Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]l]

— Witamy pana w naszym obozie, drogi, choć niespodziewany sojuszniku.

— Sądzę, że moja przyjaźń dla was nie powinna być taką znów niespodzianką — odparł Orlan. — Znamy się przecież z Elim od dawna.

— To byłeś ty, Orlanie? — wykrzyknąłem zdumiony.

— Tak, to byłem ja. Tak bardzo mnie nienawidziłeś, że nieustannie o mnie myślałeś. To ułatwiło zestrojenie naszego promieniowania mózgowego. Ale największym waszym przyjacielem był on — dorzucił z goryczą, wskazując na ciało jednego ze swych adiutantów.

— Zginął w walce — powiedział Petri. — Ale nie wiedzieliśmy, kto z was jest przyjacielem, a kto wrogiem.

— Nie mam do was pretensji — rzekł Orlan swym dawnym, beznamiętnym głosem. — Sami jesteśmy temu winni. Dobrze przygotowaliśmy wybuch powstania, lecz nie zatroszczyliśmy się o swoje bezpieczeństwo. Myśleliśmy jedynie o zwycięskiej walce.

— Dobrze przygotowaliście powstanie? — powtórzył Romero. — Tak, oczywiście… Ale i my coś niecoś zrobiliśmy!

— Niewątpliwie. Ale dość się nadenerwowaliśmy, zanim przyjęliście zasugerowany wam plan. Wasze myślowe rozmowy, z których tak byliście dumni, nie stanowiły dla mnie sekretu. Przekazywałem je Gigowi. Jemu przypadło najtrudniejsze zadanie, gdyż nie wszystkich niewidzialnych udało się przeciągnąć na naszą stronę. Za to Gig nie pozwolił tym, którzy pozostali wiernymi sługami imperium Wielkiego Niszczyciela, pospieszyć z pomocą głowookim i to zdecydowało o sukcesie.

Romero z powątpiewaniem rozejrzał się wokoło. W powietrzu miotały się tylko Anioły. Pegazy i smoki rozpoczęły powietrzną bitwę, lecz nie mogły długo latać przy wysokiej grawitacji.

— Jaka szkoda, szanowny sprzymierzeńcze, że nie możemy oglądać powietrznego… pola walki bohaterskiego Giga.

— Dlaczego? Zaraz się z nim połączę i zobaczycie, co się tam dzieje — odparł Orlan.

Wkrótce widok całkowicie się przeobraził. Bitwa w trzecim wymiarze była znacznie okrutniejsza i bardziej imponująca niż ta, która toczyła się na płaszczyźnie. Niewidzialny zwierał się z Niewidzialnym. Pierwszy już rzut oka wystarczył, aby stwierdzić, że jedna, liczniejsza grupa niewidzialnych żołnierzy, brała górę nad drugą. Wśród zwyciężających dostrzegłem olbrzymiego Giga.

— Wielu jednak przeszło na naszą stronę — powiedziałem do Orlana.

— Wielu. Macie zwolenników już na wszystkich planetach Perseusza. Wielki popełnił brzemienny w skutkach błąd, kiedy pozwolił na transmisję swojej dyskusji z tobą. Poddani Wielkiego wiedzą teraz od was samych, czego po ludziach można się spodziewać.

Pokazałem na głowooki.

— Ale ci nawet nie myślą zdradzić swego władcy. — To są strażnicy wychowani z dala od polityki. Ale ich pobratymcy też się z czasem do nas przyłączą. Zresztą potęga Wielkiego nie na nich się opiera.

Walka dobiegała końca.

Pojedyncze grupki Zływrogów ginęły pod wspólnymi ciosami ludzi, Aniołów i niewidzialnych. Kilku niewidzialnych Anioły konwojowały do centrum obozu, gdzie Osima kazał umieścić jeńców. Tam również odprowadzono głowooki, które zaprzestały sporu.

W pobliżu nas opadł na grunt zmęczony, lecz zadowolony z siebie Gig.

— Grawitatory gonią resztkami, szefie — powiedział, zwracając się do Orlana. — Na tej diabelskiej planecie zużycie energii dziesięciokrotnie przewyższa normę… — Dopiero później obrócił się ku mnie: — Zdaje się, że wśród ludzi przyjęty jest uścisk dłoni, daj więc rękę, admirale.

— Co zrobić z jeńcami? — zapytałem swych nowych przyjaciół, patrząc na ostatnią grupkę głowooków prowadzonych do centrum obozu.

— Unicestwić! — Gig był zwolennikiem radykalnych rozwiązań.

— Jeńcy się przydadzą — powiedział Orlan. — Nie wiemy, co nas czeka na Stacji. Jeżeli trzeba będzie walczyć, głowooki pomnożą nasze siły.

— Oddajcie ich pod moją komendę, a ja już potrafię dać sobie z nimi radę! — zapalił się Gig.

W naszym kierunku szedł Osima z Kamaginem, do których po drodze przyłączyli się Petri i Romero, Lusin, Andre i Trub. Trubowi towarzyszyły jego skrzydlate zastępy. Żaden Anioł nie pominie takiej okazji, jak raport ze zwycięskiej bitwy.

Osima patrzył ze zdumieniem na Orlana i Giga. Romero jeszcze nie zdążył mu o nich opowiedzieć. Przedstawiłem zebranym nowych towarzyszy.

— Jednego z nich widzieliście codziennie i myśleliście, że dobrze go znacie. Istnienia drugiego mogliście się jedynie domyślać. A oni troszczyli się o nasze bezpieczeństwo i pomyślność. Oto Orlan i Gig, nasi przyjaciele, a nawet więcej — zbawcy.