Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]l]

12

Wzięte do niewoli głowooki świeciły bardzo słabo i teraz cały obóz pogrążył się w czarnym niebycie. Nie wiedziałem, gdzie jest Orlam Gig, sprzyjający niewidzialni i głowooki. Napięcie niedawnej walki nie pozwoliło mi usnąć, odszukałem więc przyjaciół i usiadłem z nimi na jakimś występie ołowianej skały.

Milczeliśmy chwilę, a później Romero zwrócił się do Andre.

— Drogi przyjacielu, wielu z nas i ja wśród nich, co ze wstydem przyznaję, uważało, że jesteś martwy, gdyż nic nie wskazywało na to, aby Niszczyciele poznali jakieś ludzkie tajemnice. Wydawało mi się niemożliwe, aby Zływrogi nie mogły z żywego wydobyć ważnych informacji. Ale miał pan szczęście, jeśli szczęściem można nazwać utratę rozumu… O tej możliwości nikt z nas jednak nie pomyślał.

— Sam tę możliwość wynalazłem! Traciłem zmysły świadomie i metodycznie! Z przerażeniem myślałem o torturach, jakie wrogowie będą mi zadawać. Postanowiłem więc popełnić samobójstwo. Pilnowano mnie jednak nieustannie i nic z tego nie wyszło. Wówczas postarałem się uszkodzić swój mózg, przemontować jego schemat nerwowy…

— I wtedy zjawił się koziołek?

— Tak, Eli. Myślałem o koziołku na jawie i we śnie. Na wszelkie bodźce odpowiadał obrazek babcinego koziołka. I z wolna kudłata istota z rogami i kopytami wypełniła wszystkie komórki mózgowe, wyparła z nich wszelką informację poza tą, że jest ona babcinym koziołkiem. Zapadłem w całkowitą myślową pustkę, z której dopiero wy mnie wyciągnęliście! Ale ty nie słuchasz!…

— Przepraszam. Myślałem o pewnym trudnym problemie. Chodzi o to, że uszkodziliśmy nasz pokładowy komputer metodą bardzo zbliżoną do twojej — splątaliśmy jego połączenia wewnętrzne.

— Zabawne! Pozbawiliście maszynę rozsądku i pewnie nie pamiętacie schematu demontażu?

— Obawiam się, że nie, bo Osima i Kamagin działali w pośpiechu.

— Sądzę, że można komputerowi przywrócić sprawność — powiedział Andre. — MUK nie jest bardziej złożony niż mózg ludzki, a mnie udało się go odbudować.

— Czy nie należałoby się przespać? — zaproponował Romero. — Jesteśmy zmęczeni walką, a jutrzejszy dzień też pewnie nie będzie lekki.

Zbudził mnie odgłos kroków. Uniosłem głowę i zobaczyłem Osunę, Orlana i Giga zbliżających się do mnie równym szeregiem.

— Jesteśmy gotowi do wymarszu, admirale — zameldował Osima.

— Rozmawiałem z wziętymi do niewoli głowookami — oświadczył Orlan. — Nadal uznają mnie za swego dowódcę. Sądzę, że nie trzeba ich pilnować. Wystarczy sformować z nich oddzielną grupę marszową.

— A niewidzialni znów są razem! — pochwalił się Gig. — Ci, którzy wczoraj walczyli z nami, jutro będą bić się pod mymi rozkazami.

Poleciłem Gigowi zająć miejsce w środku kolumny przed Aniołami. Niewidzialny z radości tak zagrzechotał swym szkieletokształtnym ciąłem, że stojące w pobliżu pegazy przestraszyły się i poniosły.

— Położyłam Astra na awionetkę — powiedziała Mary. — Nie będziemy go już nieść na rękach.

— Ty również powinnaś wsiąść do awionetki. Uśmiechnęła się z wysiłkiem.

— Czy zapomniałeś o rozkazie admirała? Wytrzymam wszystko, co ty wytrzymasz.