыцьця! Дый жывуць у жудасных умовах савецкага інтэрната...

Зрэшты, хто з нас блізкі да гэтага брудна-атрутлівага жыцьця? У пэўнай ступені ліставаньне адыгрывае карысную ролю. Самое адчуваньне, што твае карэспандэнцыі нехта чытае, што твае лісты некаму патрэбныя, дадае аптымізму. З аптымізмам, дарагі Алесь, у мяне заўсёды праблемы... То ўздым, то дэпрэсія, часам непатрэбныя перажываньні. Што зробіш — творчая натура й павінная быць уражлівая... А ліставаньне нас фактычна аб’яднала, зрабіла вельмі блізкімі людзьмі. Сяброўства — надзвычай каштоўная рэч у сёньняшні час. Яно й павіннае быць падмуркам ТВЛ. Мо некаторыя з нас і не ўсьведамляюць той місіі, якую мы маем гонар несьці ў літаратуры. Аднак я ўпэўнены, што ТВЛ войдзе ў гісторыю. Таму нам проста неабходна як мага больш пратрымацца на арэне. Самае галоўнае, вядома, выдавецкая справа.

Вось тутака й перайду да разгляду «Калосься».

— Файная папера, арыгінальны фармат, няблага падабраныя шрыфты... Але вокладка, шчыра кажучы, ня надта атрымалася. Вокладка — гэта ж твар выданьня! Павінна быць строгая графічная кампазыцыя, прычым сталая, як фірмовы знак!

— Збудаваны нумар, здаецца, добра. Насуперак маім хваляваньня, артыкул А.Майсяёнка й успаміны з рыпам упісаліся ў часопіс. Варта працягваць рубрыку ўспамінаў (тетогіа), дзе друкаваць таксама ўласныя ўспаміны і г.д. З паэзіяй, эсэістыкай, часткова літаратуразнаўствам і крытыкай у нас, здаецца, няблага выглядаюць справы. А вось нармалёвае прозы бракуе. І тут мы не ўратуемся «прыколамі» Кастуся Гаманца (Лявона Вольскага), не прыкрыем голыя месцы эпатажнымі зьліваньнямі Ігара Сідарука. Як я ўжо абяцаў — дам на «Калосьсе» №3 трошку прозы. Вітак Чаропка абяцаў даслаць мне сваю мікрааповесьць «На кругі свая». Ты казаў, што трэба далучыць да ТВЛ яшчэ 3-4 актыўныя асобы. Дык калі каго запрашаць, так асобаў з добра накатаным іміджам і безумоўным талентам. Гэта вельмі важна. Вось з найноўшых хацелася б адзначыць Сяргея Шыдлоўскага. Файны хлопец!

— Аб’ём часопіса можна крышку павялічыць (у залежнасьці ад матэрыялаў). Пра здымкі ты мне, здаецца, казаў, што гэта вельмі дарагая рэч. Вядома, ня варта друкаваць фота кожнага аўтара, але пару агульных цікавых і прафэсійных здымкаў можна было б і зьмясьціць. На апошняй старонцы можна і трэба друкаваць рэкляму спонсараў ТВЛаўскіх выданьняў і месцаў распаўсюджваньня, як у апошнім нумары «КБ». Потым удакладнім. Трэба, відаць, як жабрацкія манаскія ордэны, пачынаць зьбіраць ахвяраваньні на «Калосьсе». Што паробіш, заварылі кашу — трэба рэгулярна выдаваць. Прозьвішчы ахвяравальнікаў надрукуем. Так робяць шматлікія выданьні на захадзе. У нас — «Наша Ніва». Сам ведаеш.