Lord z planety Ziemia

– Zdumiewające, jak podobna jest symbolika wszystkich planet. Nawet w ojczyźnie naszego zabawnego księcia czarny kolor oznacza kłamstwo i zło, a biały czystość i szlachetność.

Poczułem, że mój strach się oddala. Prawdziwie wielcy aktorzy znali umiar…

– Przesadzasz, Shorrey. Mam na sobie kombinezon twojej armii. Nie miałem czasu przebrać się w biały strój.

Przez twarz Shorreya przemknął błysk wściekłości. Nie miał zamiaru znosić drwin przegranego przeciwnika.

– Rozsądzą nas miecze, książę.

Broń pojawiła się w jego ręku błyskawicznie. Dobrze jest mieć refleks trzy razy szybszy od normalnego…

Płaszczyznowy dysk wyruszył w swój krótki lot – od mojej ręki do dłoni Shorreya.

– Straszna, barbarzyńska broń – rzekł z goryczą Shorrey. – Wprowadziłeś ją do użytku i na tym polega twoja wina.

Dobry aktor potrafi odegrać tę samą scenę w dowolnych warunkach. Shorrey niemal dosłownie powtarzał swoje poprzednie słowa. Poczułem nieśmiałe tchnienie nadziei.

– Zasłużyłeś na śmierć, Shorrey. – Wyjąłem pistolet i nacisnąłem spust.

Srebrzysty wachlarz małych płaszczyznowych dysków. Rozmyty cień ludzkiej postaci z nieprawdopodobną szybkością uchylającej się przed pociskami.

– Nawet mnie nie drasnąłeś. – Shorrey ruszył do przodu. – Wyjmij miecz, książę z planety, której nie ma.

Wyciągnąłem miecz zza pleców. No dalej, Shorrey, wygłaszaj te swoje przygotowane zawczasu kwestie. Szykuj się do nieuchronnego i pięknego zwycięstwa…

– Każdego czeka jego własny koniec – rozmyślał na głos Shorrey, podchodząc do mnie. – Twoja śmierć będzie piękna i pozbawiona cierpień. Ten pojedynek widzą miliony i przyznają mi słuszność. Na długo przed twoim przybyciem na planetę wiedziałem, jak umrzesz. Broń się, książę.

Krótkie starcie, wymiana ciosów, mój miecz, który z każdym wypadem stawał się coraz krótszy…

Potrzebuję trzech lub czterech centymetrów klingi…

Atak… skomplikowany wypad, który skrócił mój miecz do połowy. I narastający chłód w piersi. Tak, mam szansę. Maleńką szansę królika, którym może udławić się pyton. Ale i tak będę musiał podskoczyć wyżej głowy. Jeśli nawet nie dorównam Shorreyowi w szybkości, to przynajmniej muszę spróbować.

– Umiesz więcej, niż myślałem. Stałbyś się interesującym przeciwnikiem… z czasem.

– Stój, Shorrey! – krzyknęła księżniczka. Ale Shorrey jakby jej nie słyszał.

– Umieraj, dzikusie.

Zaczął atak – na pół gwizdka, na jedną trzecią swoich możliwości. Tak żeby niewidoczni widzowie zdążyli się nim zachwycić i żebym ja zdążył sobie uświadomić nieuchronność śmierci.

Miecz Shorreya ściął moje ostrze – tym razem nie do końca, lekko cofnąłem rękę – i rozpoczął nieodwracalny ruch do mojego serca.

Ale na ułamek sekundy przed ostatecznym pchnięciem zanurkowałem pod opadający miecz.

Shorrey jeszcze próbował dosięgnąć mnie klingą, przejść do obrony, uchylić się… ale piękny i skuteczny cios w serce niebezpieczny jest właśnie dlatego, że nie można go przerwać w połowie. Nawet dysponując nieludzkim refleksem…

Rzuciłem się pod błyszczący miecz płaszczyznowy, pod rozciągniętą w wypadzie postać Shorreya. I wysunąłem rękę z krótkim, żałosnym ogryzkiem swojej klingi.

Ostrze dotknęło piersi Shorreya i zatrzymało się, jakby zapierając o pancerz. Jednak Shorrey włączył ochronę kombinezonu. Wielki aktor nie chciał umierać z rąk statysty…

Intuicyjnie, jakby kierowany czyjąś podpowiedzią, ścisnąłem rękojeść miecza, włączając tryb ostrzenia. Odłamek klingi zniknął pod białym płomieniem i wszedł w ciało niczym gorący nóż w masło.

Shorrey krzyknął. Nabijał się na ostrze, nadal kontynuując swój bezsensowny cios. A lśniąca, nieprzerwanie ostrzona klinga pruła jego ciało. Pole ostrzące, otaczające klingę, niszczyło molekularne związki, zmieniając wąskie, chirurgiczne cięcie w ziejącą ranę.

Wydostałem się spod nieruchomego ciała. Nadal ściskałem rękojeść miecza, a klinga płonęła białym ogniem, topniejąc niczym kawałek cukru w gorącej herbacie.

Nikt się nie odezwał. Gwardziści jakby skamienieli. Księżniczka wczepiła się w ramię Lansa. Kadet nie odrywał ode mnie nieruchomego spojrzenia.

Shorrey powoli przewrócił się na plecy. Próbował unieść się na łokciach, ale nie zdołał. Wyszeptał coś.

Podszedłem bliżej i usłyszałem jego cichy głos, nawet teraz władczy i pewny:

– Nie mogłeś przewidzieć ciosu… nie mogłeś mnie zabić.

– A jednak zrobiłem to.

– Wszystko jedno… i tak… – Shorrey zakasłał, na jego wargach pojawiła się różowa piana, ale mówił dalej: – I tak jesteś przybłędą. Pokonując mnie, nie pokonasz uprzedzeń naszych światów. Jesteś zabawką… w cudzych rękach. Jesteś przybyszem z nieistniejącej planety. Jesteś niepełnowartościowy.

– Wygrałem.

– Przegrałeś. Zrozumiesz to… jeszcze dzisiaj.