Вужык. Голуб на плячы. Дак

Марынка сядзела на падлозе з Графам, гладзіла яго, як быццам развітвалася з ім.

– Вы яго выбралі? – папыталася дзяўчынка ў госці.

– Яго, Марынка. Графам назвала.

– Графам? – шчыра падзівілася малая, нахіляючыся да пысы шчанюка. – Граф! Граф! Гаф!.. Гаф!... Але ж гэта не хлопчык, а дзяўчынка, значыць, Графа.

– Хай будзе Графа, Графка. Прыгожа.

Алачка дастала з сумачкі шакаладкі, і падала Марынцы.

– Гэта табе.

– Дзякую, Ала Антонаўна.

– На здароўе! Прыязджай да мяне ў госці, добра?

– Добра. Як возьме мамка.

– Возьме. Я папрашу яе.

Хацелася забраць Графа зараз жа, але падумала, што калі ў аўтобусе ён абмочыць ёй спадніцу, не будзе ведаць, што рабіць.

– Грошы калі вам аддаць – цяпер, ці пазней, калі прывязеце Графа?

– Не-не, усё па-чэснаму, – заківаў адмоўна Селівон. – Як прывязем – тады і грошы аддасце. Я падбяру кнігі і выразкі з газет і часопісаў, каб вы ведалі ўсё пра сабак. У вас дома і будзе першы ўрок. Згодны так?

– Згодна. Дзякую вам. Прыязджайце.

Алачцы такая пастаноўка пытання спадабалася – не рвачы, здаецца, людзі простыя, са сваімі заганамі і недахопамі (а ў каго іх няма?), якія хочуць сваёй працай здабыць капейчыну. Яна і перажываць не будзе за грошы, якія б аддала загадзя.

Падышла да дзвярэй:

– Калі вас чакаць?

– А калі вам зручна? – падышла Тоня, расчырванелая, задаволеная, што гешэфт адбыўся, што ёй гандаль дае прыбытак, глядзела прыхільна ў вочы. – Заўтра? Паслязаўтра?

– Давайце паслязаўтра. Пасля работы. У гадзін шэсць.

– Добра. І нам такое падыходзіць. Чакайце. Мы прыедзем з Графам. Так, Граф?

Марынка ляжала на падлозе, сваім носам дакранулася да носа Графа. У руцэ – распачатая шакаладка. Шкада, мусіць, было ёй развітвацца са шчанюком. Але ж бізнес ёсць бізнес. Паслязаўтра яна аддасць за яго пяцяь тысячаў, і ён будзе бегаць па кватэры, радаваць сыноў. Алачка верыла, што выгадуе і выхавае з яго выдатнага сабаку – разумнага і паслухмянага. А за ўсе яе клопаты і турботу, пяшчоту і ласку прынясе прыбытак у сто тысячаў... Сто тысяч...

– Тады – да паслязўтра. Адрас я свой вам дала. Ехаць проста і лёгка. Як і ў вас – дом каля прыпынку. Ды я вас убачу з акна. Усяго добрага. І Марынку не забудзьце ўзяць з сабой.

– Добра. Да пабачэння!

Зачыніла за сабою дзверы і пастаралася як хутчэй выйсці на вуліцу, каб ўдыхнуць у сябе свежага паветра. Выйшла ў двор, села на лавачку ў цені, і доўга не магла ачомацца. Недзе ў глыбіні душы ледзь прыкметна жыла, віравала думка – плюнуць на ўсё, вярнуцца назад, пастукаць у дзверы і сказаць, што перадумала, што не будзе займацца сабачай справай... Але перад вачыма настойліва блішчэла лічба з адзінкай і некалькімі нулямі, і яскрава бачыла тых сабак, у сне, якія клалі перад ёю купюры, купюры, купюры...

“Не! Я яшчэ пазмагаюся! Я не здамся! Дакажу, што і сабакі могуць абагаціць мяне. А што?”

Пераламала сябе, і ўздыхнула лягчэй, паспакайнела на сэрцы. О, Алачка не такая, каб здавацца абставінам у палон! Хутчэй абставіны здадуцца ёй...