Вужык. Голуб на плячы. Дак

– Да-да, – з пявучым расцягам прамовіла Алачка, напручваючы слых, хто б гэта мог званіць у такі позні час.

– Гэта я – Валера, – пачуўся ў трубцы вясёлы і бадзёры голас. – Прывітанне з добразычлівай Прыбалтыкі!

– А, ты? Думаю, дзе падзеўся – як скрозь зямлю праваліўся.

– Правільна, я там быў, дзе скрозь зямлю і правальваюцца.

– Дзе гэта, Валера?

– Прабач, што не падаваў голасу. Кінулі ў гарачую кропку – у Арменію, дзе ліецца кроў. Там ні з кім сувязі не трымаў – нельга было.

– Зразумела. Адкуль звоніш – з дому?

– Не, Алачка, з дзяжурства.

– Таксама зразумела.

– Алачка, я адразу да галоўнага. Ты любіш прыроду?

Яна насцярожана задумалася: “Куды ён гне? Для чаго славесная гульня?”

Адказала ж коратка:

– Канечне ж, люблю.

– Тады як ты глядзіш на тое, што мы маглі б адправіцца ў суботу на паляванне. Пераначуем у лесе, ёсць добрыя палаткі і будуць усе выгоды. Шашлыкі падрыхтуем. Ёсць добрае крымскае віно. А ў нядзельку, пад вечар, вернемся дадому... Што адкажаш на маю прапанову?

Яна нейкі час маўчыць, абдумвае і ўзважвае, не хоча адразу ж і абрадавана адгуквацца на яго заляцанне, успамінае, ці вольная субота, ці не паламаецца які іншы план, і што з таго будзе, калі яна згодзіцца на паездку...

– Ну, што маўчыш, Алачка?

– Думаю. Нечаканая прапанова. А я гляджу на календар, ці не загружана ў суботу і ў нядзелю.

– Да суботы яшчэ два дні. Я проста прапанаваў, а ты глядзі. У мяне будзе ўсё гатова, астатняе залежыць толькі ад цябе. Табе спадабаецца, даю слова. Будуць яшчэ маіх два сябрукі, і яны са сваімі сяброўкамі. Людзі правераныя, надзейныя. Таму заўтра вечарам, у такі ж час, я табе пазваню зноў. Вазьму спецыяльна дзяжурства, каб у два выхадныя мяне не маглі чапнуць, і гэтак далей...

Ёй і хочацца адразу сказаць, прызнацца, што яна на ўсё згодна, але ж і разважлівасць інтэлігенткі, якой яна сама сябе лічыць, не дазваляе адразу кідацца ў вір з галавой, цвярозы розум бярэ верх і яна расцягвае паўзу, стараючыся прыдаць размове значымасць і вагу, уздыхае:

– Трэба падумаць. Баюся, каб хто не паламаў планы...

– Тады пазваніць заўтра?

– Так лепш будзе. А я пастараюся ўсё ўладзіць. Думаю, што мы здзейснім твой план. Добрага табе дзяжурства.

– А табе добрых сноў. Усяго найлепшага, цалую.

Яна ўсміхнулася, паклала слухаўку. Аб’явіўся, усё-ткі, а думалася, што ніколі больш не падасць голасу. Пэўна ж, хлусіць, што знаходзіўся ў Арменіі, але ж не праверыш, ды і навошта ёй тое, якая ў тым розніца. Пазваніў жа, значыць, засумаваў, значыць, хоча пабыць разам, ды і вунь якую забаву прапаноўвае. Родненькі граф вунь амаль кожныя выхадныя на паляванні знікае разам з Абламейкам і сябрамі. Вось яна і паглядзіць, як яны там страляюць, якія трафеі здабываюць у тым лесе, на лугах ды азёрах...