Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

— To miłe — powiedziałem.

Woolf ciągnął dalej, jakby odczytywał jakąś listę.

— Jesteś mądry. Twardy. Szczery. Pozytywnie oceniony przebieg służby w Armii Szkockiej.

— Gwardii — poprawiłem, ale zignorował tę uwagę i kontynuował:

— A, co z mojego punktu widzenia najistotniejsze, jesteś bankrutem.

Uśmiechnął się ponownie, czym mnie zirytował.

— Pominął pan moje akwarele — przypomniałem.

— To też? Co za człowiek! Jedyne, co pozostało mi sprawdzić, to czy można cię kupić.

— Zgadza się. Stąd pięćdziesiąt tysięcy.

Woolf skinął głową.

Sprawy zaczynały wymykać się spod kontroli. Wiedziałem, że w pewnym momencie powinienem wygłosić zdecydowaną przemowę, kim jestem i za kogo oni się do cholery uważają, rozpytując dookoła, kim jestem. Miałem wrócić do tego, kim jestem, po podaniu deseru, ale odpowiedni moment jakoś nigdy się nie pojawił. Mimo tego, w jaki sposób mnie potraktował, mimo całego tego węszenia po szkolnych raportach, nie potrafiłem się zmusić do niechęci wobec Woolfa. Coś mi się w nim podobało. A co się tyczy Sary, cóż mogę powiedzieć… Ładne ścięgna.

Mimo wszystko nie zaszkodziło spróbować ździebko ostrzejszego tonu.

— Niech zgadnę — zacząłem, spoglądając surowo na Woolfa. — Kiedy już się pan dowiedział, że nie można innie kupić, postanowił pan jednak spróbować?

Nawet się nie zająknął.

— Otóż to — odparł.

Dość. Miałem dość, i to dokładnie w tej chwili. Istnieje granica, której gentleman nie przekracza, ja również. Cisnąłem serwetkę na stół.

— To naprawdę fascynujące — powiedziałem — i przypuszczam, że gdybym był innego rodzaju człowiekiem, taka propozycja mogłaby mi nawet pochlebiać. Teraz jednak chcę wiedzieć, o co w tym wszystkim chodzi. Jeżeli mi pan tego w tej chwili nie wyjaśni, odejdę od stolika, odejdę z waszego życia, a prawdopodobnie nawet wyjadę z kraju.

Zauważyłem, że Sara mnie obserwuje, ale nie odrywałem wzroku od Woolfa. Ścigał widelcem po talerzu ostatniego ziemniaka i zagonił go do kałuży sosu. Wtedy jednak odłożył widelec i zaczął bardzo szybko mówić.

— Wie pan coś na temat wojny w Zatoce Perskiej, panie Lang? — zapytał.

Nie wiem, co się stało z Thomasem, ale jego nastrój z całą pewnością uległ pewnej zmianie.

— Tak, panie Woolf. Wiem coś na temat wojny w Zatoce Perskiej.

— Nie, nic pan nie wie. Idę o każdy zakład, że nie ma pan najmniejszego cholernego pojęcia, co tam się dzieje. Zna pan pojęcie kompleksu wojskowo-przemysłowego?

Mówił jakby był akwizytorem, starającym się zdruzgotać moje szyki obronne, a ja chciałem, żeby trochę zwolnił. Pociągnąłem długi łyk wina.

— Dwight Eisenhower — powiedziałem w końcu. — Tak, znam. Byłem jego częścią, jeżeli pan pamięta.

— Z całym szacunkiem, panie Lang, był pan bardzo małą częścią. Zbyt małą, proszę mi wybaczyć te słowa, zbyt małą, aby zdawać sobie sprawę, że nią pan jest.

— Jak pan chce — mruknąłem.

— A teraz niech pan spróbuje zgadnąć, co jest obecnie najważniejszym dobrem na świecie? Tak ważnym, że wytworzenie i sprzedaż każdego innego dobra zależy właśnie od niego. Ropa naftowa, złoto, jedzenie. Jak pan sądzi?

— Coś mi mówi — powiedziałem — że zaraz się od pana dowiem, że chodzi o broń.

Woolf nachylił się nad stołem, za szybko i za daleko, jak na mój gust.

— Zgadza się, panie Lang. To największa gałąź przemysłu na świecie i każdy rząd o tym wie. Jeżeli polityk zaczyna walczyć z przemysłem wojskowym, obudzi się następnego dnia i nie będzie już politykiem. W niektórych przypadkach może się w ogóle nie obudzić. Nie ma znaczenia, czy stara się wprowadzić prawo dotyczące rejestracji broni w stanie Idaho, czy powstrzymać sprzedaż F-16 irackim siłom powietrznym. Jeżeli nadepniesz im na odcisk, oni nadepną ci na głowę. I kropka.

Woolf oparł się na krześle i otarł pot z czoła.

— Panie Woolf — zacząłem. — Zdaję sobie sprawę, że musi to być dla pana dziwne uczucie przebywać tu, w Anglii. Zdaję sobie sprawę, że musimy budzić pańskie zdumienie jako naród prostaków, którzy dopiero dzień przed pana przylotem uzyskali dostęp do ciepłej i zimnej wody w domach, więc być może zdziwi się pan, kiedy powiem, że już wcześniej wiele słyszałem na ten temat.

— Niech pan go wysłucha, dobrze? — włączyła się Sara i lekko podskoczyłem, słysząc gniew w jej głosie. Kiedy na nią popatrzyłem, odwzajemniła spojrzenie, mocno zaciskając usta.

— Czy słyszał pan kiedyś o Blefie Stoltoia? — zapytał Woolf.

Odwróciłem się z powrotem w jego stronę.

— Blefie… nie, nie sądzę.

— Nieważne — powiedział. — Anatol Stoltoi był generałem Armii Czerwonej. Szefem sztabu za czasów Chruszczowa. Poświęcił całą karierę przekonywaniu USA, że Rosjanie mają trzydzieści razy więcej rakiet niż Stany Zjednoczone. Na tym polegało jego zadanie. Dzieło jego życia.