Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Wielkooka blondynka w ciuchach Ralpha Laurena wzięła ode mnie kask i wskazała na stolik przy oknie. Zamówiłem tonik dla siebie i dużą wódkę dla bólu pod pachą. Czas do przyjścia Woolfa mogłem spędzić na lekturze przewodnika Ewana lub menu. Menu wydawało się nieco dłuższe, więc zacząłem od niego.

Pierwsze danie stawało w szranki pod nazwą „Crostini Mielonego Tarroce z Ziemniakami Benatore”. Liczono sobie za nie imponujące dwanaście funtów sześćdziesiąt pięć pensów. Blondynka w ciuchach Ralpha Laurena podeszła i zapytała, czy może mi pomóc w wyborze dania. Poprosiłem, aby wyjaśniła mi, co to są ziemniaki. Nie rozbawiło jej to.

Właśnie zacząłem zgłębiać opis drugiego dania, którym, na ile mogłem się zorientować, mogli być bracia Marx ugotowani w koszulkach, kiedy dostrzegłem przy wejściu Woolfa, który z całych sił starał się nie wypuścić z rąk aktówki, podczas gdy kelner rozbierał go z płaszcza.

I wtedy, dokładnie w tym samym momencie, kiedy zauważyłem, że nasz stolik został nakryty dla trzech osób, dojrzałem wyłaniającą się zza jego pleców Sarę.

Wyglądała — przepraszam, że o tym wspominam — fantastycznie. Absolutnie fantastycznie. Wiem, że to banał, nie są takie chwile, kiedy człowiek uświadamia sobie, dlaczego banał jest banałem. Miała na sobie zwykłą sukienkę z zielonego jedwabiu, która leżała na niej w sposób, w jaki wszystkie sukienki chciałyby leżeć, gdyby tylko dano im taką szansę — nieruchoma w miejscach, w których powinna pozostać nieruchoma, zwiewna w miejscach, gdzie ruch był dokładnie tym, co chciało się zobaczyć. Praktycznie wszyscy obserwowali Sarę, jak szła w kierunku stolika, a kiedy Woolf podsunął jej krzesło, na sali zaległa cisza.

— Cieszę się, że pan przyszedł, panie Lang — powiedział Woolf senior.

Skinąłem głową.

— Zna pan moją córkę?

Spojrzałem przez stół na Sarę, która w skupieniu wpatrywała się w serwetkę przy swoim talerzu. Nawet jej serwetka wyglądała lepiej niż jakakolwiek serwetka na sali.

— Ależ oczywiście — odparłem. — Niech się zastanowię. Wimbledon? Królewskie regaty w Henley? Ślub Dicka Cavendisha? Ach nie, już sobie przypominam. Wylot lufy, to właśnie tam się ostatnio widzieliśmy. Miło znów panią spotkać.

W zamierzeniu miało to być powitanie przyjazne, wręcz żartobliwe, ale kiedy nadal nie podnosiła wzroku, zorientowałem się, że moje słowa zabrzmiały raczej agresywnie, i żałowałem, że się nie zamknąłem i nie ograniczyłem do uśmiechu. Sara ułożyła sztućce w szyk, który najwyraźniej wydawał jej się ładniejszy.