Vaterland [Fatherland - pl]

— To nie jest wystrój jego mieszkania… przynajmniej obecnie. Hotel, może burdel. Aparat ukryty był za fałszywym lustrem. Widzisz, jak czasami gapią się prosto w obiektyw? Widziałem takie spojrzenia setki razy. Przyglądają się sobie w lustrze.

March zbadał po raz drugi wszystkie zdjęcia. Były błyszczące i nie pogięte — nowe odbitki starych negatywów. Obrazki, jakie można nabyć od rajfura w bocznej uliczce w Kreuzburgu.

— Gdzie je znalazłeś?

— Obok ciał.

Stuckart najpierw zastrzelił swoją kochankę. Z raportu wynikało, że leżała na brzuchu całkowicie ubrana, na łóżku w apartamencie Stuckarta przy Fritz Todt-Platz. Wpakował jej pocisk w tył głowy ze swego wchodzącego w skład wyposażenia SS lugera (jeśli to wszystko prawda, pomyślał March, stary mól książkowy użył pewnie broni palnej po raz pierwszy w życiu). W ranie znajdowały się strzępy tkaniny, co mogło sugerować, że strzał został oddany przez poduszkę. Potem Stuckart usiadł podobno na skraju łóżka i strzelił sobie w podniebienie. Na fotografiach policyjnych nie sposób było rozpoznać żadnego ciała. W zaciśniętej dłoni samobójcy wciąż tkwił pistolet.

— Na stole w jadalni zostawił krótki list — powiedział Fiebes. — „Mam nadzieję, że zaoszczędzę w ten sposób wstydu mojej rodzinie, Rzeszy i Führerowi. Heil Hitler! Niech żyją Niemcy! Wilhelm Stuckart”.

— Szantaż?

— Prawdopodobnie.

— Kto znalazł ciała?

— Tu dopiero się zdziwisz. Amerykańska dziennikarka. — Fiebes wypluł te dwa słowa niczym truciznę.

W aktach znajdowało się jej zeznanie: Charlotte Maguire, wiek 25 lat, berlińska korespondentka amerykańskiej agencji prasowej, World European Features.

— Prawdziwa mała dziwka. Od razu, jak ją tu przywieźli, zaczęła coś wrzeszczeć o przysługujących jej prawach. O prawach! — Fiebes pociągnął kolejny łyk sznapsa. — Podejrzewam, że teraz powinniśmy być chyba kurewsko mili dla Amerykanów, prawda?

March zanotował sobie jej adres. Jedynym innym przesłuchiwanym świadkiem był portier, który pracował w bloku Stuckarta. Amerykanka twierdziła, że zaraz po odkryciu ciała widziała na schodach dwóch mężczyzn; portier jednak upierał się, że nie było nikogo.

March podniósł gwałtownie wzrok. Fiebes podskoczył na krześle.

— Co się stało?

— Nic. Wydawało mi się, że widziałem jakiś cień przy drzwiach.

— Mój Boże, co to za miejsce… — Fiebes otworzył na oścież drzwi z matowego szkła i wyjrzał na korytarz. Kiedy był odwrócony plecami, March odpiął przymocowaną do teczki kopertę i wsunął ją do kieszeni.