Гары Потэр і патаемная зала

— Ну, мы пайшлі па нашы рэчы, — з безнадзейнасцю ў голасе, прамовіў Рон.

— Аб чым вы кажыце, Візлі?— гыркнула прафесарка МакГонагал.

— Хіба ж вы нас не выключаеце са школы?— спытаўся Рон.

Гары хутка зірнуў на дырэктара і зноў апусціў вочы.

— Не цяпер, містэр Візлі, не цяпер, — адказаў Дамблдор. — Аднак я павінен давесці да вас абодвух, што ваша правіна вельмі сур’ёзная. Сёння ж я напішу аб усім вашым сем’ям. І папярэджваю вас, калі вы зробіце штось падобнае, я буду вымушаны выключыць вас.

Цяпер Снэйп выглядаў так, быццам нехта скасаваў Хрыстова Нараджэнне. Ён пракхекаўся і сказаў:

— Прафесар Дамблдор, гэтыя хлопцы з пагардаю аднесліся да дэкрэта аб абмежаваннях для непаўналетніх чараўнікоў, нанеслі сур’ёзную шкоду старому, каштоўнаму дрэву... і безумоўна, дзеі падобнага роду...

— Як пакараць гэтых хлопцаў, Северус, няхай вырашае прафесарка МакГонагал, — перабіў яго спакойным тонам дырэктар. — Яны навучэнцы яе Дому і адказвае за іх, менавіта яна. — Дамблдор павярнуўся да прафесаркі. — Мне трэба вярнуцца на банкет, Міневра, я павінен зрабіць колькі аб’яваў. Пойдзем, Северус, там ёсць даволі смачныя на выгляд заварныя пірожныя, якія я б хацеў паспрабаваць.

Снэйп паглядзеў на хлопцаў з выразам чысцюткай нянавісці на твары, аднак прымусіў сябе найхутчэй пакінуць уласны кабінет, каб пакінуць Гары і Рона разам з МакГонагал, якая ўсё яшчэ глядзела на хлопцаў, як надта разлютаваны арол.

— Ці не пайсці вам ў шпітальнае крыло, Візлі? У вас кроў цячэ.

— Ані, дзякуй, — паспешліва, рукавом, выціраючы кроў з рассечанай раны пад вокам адказаў Рон, — Мадам прафесар, я бы хацеў прысутнічаць на размеркаванні маёй сястры...

— Цэрымонія сартавання ўжо скончылася, — адказала МакГонагал. — Ваша сястра трапіла ў Грыфіндор.

— О, выдатна, — прамовіў Рон.

— І калі казаць аб Грыфіндоры...

Як хутка не гаворыла прафесарка, але Гары прымудрыўся яе перабіць.

— Мадам прафессар, здарэнне з машынай адбылося, яшчэ да пачатку заняткаў... Грыфіндор жа не павінен страціць з-за гэтага балы?— скончыўшы, ён з трывогай паглядзеў на МакГонагал.

Прафесарка працяла яго вачыма, але Гары быў упэўнены, што яна ледзь стрымлівае ўсмешку. Ува ўсялякім выпадку яе вусны зрабіліся меньш тонкімі.

— Я не буду здымаць з Грыфіндора балы, — адказала яна і ў Гары палегчыла на сэрцы. — Але вы ўсё адно павінны будзеце панесці пакаранне.

Гэта было лепей за самыя смелыя спадзяванні Гары. А то што Дамблдор напіша Дурслі. Гары дакладна ведаў, што тыя ўсяго толькі пашкадуюць, што Вярба не зрабіла з яго аладку.

Прафесарка зноў падняла палачку і накіравала яе на снэйпаў стол. З гучным ХЛАПКОМ на ім аб’явіліся вялізная талерка з бутэрбродамі, два срэбных кубкі і збанок ільдзянога гарбузовага соку.

— Ешце тут, а потым адразу ж ідзіце ў грыфіндорскую гасцёўню, — прамовіла яна. — А я павінна вярнуцца на банкет.

Як толькі за прафесаркай зачыніліся дзверы, Рон працягла але ціха свіснуў.

— Уф, я вырашыў, што нас неадкладна пакараюць, — схапіўшы бутэрброд заявіў ён.