Koniec dzieciństwa [Childhood's End - pl]

— Jego kariera może być interesująca. Przy okazji: jak sądzisz, jakie podejmie działania i co mamy z nim zrobić?

— Niewątpliwie sprawdzi kilka rzeczy najszybciej, jak będzie mógł. Jednak w żaden sposób nie uda mu się potwierdzić tej informacji, a ze względu na dość szczególny sposób jej uzyskania jest mało prawdopodobne, aby ją opublikował. A nawet jeśli to zrobi, czy to w ogóle wpłynie na bieg wydarzeń?

— Muszę przeanalizowć obie możliwości — odparł Karellen. — Chociaż nieujawnianie naszej bazy jest częścią obowiązującej dyrektywy, nie ma właściwie możliwości, aby ta informacja mogła być wykorzystana przeciwko nam.

— Zgadzam się z tym. Rodericks będzie miał nie sprawdzoną informację, bez żadnej praktycznej wartości.

— Tak mogłoby się wydawać — rzekł Karellen. — Jednak nie bądźmy zbyt pewni siebie. Ludzie są bardzo pomysłowi, a często bardzo uparci. Nie wolno ich nie doceniać, tak więc obserwowanie dalszej kariery pana Rodericksa może okazać się interesujące. Muszę o tym później pomyśleć.

Rupert Boyce nigdy nie pojął, co naprawdę się wydarzyło. Kiedy goście, mniej hałaśliwie niż zazwyczaj, pożegnali się i odeszli, w zadumie przetoczył stolik z powrotem w kąt. Wywołany alkoholem lekki szum w głowie zapobiegł głębszej analizie minionych wydarzeń; zresztą fakty zaczęły mu się już nieco zacierać w pamięci. Niewyraźnie zdawał sobie sprawę, że zdarzyło się coś ważnego, ale nie wiedział co i zastanawiał się, czy nie powinien tego omówić z Rashaverakiem. Przemyślawszy rzecz gruntownie, doszedł do wniosku, że byłoby to nietaktowne. Mimo wszystko to miody Jan spowodował całe zamieszanie i Rupert był na niego trochę zły. Jednak czy to naprawdę wina Jana? Czy w ogóle ktoś tu zawinił? Sam przecież też nie czuł się w porządku, w końcu to był jego eksperyment. Pomyślał, że najlepiej zapomnieć o całej sprawie. I udało mu się to.

Może podjąłby jakieś działania, gdyby odnaleziono ostatnią stronę notatek Ruth, ale przepadła gdzieś w czasie zamieszania. Jan udawał, że o niczym nie wie, a raczej trudno było oskarżać Rashaveraka. I nikt nie mógł sobie przypomnieć, co właściwie było treścią wiadomości, nikt też nie pamiętał tych liter, a tylko to, że wydawały się zupełnie bezsensowne.

Osobą, która najbardziej przejęła się owym zdarzeniem, był George Greggson. Na całe życie zapamiętał uczucie, jakiego doznał, gdy Jean zesztywniała mu w rękach. W jednej chwili przeobraziła się z miłej towarzyszki w bezbronną istotę wymagającą czułości i opieki. Kobiety mdlały, nie zawsze wbrew swej woli, od niepamiętnych czasów, a mężczyźni nieodmiennie zachowywali się wtedy jak należy. Utrata przytomności nastąpiła u Jean zupełnie spontanicznie, lecz nie zrobiłaby większego wrażenia, gdyby była zaplanowana. W tym momencie George — jak to później pojął — podjął jedną z najważniejszych decyzji w swoim życiu. Jean z pewnością była dziewczyną, która dużo dla niego znaczyła, mimo iż miewała niesamowite pomysły i jeszcze bardziej niesamowitych przyjaciół.

Nie zamierzał całkowicie rezygnować z Naomi, Joy, Elzy lub — jak jej było na imię? — Denise, ale nadszedł czas na jakiś trwalszy związek. Nie wątpił, że Jean się zgodzi; jej uczucia od początku były oczywiste.

Na decyzję tę wpłynął jeszcze inny czynnik, z którego nie zdawał sobie sprawy. Doświadczenie tej nocy osłabiło niechęć i sceptycyzm wobec szczególnych zainteresowań Jean. Nigdy by się do tego nie przyznał, ale tak właśnie było i ten fakt usuwał ostatnią dzielącą ich barierę.

Patrzył na bladą, lecz spokojną Jean leżącą na odchylonym w tył fotelu glidera. Pod nimi rozciągał się mrok, nad nimi lśniły gwiazdy. George nie za bardzo wiedział, gdzie się znajduje, lecz tysiąc kilometrów w tę czy w tamtą nie robiło mu różnicy. Zajmował się tym automat, który pilotował ich do domu i — co było widać na desce rozdzielczej — miał ich tam doprowadzić za pięćdziesiąt siedem minut.

Jean odpowiedziała mu uśmiechem i delikatnie wyjęła rękę z jego dłoni.

— Zdrętwiałam — wyjaśniła, poruszając palcami. — Chciałabym, żebyś mi uwierzył, że czuję się już doskonale.

— A jak myślisz, co się stało? Bo chyba coś pamiętasz?

— Nie, mam w głowie kompletną pustkę. Usłyszałam pytanie Jana i nagle wszyscy zaczęliście biegać koło mnie. Jestem pewna, że to jakiś trans. Zresztą…

Przerwała na chwilę, a potem postanowiła nie mówić George’owi, że takie omdlenia zdarzały się jej już wcześniej. Wiedziała, co myśli o takich sprawach i nie chciała denerwować go jeszcze bardziej, a może nawet całkiem go odstraszyć.

— Co, zresztą? — zapytał George.