Vaterland [Fatherland - pl]

— To ważne — powiedział March.

Zmierzyła go chłodnym spojrzeniem. Facet z ambasady położył jej dłoń na ramieniu.

— Nie musisz z nim wcale iść — powiedział. To pomogło jej chyba podjąć decyzję.

— Może byś się tak zamknął, Henry. — Strząsnęła jego rękę i narzuciła na ramiona płaszcz. — Jak na nazistę wygląda całkiem przyzwoicie. Dziękuję za drinka. — Wychyliła do dna zawartość szklanki — sądząc z wyglądu whisky z wodą sodową — i wstała od stolika. — Chodźmy.

Facet, którego przedstawiła jako Thompsona, powiedział coś po angielsku.

— Dobrze, Howard. Nie musisz się martwić — odparła. — Dokąd mnie pan zabiera? — zapytała Marcha, kiedy wyszli na zewnątrz.

— Do mojego samochodu.

— A kiedy się już w nim znajdziemy?

— Do apartamentu doktora Stuckarta.

— Zapowiada się niezła zabawa.

Amerykanka była rzeczywiście dość niska. Nawet na wysokich obcasach nie sięgała Xavierowi do ramienia. Otworzył przed nią drzwi volkswagena i kiedy pochyliła się, żeby wsiąść do środka, owionął go zapach whisky i papierosów — francuskich, nie niemieckich. A także raczej drogich perfum.

Przekręcił kluczyk w stacyjce i za ich plecami zawarczał tysiąctrzystacentymetrowy silnik. March wrzucił bieg i ruszył na zachód. Ostrożnie prowadząc zjechał z Bülow Strasse, okrążył Dworzec Gotenlandzki i skręcił na północ, w aleję Zwycięstwa. Po jej obu stronach stały zdobyte podczas kampanii wschodniej działa. Armatnie lufy mierzyły prosto w niebo. Ta część stolicy była o tej porze zwykle wyludniona; berlińczycy woleli hałaśliwe kafejki na tyłach Kurfürstendammu i kręte uliczki Kreuzbergu. Ale tego wieczoru wszędzie widać było ludzi — spacerowali, oglądali wystawy i stali w małych grupkach, podziwiając armaty i skąpane w świetle reflektorów budynki.

— Jacy ludzie przyglądają się w nocy armatom? — zapytała, kręcąc ze zdumieniem głową.

— Turyści — odparł March. — Dwudziestego kwietnia będzie ich tu ponad trzy miliony.

Zabieranie Amerykanki z powrotem do mieszkania Stuckarta stanowiło niemałe ryzyko — zwłaszcza teraz, kiedy Globus wiedział, że ktoś z Kripo szuka Luthera. Ale March musiał zobaczyć to mieszkanie; musiał usłyszeć w nim opowieść dziewczyny. Nie miał żadnego konkretnego planu, najmniejszego pojęcia, czego powinien szukać. Przypomniał sobie z uśmiechem słowa Führera: „Idę z pewnością lunatyka drogą, którą wskazuje mi Opatrzność”.

Przed nimi jaśniał w świetle reflektorów umieszczony na szczycie Wielkiego Pałacu orzeł. Mogło się zdawać, że wisi w powietrzu: złota, unosząca się nad stolicą, drapieżna bestia.

Dziennikarka zauważyła jego skrzywione w uśmiechu usta.

— Co pana tak śmieszy?

— Nic.

Skręcił w prawo przy Parlamencie Europejskim. Reflektory oświetlały flagi dwunastu krajów członkowskich. Sztandar ze swastyką był dwa razy większy od innych.

— Niech mi pani opowie o Stuckarcie. Jak dobrze go pani znała?

— Bardzo słabo. Poznałam go poprzez moich rodziców. Mój ojciec pracował przed wojną w tutejszej ambasadzie. Ożenił się z niemiecką aktorką. To moja matka. Nazywa się Monika Koch, może pan o niej słyszał?

— Nie, nie wydaje mi się. — Jej niemiecki był bez zarzutu. Musiała się go nauczyć już w dzieciństwie — bez wątpienia zasługa jej matki.

— Gdyby to usłyszała, na pewno zrobiłoby się jej przykro. Uważa chyba, że była tutaj kimś w rodzaju gwiazdy. Tak czy owak oboje powierzchownie znali Stuckarta. Kiedy w zeszłym roku wyjeżdżałam do Berlina, dali mi listę ludzi, z którymi można porozmawiać. Okazało się, że połowa z nich już nie żyje. Większość pozostałych nie chciała się ze mną w ogóle spotkać. Znajomość z amerykańskim dziennikarzem nie jest tutaj szczególnie dobrze widziana. Rozumie pan chyba, o co mi chodzi. Nie będzie panu przeszkadzało, jeśli zapalę?

— Nie, proszę bardzo. Jak wyglądał Stuckart?

— Paskudny typ. — W ciemności błysnęła zapalniczka; Amerykanka zaciągnęła się głęboko dymem. — Próbował się do mnie dobierać, chociaż w tym samym czasie była w mieszkaniu ta jego kobieta. To było tuż przed Bożym Narodzeniem. Przez kilka miesięcy trzymałam się od niego z daleka. A potem, w zeszłym tygodniu, dostałam cynk z mojej redakcji w Nowym Jorku. Chcieli jakiś kawałek na siedemdziesiąte piąte urodziny Hitlera… jakąś rozmowę z ludźmi, którzy znali go w dawnych czasach.

— I zadzwoniła pani do Stuckarta?

— Tak.

— Umówiła się z nim pani na spotkanie w niedzielę, a kiedy pani tam przyszła, już nie żył?

— Skoro pan to wszystko wie — stwierdziła poirytowana — dlaczego pan mnie wypytuje?