Zatoka cykuty

– Pan zna aferzystów, którzy zdobywają obrazy dla kolekcjonerów?

– Tak, niektórych znam, ale ja do nich nie należę. Wszystko załatwiam legalnie. Może pani w to wierzyć, ponieważ pani brat obdarza mnie pełnym zaufaniem. A on jest jednym z najbardziej nieufnych ludzi, jakich znam.

– Znacie się bardzo długo. On mógł panu zaufać w dawnych latach, a teraz rzadko się widujecie.

– Proszę posłuchać, pani Frasier. Od piętnastu lat pracuję w tym biznesie. Przykro mi, jeśli miała pani złe doświadczenia z ludźmi ze świata sztuki, ale ja jestem uczciwy i nie bawię się w chodzenie po linie. Pewnie, że znam ciemną stronę tego interesu. Bez tej wiedzy nie odnosiłbym żadnych sukcesów.

– Z iloma obrazami mojej babki miał pan już do czynienia?

– Pewnie z kilkunastoma przez te wszystkie lata. Do moich klientów należą również muzea. Jeśli obraz należy do kolekcjonera – oczywiście, jeśli legalnie wszedł w jego posiadanie – a muzeum pragnie mieć ten obraz, to staram się odkupić go od niego. Wiem, co posiadają znani kolekcjonerzy, więc mogę również próbować handlu zamiennego. To dniała w obie strony, pani Frasier.

– Rozwodzę się, panie Russo. Proszę mnie tak nie nazywać.

– W porządku. Frasier to zresztą dość pospolite nazwisko. Jak mam się do pani zwracać?

– Wrócę do panieńskiego nazwiska. Może mnie pan nazywać Savich. Tak, znowu będę Lily Savich.

– To świetnie, kochanie – powiedział Savich, który właśnie stanął w drzwiach. – Zlikwidujmy wszystkie pozostałości po Tennysonie.

– Tennyson? A co to za imię? Lily uśmiechnęła się do niego.

– Lord Alfred Tennyson był ulubionym poetą mojego teścia który mi powiedział, że imię Lord, czy też Alfred, nie byłoby dobre, więc został tylko Tennyson. Z kolei moja teściowa nienawidzi tego poety.

– Może Tennyson, ten poeta – nie mówię o pani przyszłym eks – mężu – jest trochę zbyt naturalistyczny.

– Nigdy nie czytał pan Tennysona – stwierdziła Lily.

– Ma pani rację. – Simon skinął głową i uśmiechnął się czarująco. – „Naturalistyczny” to nie jest dobre (skreślenie?

– Nie wiem. Też go nie czytałam.

– Przyniosłem kawę i szarlotkę – powiedział Savich, podnosząc wzrok do góry i nadsłuchując.

– Słyszę, jak Sherlock śpiewa Seanowi Przybieżeli do Betlejem. On uwielbia słuchać kolęd, kiedy się kąpię. Postarajcie się dogadać, a ja pójdę pośpiewać razem z Sherlock. Możesz mu zaufać, Lily.

Zostali sami. Lily słyszała, jak krople deszczu uderzają o szyby. Już wtedy, kiedy wylądowali w Waszyngtonie, było pochmurno i wiał silny wiatr.

Simon zaczął pić przyrządzoną przez Dillona kawę, westchnął głęboko i przymknął oczy.

– Savich robi najlepszą kawę na całym świecie. A sam rzadko ją pije.

– To ojciec nauczył nas parzyć kawę. Mówił, że gdyby miał kiedykolwiek znaleźć się w domu starców, to przynajmniej pod tym względem będzie mógł na nas liczyć. Mama nauczyła Dillona gotować, zanim pojechał do Bostonu na studia.

– Uczyła was oboje?

– Nie, tylko Dillona. – Zamilkła, słuchając dobiegającego z góry śpiewu. – Śpiewają teraz Cichą noc. To moja ulubiona kolęda.

– Ich głosy dobrze harmonizują. Jednak Savich najlepiej wypada w stylu country i western. Słyszała pani, jak śpiewa w klubie?

Potrząsnęła głową i napiła się trochę kawy.

– Może moglibyśmy kiedyś wszyscy pójść do Bonhomie Club i posłuchać, jak śpiewa?

Nie odezwała się.

– Dlaczego mi pani nie ufa, pani Savich? A może… nie lubi? Cokolwiek to jest.

Zanim odpowiedziała, obrzuciła go uważnym spojrzeniem i zjadła kawałek szarlotki.

– Wie pan co, panie Russo? Doszłam do wniosku, że jeśli Dillon ma do pana zaufanie, to ja też powinam je mieć.