Vaterland [Fatherland - pl]

— Ale potem pojawia się pan i zaczyna szukać.

— Jestem z tych ciekawskich.

— Najwyraźniej. — Ponownie się uśmiechnęła. — Więc Stuckarta zastrzelono, a mordercy próbowali upozorować samobójstwo?

— Istnieje taka możliwość.

Pożałował tych słów w tej samej chwili, kiedy je wymówił.

Opowiedział jej na temat śmierci Stuckarta więcej, niż to było rozsądne. Widział teraz w jej oczach iskierki kpiny. Zły był na samego siebie, że ją zlekceważył. Cechował ją ów specyficzny spryt, którym odznaczają się dziennikarze i kryminaliści. Zastanawiał się, czy może nie odwieźć jej do baru i nie kontynuować śledztwa samemu, ale po chwili odrzucił ten pomysł. To nie miało sensu. Żeby dowiedzieć się, co się stało, musiał zobaczyć to jej oczyma. Zapiął kurtkę munduru.

— Teraz musimy przyjrzeć się bliżej apartamentowi towarzysza Stuckarta.

Z satysfakcją odnotował, że uśmiech natychmiast znikł z jej twarzy. Mimo to wcale nie protestowała. Kiedy wspinali się po schodach na parter, przyszło mu do głowy, że zależy jej na obejrzeniu mieszkania Stuckarta prawie tak samo jak jemu.

Na czwarte piętro pojechali windą. Kiedy wysiadali, usłyszał dochodzący z lewej strony odgłos otwieranych drzwi. Pociągnął Amerykankę za ramię i schował się razem z nią za rogiem. Po paru sekundach wyjrzał na zewnątrz i zobaczył idącą w stronę windy, ubraną w futrzaną czapkę kobietę w średnim wieku. Na ręku niosła małego psa.

— Ściska mi pan ramię.

— Przepraszam.

Bał się własnego cienia. Kobieta powiedziała coś cicho do psa i zniknęła w windzie. March zastanawiał się, czy Globus odebrał już Fiebesowi akta Stuckarta i czy odkrył brak kluczy. Będą się musieli pospieszyć.

Drzwi apartamentu Stuckarta opieczętowano tuż obok klamki czerwonym lakiem. Data była dzisiejsza. Dołączona notka informowała wszystkich ciekawych, że lokal znajduje się obecnie pod jurysdykcją Geheime Staatspolizei, Gestapo, i że wstęp jest surowo wzbroniony. March założył parę cienkich skórzanych rękawiczek i złamał pieczęć. Klucz lekko obrócił się w zamku.

— Niech pani niczego nie dotyka — polecił.

W środku panował przepych podobny do tego, który uderzył ich w holu: pozłacane ramy luster, stylowe, stojące na rzeźbionych nogach stoły i krzesła, jasne beże adamaszkowych obić, królewski błękit perskich dywanów. Wojenne trofea, łupy imperium.

— Teraz proszę mi jeszcze raz opowiedzieć, co się stało.

— Portier otworzył drzwi i weszliśmy razem do przedpokoju. — Zadrżała i zaczęła mówić trochę głośniej. — Nikt nie odpowiedział na jego wołanie, więc ruszyliśmy dalej. Te drzwi otworzyłam pierwsze.