Koniec dzieciństwa [Childhood's End - pl]

Mogła to być kabina statku kosmicznego, ale nie była. Ściany były pokryte licznikami i wskaźnikami; zamiast okien przed pilotem znajdował się duży, ciemny ekran. Statek mógł unieść sześciu pasażerów, ale w tej chwili Jan był jedynym obcym na pokładzie.

Z napięciem wpatrywał się w ekran, chłonąc przesuwający się przed jego oczyma krajobraz tego dziwnego, tajemniczego rejonu. Tajemniczego? A jakże! Tak samo jak wszystko, na co mógł się natknąć pośród gwiazd, jeśli jego szalony plan się powiedzie. Oto wkraczał w królestwo koszmarnych stworzeń polujących na siebie w ciemnościach panujących od zarania świata. Było to królestwo, nad którym ludzie żeglowali przez tysiące lat, a znajdowało się nie dalej jak kilometr pod stępkami ich statków. A jednak jeszcze przed stu laty ludzie znali je słabiej niż widoczną stronę Księżyca.

Pilot opuszczał się z wyżyn powierzchni oceanu ku wciąż nie zbadanym obszarom Południowej Niecki Pacyfiku. Jan wiedział, że pojazd prowadziła niewidzialna wiązka fal dźwiękowych, wytwarzanych przez boje leżące na dnie oceanu. Nadal unosili się nad tym dnem, dużo wyżej niż chmury nad powierzchnią Ziemi.

Niewiele można było zobaczyć; skanery łodzi podwodnej na próżno przeszukiwały wodę. Zakłócenia wytwarzane przez silniki odrzutowe prawdopodobnie odstraszały mniejsze ryby, a jeśli pojawi się teraz jakieś większe stworzenie, pragnąc ustalić przyczynę hałasu, to będzie tak duże, że w ogóle nie zna strachu.

Maleńka kabina dygotała mocą — mocą, która była zdolna powstrzymywać napór niesamowitego ciężaru wody nad ich głowami i mogła wytworzyć ten mały pęcherzyk powietrza i światła, wewnątrz którego mogli żyć ludzie. „Gdyby ta moc zawiodła — pomyślał Jan, staliby się więźniami metalowego grobowca zakopanego głęboko w mule dna oceanu”.

— Pora sprawdzić pozycję — oznajmił pilot.

Przerzucił szereg przełączników i łódź podwodna powoli wytraciła szybkość, gdy silniki przestały popychać ją do przodu. Statek zastygł w bezruchu, unosząc się w wodzie jak balon w atmosferze.

Sprawdzenie pozycji na ekranie sonaru trwało tylko chwilę. Skończywszy odczytywać wskazania przyrządów, pilot zaproponował, aby przed ponownym uruchomieniem silników sprawdzić, czy nie uda się czegoś usłyszeć.

Małe pomieszczenie wypełnił cichy, jednostajny pomruk. Jan nie potrafił wyłowić z niego żadnego dźwięku, który wyróżniałby się spośród pozostałych. Był to stały szum składający się z wielu zmieszanych ze sobą odgłosów. Jan wiedział, że słucha niezliczonej liczby morskich stworzeń mówiących jednocześnie. Miał wrażenie, że stoi pośrodku kipiącej życiem puszczy — choć wtedy z pewnością rozpoznałby niektóre odgłosy. Natomiast tutaj, w tej plątaninie dźwięków nie zdołał zidentyfikować ani wyróżnić żadnego. Wszystkie zdawały się tak obce, tak odległe od wszystkiego, czego kiedykolwiek doświadczył, że włosy stanęły mu dęba na głowie. A przecież była to część jego własnego świata.

Przez rozedrgany szum przedarł się głośny wrzask jak błysk pioruna na tle burzowej chmury. Szybko ścichł w upiorny skowyt, wycie, które zamarło, lecz w chwilę później znów wróciło z oddali. Nagle z głośnika buchnął chór wrzasków, pandemonium, które sprawiło, że pilot szybko sięgnął do regulatora siły dźwięku.

— Na Boga, cóż to takiego? — sapnął Jan.

— Niesamowite, prawda? To szkółka wielorybów, jakieś dziesięć kilometrów stąd. Wiedziałem, że są tu gdzieś w pobliżu i pomyślałem, że zechciałby ich pan posłuchać.

Jan wzdrygnął się.

— A ja zawsze myślałem, że morze jest milczące! Dlaczego one robią taki harmider?

— Sądzę, że rozmawiają ze sobą. Sullivan mógłby to panu wyjaśnić. Mówią, że umie nawet rozpoznać poszczególne osobniki, chociaż trudno w to uwierzyć. Hej, mamy towarzystwo!

Na ekranie widokowym pojawiła się ryba o niewiarygodnie rozwiniętych szczękach. Wyglądała na dość sporą, ale Janowi trudno było ocenić jej rozmiary, ponieważ nie znał skali obrazu na ekranie. Tuż pod skrzelami miała sterczący do przodu długi wyrostek, zakończony jakimś dzwonkowatym organem.

— Widzimy ją w podczerwieni — powiedział pilot. — Spójrzmy na normalny obraz.

Ryba zupełnie zniknęła. Pozostał tylko kielich na końcu wyrostka, świecący jasnym, fosforyzującym blaskiem. Później, po króciutkiej chwili uwidoczniła się sylwetka stworzenia, gdy wzdłuż jego ciała zabłysła linia światełek.

— To wędkarz. Tym światełkiem zwabia inne ryby. Fantastyczne, prawda? Nie rozumiem tylko, jak to się dzieje, że ta przynęta nie zwabia ryb na tyle dużych, aby mogły go zjeść? Jednak nie możemy tu stać cały dzień. Proszę go obserwować, gdy zapuszczę silniki.