Vaterland [Fatherland - pl]

Do nich właśnie zaliczał się Fiebes — krótkowidzący, zgarbiony, krzywozębny, zdradzony przez żonę Fiebes — któremu Rzesza powierzyła jedyną pracę, na której mu naprawdę zależało. Najcięższymi wykroczeniami stały się nie gwałt i kazirodztwo, lecz homoseksualizm i krzyżowanie się ras. Aborcja, jako akt sabotażu przeciwko rasowej przyszłości Niemiec, karana była śmiercią. W rozwiązłych latach sześćdziesiątych obserwowało się znaczny wzrost przestępstw seksualnych. Fiebes, uwielbiający grzebać się w cudzych brudach, pracował po dwadzieścia cztery godziny na dobę i wedle słów Maxa Jaegera był szczęśliwy niczym tarzająca się w gnoju świnia.

Ale nie tego wieczoru. Tego wieczoru popijał w pracy, miał wilgotne oczy i przekrzywiony w bok, przypominający skrzydło nietoperza tupecik.

— W gazetach piszą, że Stuckart zmarł na zawał serca — powiedział March.

Fiebes zamrugał oczyma.

— Ale w archiwum odkryłem, że jego akta znajdują sie u ciebie.

— Nie mogę tego skomentować.

— Oczywiście, że możesz. Jesteśmy starymi kolegami. — March usiadł i zapalił papierosa. — Zakładam, że chodzi tu jak zwykle o zaoszczędzenie kłopotów rodzinie.

— Żeby tylko rodzinie… — mruknął Fiebes. Zawahał się. — Mogę się poczęstować? — zapytał.

— Jasne. — March dał mu papierosa i pstryknął przed nosem zapalniczką. Fiebes zaciągnął się ostrożnie niczym uczeń w toalecie.

— Jestem tą sprawą bardzo wstrząśnięty, March, nie boję się tego przyznać. Uważałem faceta za prawdziwego bohatera.

— Znałeś go?

— Tylko ze słyszenia. Osobiście nigdy się z nim nie spotkałem. Dlaczego tak się nim interesujesz?

— Sprawa wagi państwowej. Nie mogę powiedzieć nic więcej. Wiesz, jak to jest.

— No tak. Teraz rozumiem. — Fiebes nalał sobie kolejnego solidnego sznapsa. — Jesteśmy do siebie bardzo podobni, March, ty i ja.

— Naprawdę?

— Jasne. Jesteś jedynym oprócz mnie śledczym, który przesiaduje tutaj po nocach. Pozbyliśmy się naszych żon, naszych dzieci… całego tego gówna. Sens naszego życia wyznacza praca. Jeśli idzie dobrze, my też czujemy się dobrze. Jeśli idzie źle… — Głowa opadła mu na piersi. — Czytałeś książkę Stuckarta? — zapytał po chwili.

— Niestety nie.

Fiebes otworzył szufladę biurka i wyjął z niej sfatygowany, oprawny w skórę tom. „Komentarz na temat niemieckich praw rasowych”. March przekartkował go. Kolejne rozdziały poświęcone były każdej z trzech ustaw norymberskich, ustawie o obywatelstwie Rzeszy, ustawie o ochronie niemieckiej krwi i niemieckiego honoru, a także ustawie o ochronie zdrowia genetycznego narodu niemieckiego. Niektóre fragmenty podkreślono czerwonym tuszem. Widniały obok nich duże wykrzykniki. „W celu uniknięcia szkód rasowych pary powinny przed zawarciem małżeństwa poddać się badaniom medycznym. Małżeństwo pomiędzy osobami cierpiącymi na choroby weneryczne, niedorozwój umysłowy, bądź też »skazy genetyczne« (patrz uchwalona w roku 1933 ustawa o sterylizacji) dozwolone są dopiero po okazaniu zaświadczenia o sterylizacji”. Były również wykresy. „Zezwolenia na małżeństwa między Aryjczykami i nie-Aryjczykami”, „Częstotliwość krzyżowania się ras pierwszego stopnia”.