Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]l]

— I życie jeńców — dorzucił olbrzymi niewidzialny.

— To nie jest konieczne — odparował drugi adiutant. — Dyrektywa Wielkiego zezwala rozprawić się z jeńcami, gdy tylko zajdzie potrzeba. Uważam, że taki moment nadszedł. Zwłaszcza że nie możemy pozwolić jeńcom zbliżyć się do mechanizmów Stacji.

— Nam również zakazano zjawiać się w rejonie Stacji — zauważył Orlan. — I gdybyśmy znaleźli się tu z własnej woli, kara byłaby tylko jedna — śmierć…

— Dobrze to ująłeś, Onanie, nie znaleźliśmy się tu z własnej woli. Ale jesteśmy przyjaciółmi, a oni wrogami. Nie widzę powodów, aby nadal niańczyć się z jeńcami.

— Może rozdzielić się na dwie grupy? — zaproponował Gig. — Jeden oddział pójdzie z jeńcami, a drugi pospieszy w kierunku Stacji zawiadomić strażników o naszej obecności i dogadać się z Nadzorcą, aby. zapewnił wszystkim bezpieczeństwo. Powiem szczerze: niewidzialni nie lubią zabijać bezbronnych. Wyznaczono mnie do konwoju, a nie do plutonu egzekucyjnego!…

— Cóż ja słyszę! — powiedział z oburzeniem adiutant Orlana. — Zdaje się, że zapomniałeś, co mówi Wielki: zniszczenie jest najwyższym celem rozwoju, a wobec tego powszechna wojna i unicestwienie wszystkiego, co żyje, stanowi idealne wcielenie życia.

— Jestem żołnierzem, a nie filozofem. Co innego zniszczyć wroga w walce…

— Rozumiem. Czy wszyscy niewidzialni podzielają wątpliwości swego dowódcy?

Obaj niewidzialni drgnęli i powiedzieli chórem jednakowymi głosami:

— Wykonamy każdy rozkaz. Niech Orlan decyduje.

— Co powiedzą dowódcy głowooków?

Jeden z głowooków pospiesznie zaświecił peryskopem.

— Ze świętym oburzeniem odrzucamy wszelkie wątpliwości. Kiedy Orlan rozkaże, jeńcy zginą natychmiast!

Do rozmowy znów wtrącił się zdenerwowany Gig: — Źle mnie zrozumiano. Unicestwiłbym sam siebie, gdybym podejrzewał się o jakiekolwiek wątpliwości. Moje oddanie Wielkiemu zaprawdę nie ma granic.

— Tak przypuszczałem, Gigu. Prawem starszeństwa decyzja należy do Orlana. Mamy nadzieję, Onanie, że twój rozkaz będzie zgodny z natchnioną, postępową myślą destrukcyjną Wielkiego Niszczyciela.

— Możecie w to nie wątpić. Zdecydowałem, co następuje: przejdziemy jeszcze dwa odcinki drogi według dotychczasowego porządku, aby zachować dusze jeńców jako glebę, w której posiejemy ziarno zwątpienia, i wytrzebimy z niej wszystko co ludzkie — zgodnie z ideą Wielkiego. Jeśli jednak warunki się nie zmienią, jeńców trzeba będzie zabić. Jak to zrealizować? Chciałbym wysłuchać zdania specjalistów wojskowych.

— Należy oddzielić ludzi od skrzydlatych — zaświecił jeden z głowooków. — Bez ludzi skrzydlaci nie są groźni. Nie zapominajcie, że od góry jesteśmy gorzej chronieni, a grawitacja stopniowo słabnie i wkrótce te stwory będą mogły latać.

— Oddzielimy ludzi od skrzydlatych — zadecydował Orlan. — Pozwolimy ludziom usnąć i w czasie snu unicestwimy ich. Po śmierci ludzi pozostali nie będą się bronić.

Poderwałem się gwałtownie. Wokół znów rozpościerała się metalowa równina oświetlona już promieniami czerwonawej gwiazdy. Obok mnie siedział Romero.

— Co się stało, drogi przyjacielu? Czyżby jakiś sen?

— Tak, informacyjny!

— Wolę nazwać go starym słowem — proroczy. Ale przejdźmy na bezpośrednią wymianę myśli. Opowiedziałem mu o wszystkim, czego dowiedziałem się we śnie. Romero zamyślił się.

— Wygląda na to — powiedział po chwili — że wśród wrogów zapanowała niezgoda… Pozwoli pan, admirale, że pomówię o tym z kapitanami statków. Lepiej, abym to zrobił ja, bo nie jestem tak pilnie śledzony.

— Zgoda.

Paweł odszedł, a ja zająłem się Astrem.

— Ani razu nie odzyskał przytomności — powiedziała Mary.

Nic na to nie odparłem. Każde moje słowo mogło tylko pogłębić jej rozpacz. Wkrótce nadszedł Lusin i dopiero wtedy się odezwałem:

— Porozmawiaj z Romerem, ma ci coś do powiedzenia.

— Już — odparł Lusin. — Przygotowujemy się. Wszystko tak się pomiesza, że nikt nie zdoła oddzielić ludzi od Aniołów i skrzydlatych zwierzaków. Resztę powie ci Paweł.

W oddali pokazał się Orlan. Wstałem. Lusin zawołał smoka, ale siedzący w pobliżu Trub krzyknął, że on poniesie chłopca.

— Sam będę niósł syna — uciąłem.