Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

— Dlaczego pan mi to mówi?

Piliśmy już w tym momencie kawę, a zdjęcia powędrowały z powrotem do teczki.

— Jeżeli ma pan rację — powiedziałem — a osobiście ugrzęzłem gdzieś w połowie tego „jeżeli” z pękniętą oponą i brakiem zapasowej, ale jeżeli ma pan rację, co pan zamierza w tej sprawie zrobić? Napisać do „Washington Post”? Do Esther Rantzen? Co pan zamierza?

Woolfowie zamilkli i nie byłem do końca pewien dlaczego. Być może uznali, że wystarczy przedstawić mi swoją teorię, a ja natychmiast poderwę się na nogi, naostrzę maselniczkę i zawołam: „Śmierć producentom broni!”. Mnie to jednak kompletnie nie wystarczało. No bo jakim cudem?

— Czy uważasz się za dobrego człowieka, Thomas? To był Woolf.

— Nie, nie uważam się — odparłem. Sara podniosła wzrok.

— Za jakiego w takim razie?

— Uważam się za człowieka wysokiego. Biednego. Człowieka z pełnym żołądkiem. Człowieka z motocyklem — przerwałem i poczułem na sobie jej wzrok. — Nie wiem, co rozumiecie przez „dobry”.

— Chodzi nam o to, czy stoisz po stronie aniołów — wyjaśnił Woolf.

— Anioły nie istnieją — odpowiedziałem szybko. — Przykro mi, ale nie istnieją.

Nastąpiła chwila ciszy, podczas której Woolf powoli kiwał głową, jakby przyznawał, że, owszem, jest to jakiś punkt widzenia, tyle tylko, że niezmiernie przykry. Sara westchnęła i wstała.

— Panowie wybaczą.

Razem z Woolfem chwyciliśmy za swoje krzesła, ale zanim zdołaliśmy wykonać jakikolwiek znaczący akt powstania z miejsc, Sara znajdowała się już w połowie sali. Podeszła do kelnera, szepnęła mu coś do ucha, skinęła głową, kiedy odpowiedział, i skierowała się ku sklepionemu przejściu w tylnej części sali.

— Thomas — podjął Woolf — pozwól, że ujmę to w ten sposób. Źli ludzie szykują się do zrobienia złych rzeczy. Mamy szansę ich powstrzymać. Pomożesz nam?

Zamilkł. Czekał, co powiem.

— Wciąż nie odpowiedział pan na moje pytanie — odparłem. — Jakie są wasze plany? Niech pan mi je zdradzi. Co jest złego w pójściu z tą sprawą do prasy? Albo na policję? Albo do CIA? Wystarczy przecież, że weźmiemy książkę telefoniczną, kilka monet i po problemie.

Woolf potrząsnął głową z irytacją i postukał knykciami w stół.

— Nie słuchałeś tego, co mówiłem, Thomas — powiedział. — Mamy tu do czynienia z biznesem. Największym biznesem na świecie. Kapitał. Nie staje się do walki z kapitałem przy pomocy telefonu i dwóch uprzejmych listów do kongresmanów.

Wstałem, chwiejąc się lekko od wypitego wina. Lub rozmowy.

— Wychodzi pan? — zapytał Woolf, nie podnosząc głowy.

— Być może — odparłem. — Być może — naprawdę nie wiedziałem, co zamierzam zrobić. — Ale najpierw udam się do toalety.

Z całą pewnością to właśnie zamierzałem zrobić, ponieważ byłem zdezorientowany, a widok porcelany pomaga mi się skupić.

Powoli przeszedłem przez restaurację w kierunku tylnego przejścia, w głowie dzwoniły mi wszelkiego rodzaju źle poukładane osobiste pakunki, które mogą spaść z półki i uszkodzić współpasażerów — po co w ogóle rozmyślałem o odrywaniu się od ziemi, pasach startowych i wyruszaniu w długą podróż? Musiałem się z tego wyplątać i szybko się ulotnić. Już samo przeglądanie tych fotografii było wystarczająco głupie.

Skręciłem ku przejściu i zobaczyłem, że Sara stoi we wnęce przy automacie telefonicznym. Była odwrócona tyłem do mnie, głowę pochyliła do przodu, tak że niemal opierała się nią o ścianę. Stałem tam przez chwilę, przyglądając się jej szyi, włosom, ramionom i, no dobrze, wydaje mi się, że zerknąłem też na jej tyłek.

— Cześć — odezwałem się głupawo.

Odwróciła się gwałtownie i przez króciutką chwilę wydawało mi się, że widzę na jej twarzy prawdziwy strach — przed czym, nie miałem najmniejszego pojęcia — ale natychmiast się uśmiechnęła i odłożyła słuchawkę.

— No to jak — powiedziała, robiąc krok w moim kierunku — należysz do zespołu?