Muzyka duszy [Soul Music - pl]

— I tak lepsze niż Buog.

— Ja tam zostanę przy Buogu — oświadczył Buog. — A Imp zostanie przy Impie, prawda?

Imp patrzył na gitarę. Nie powinno tak być, myślał. Ledwie jej dotknąłem. Ja tylko… I jestem taki zmęczony… Ja…

— Nie jestem pewien — powiedział smętnym głosem. — Nie jestem pewien, czy Imp to odpowiednie imię dlla… dlla takiej muzyki.

Umilkł. Ziewnął.

— Imp? — odezwał się po chwili Buog.

— Hm?

W dodatku czuł wtedy, że ktoś go obserwuje. To głupie, naturalnie. Nie mógłby przecież się poskarżyć: „Byłem na scenie i zdawało mi się, że ktoś na mnie patrzy”. Usłyszałby pewnie: „Tak? To czysty okultyzm, nie ma co…”.

— Imp! — rzucił niespokojnie Buog. — Dlaczego tak pstrykasz palcami?

Imp spojrzał na swoje ręce.

— Pstrykałem?

— Tak.

— Zamyślliłem się. Moje imię… też nie jest odpowiednie do takiej muzyki.

— A co to oznacza w normalnym języku? — zainteresował się kra-snolud.

— Wiecie, cała moja rodzina to y Celynowie — wyjaśnił Imp, nie zwracając uwagi na obraźliwą sugestię dotyczącą starożytnej mowy.

— To znaczy „wśród niezabudek”. To jedyne kwiatki, jakie rosną w Llamedos. Inne zwyczajnie gniją.

— Nie chciałżem tego mówić — wtrącił Klif — ale „Imp” brzmi dla mnie trochę jak „elf.

— Oznacza holi. Wiecie, taką sallę, gdzie odbywają się turnieje bardów. Najllepsi dostają kwiaty. Imp y Celyn to tak jakby Holi Wśród Niezabudek, w przenośni: kwietna nagroda.

— Imp Niezabudka? Może Zabudka? Bud? — próbował Buog.

— Buddy? Jeszcze gorzej niż Klif, moim zdaniem.

— Jak Buddy, to i Holly — zaproponował Klif.

— Chyba… chyba brzmi mniej więcej odpowiednio — stwierdził Imp.

Buog wzruszył ramionami i wyciągnął z kieszeni garść monet.

— Zostały nam jeszcze ponad cztery dolary — przypomniał. — I wiem, co powinniśmy z nimi zrobić.

— Powinniśmy je odłożyć na członkostwo w gilldii — stwierdził nowo mianowany Buddy.

Buog zapatrzył się na średnią odległość.

— Nie — rzekł. — Nie mamy jeszcze właściwego brzmienia. Owszem, było bardzo dobre, bardzo… nowe. — Spojrzał surowo na Im-pa-cwm-Buddy’ego. — Ale czegoś brakuje…

Raz jeszcze obrzucił Impa wćBuddy’ego przenikliwym wzrokiem.

— Wiesz, że cały się trzęsiesz? Wiercisz się na stołku, jakbyś zjadł kilo wiśni z pestkami.

— Nie mogę się powstrzymać — wyjaśnił Buddy. Spać mu się chciało, ale rytm wciąż krążył po głowie.