Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Śmigałem moim kawasaki po Victoria Embankment wyłącznie dla hecy. Żeby oczyścić rury i umysł.

Nie powiedziałem Woolfom o telefonie i paskudnym amerykańskim głosie po drugiej stronie. „Projekt Absolwent” mogło znaczyć cokolwiek — mogło nawet chodzić o absolwentów uniwersytetu — nie znałem też tożsamości dzwoniącego. Kiedy ma się do czynienia z ludźmi wyznającymi teorię spiskową — pocałunek pocałunkiem, ale bezsprzecznie z takimi właśnie ludźmi miałem do czynienia — nie ma sensu przedstawiać im dodatkowych zbiegów okoliczności, którymi mogliby się podniecać.

Opuściliśmy restaurację w stanie życzliwego rozejmu. Na chodniku Woolf uścisnął mi ramię, ponowił swoją propozycję i powiedział, żebym się z nią przespał, co mnie mocno zszokowało, ponieważ dokładnie wtedy wpatrywałem się w tyłek Sary. Kiedy jednak zdałem sobie sprawę, co tak naprawdę miał na myśli, obiecałem, że postąpię zgodnie z jego prośbą. Z grzeczności zapytałem, jak mogę się z nim skontaktować. Mrugnął i powiedział, że sam mnie znajdzie, czym się za bardzo nie przejmowałem.

Istniał oczywiście jeden szczególnie dobry powód, aby zachować względy Woolfa. Nawet jeżeli był dziwadłem i maniakiem, nawet jeżeli jego córka była jedynie bardzo atrakcyjnym manekinem do prezentacji żakietów, niezaprzeczalnie oboje posiadali pewien urok.

Staram się przez to powiedzieć, że złożyli całkiem pokaźną ilość tego uroku na moim koncie bankowym.

Proszę, nie zrozumcie mnie źle. Zazwyczaj nie przykładam większej wagi do pieniędzy. Oczywiście nie należę do ludzi, którzy pracują za darmo; nic w tym stylu. Każę sobie płacić za swoje usługi, na czymkolwiek one polegają, i złości mnie, kiedy ktoś jest mi winien pieniądze. Ale jednocześnie mogę chyba szczerze powiedzieć, że nigdy specjalnie nie uganiałem się za pieniędzmi. Nigdy nie podjąłem się niczego, co nie sprawiałoby mi choćby niewielkiej przyjemności, tylko z pobudek finansowych. Ktoś taki jak Paulie — wiele razy sam mi to mówił — spędza większą część dnia na zdobywaniu pieniędzy bądź na zastanawianiu się, jak je zdobyć. Paulie potrafi zachować się w sposób nieprzyjemny — a nawet niemoralny — jeżeli zarysuje się perspektywa otrzymania czeku z okrągłą sumką, nie będzie miał oporów. Do dzieła, powie Paulie.

Ze mną jednak sprawa ma się inaczej. Jestem ulepiony z zupełnie innej gliny. Jedyna korzyść wynikająca z posiadania pieniędzy, jedyny pozytywny aspekt tego w sumie dość wulgarnego dobra, to moim zdaniem fakt, iż za pieniądze można kupić różne rzeczy.

A rzeczy darzę naprawdę sporą sympatią.

Zdawałem sobie sprawę, że pięćdziesiąt tysięcy dolarów od Woolfa nie zapewni mi wiecznego szczęścia. Nie mogłem za nie kupić willi w Antibes, ani nawet wynająć jakiejś na więcej niż półtora dnia. Niemniej jednak były użyteczne. Poprawiały samopoczucie. Dzięki nim na moim stoliku pojawiały się papierosy.

A jeżeli w celu przynajmniej częściowego podtrzymania owego dobrego samopoczucia musiałbym spędzić kilka wieczorów w rozdziałach powieści Roberta Ludluma, całując się okresowo z piękną kobietą — jakoś bym to chyba zniósł.

Minęła północ, na Embankment panował niewielki ruch. Droga była sucha, a ponieważ mój zzr miał ochotę sobie pogalopować, wrzuciłem trzeci bieg i odegrałem w myślach fragmenty kilku rozmów kapitana Kirka z panem Chekovem, gdy tymczasem wszechświat przemeblowywał się dookoła mojego tylnego koła. Prawdopodobnie flirtowałem z prędkością stu osiemdziesięciu kilometrów na godzinę, kiedy w zasięgu wzroku pojawił się most Westminster. Musnąłem hamulce i lekko przeniosłem ciężar ciała, przygotowując się do przechylenia motocykla i skrętu w prawo. Światła przed Parliament Square zmieniały się właśnie na zielone i ciemnoniebieski ford powoli ruszał z miejsca, więc wdusiłem mocniej pedał gazu i przygotowałem się do wyminięcia go po zewnętrznej stronie zakrętu. Kiedy się z nim zrównałem — prawe kolano zbliżyło się do asfaltu — ford zaczął odbijać w lewo, a ja wyprostowałem się, aby minąć go szerszym łukiem.