Dalekie szlaki [Галактическая разведка - pl]l]

1

Ewakuacja przypominała paniczną ucieczkę.

Do sali wtargnęły głowooki, które bez żadnych dyskusji zaczęły nas zaganiać ku wyjściu, poszturchując opornych ciosami pól grawitacyjnych. Znów pojawił się Orlan i po raz pierwszy usłyszeliśmy jego krzyk, rozlegający się później tak często, że do tej pory dźwięczy mi w uszach. — Szybciej! Szybciej! Szybciej!

Niewiele pamiętam z początkowego stadium ewakuacji, bo wkrótce po uwolnieniu mnie z klatki grawitacyjnej straciłem przytomność. Ocknąłem się na pryczy z głową na kolanach Mary i usłyszałem jej szczęśliwy głos:

— Ocknął się! Żyje!

— Na jaki statek nas ładują? — spytałem.

— Na „Cielca” — odparł Kamagin, który stał w pobliżu. — Władcy Wszechświata boją się pokazać nam wnętrze swoich okrętów — dorzucił ironicznie.

Znów straciłem przytomność. Przyszedłem do siebie już na pokładzie „Cielca” stwierdzając ze zdumieniem, że półleżę na grzbiecie jednego ze skrzydlatych wychowanków Lusina. To właśnie jakiś gwałtowniejszy ruch pegaza przywrócił mi zmysły.

— Nareszcie w domu! — wykrzyknął Osima idący obok mnie.

Niszczyciele nie tknęli niczego w naszych kabinach.

Co chwila ktoś wybiegał na korytarz, wołając radośnie, że nie ma żadnych uszkodzeń, że niczego nie brakuje.

— Zajrzyj do nas — poprosiłem Mary, kiedy znaleźliśmy się pod drzwiami naszego mieszkania. — Ja wstąpię do sali obserwacyjnej. Nie obawiaj się o mnie, czuję się już całkiem dobrze.

Nie zdążyłem odejść na dwa kroki, kiedy obok mnie przemknął Aster z jakimś naczyniem w ręku. Zawołałem go, ale nawet się nie odwrócił.

— Dokąd on tak pędzi? — zapytałem z niepokojem. — Nie pora teraz na bieganinę po statku!

Mary uśmiechnęła się pogodnie.

— Nic mu się nie stanie. Poczekajmy tu chwilę na jego powrót.

— Wszystko załatwione, mamo! — krzyknął już z daleka. — Wprawdzie nie udało mi się wyjść ze statku, ale wylałem płyn na zewnątrz przez kanał analizatora. Planeta jest zakażona.

— Co to znaczy, Mary? O jakim zakażeniu on mówi?

Okazało się, że Aster na polecenie Mary rozpylił na planecie kulturę bakterii odżywiających się niklem i jego solami. Planeta została zarażona życiem. Proces będzie z początku rozwijał się powoli, póki epidemia życia nie ogarnie całego globu, a wtedy rozwój życia można będzie przerwać jedynie unicestwiając całą planetę.

Zuch jesteś, synu! — powiedziałem, klepiąc go po ramieniu.

Po krótkotrwałym ożywieniu znów poczułem się źle. Zachwiałem się. Podchwycił mnie Petri i zaprowadził do mego pokoju. Tam położył mnie na kanapie. Siły stopniowo wracały. Uruchomiłem deszyfrator i poprosiłem przyjaciół, aby nastroili się na moje promieniowanie. Rozmawiać myślami było nie tylko bezpieczniej, ale i łatwiej, przynajmniej dla mnie, gdyż bardzo osłabłem i słowa z trudem przeciskały mi się przez gardło.