Muzyka duszy [Soul Music - pl]

— No więc… lądujemy.

Pimpuś stanął na niewielkim wzgórku.

— Dobrze. — Susan wyjęła kosę z olstra. Ostrze ożyło natychmiast.

Nietrudno było zauważyć dusze poległych. Schodzili z pola bitwy ramię w ramię, przyjaciele i jeszcze przed chwilą wrogowie. Śmiejąc się i zataczając, zbliżali się do niej.

Susan zeskoczyła na ziemię. Skoncentrowała się.

— Tego… — Odchrząknęła. — CZY KTOŚ TU ZOSTAŁ ZABITY I MA NA IMIĘ VOLF?

Za jej plecami Śmierć Szczurów ukrył pyszczek w łapkach.

— Hm… HEJ TAM!

Nikt nie zwracał na nią uwagi. Wojownicy przechodzili obok. Formowali szereg na granicy pola bitwy i zdawało się, że na coś czekają.

Nie musiała… zajmować się… wszystkimi. Albert próbował jej wytłumaczyć, ale pamięć sama podsuwała szczegóły. Musi dopilnować niektórych, zależnie od danej chwili i historycznej wagi, a to wystarczało, by pozostali też byli obsłużeni. Ona miała tylko nie hamować pędu ostrza.

— Musisz być bardziej asertywna — poradził kruk. — Na tym polega kłopot z kobietami na stanowiskach: nie są wystarczająco asertywne.

— Dlaczego chciałeś tu przylecieć? — zainteresowała się Susan.

— Wiesz, to przecież pole bitwy — tłumaczył cierpliwie ptak. — Po bitwie kruki są niezbędne. — Swobodnie zawieszone oczy obracały się nad dziobem. — Padlina wzywa, można by powiedzieć.

— Czyli wszyscy zostaną zjedzeni?

— To element cudu natury.

— Okropne…

Czarne ptaki krążyły już po niebie.

— Wcale nie. Jak to mówią: każdemu, co mu się należy.

Jedna ze stron, jeśli tak można ją nazwać, zaczęła uciekać, druga rzuciła się w pogoń. Ptaki lądowały na tym, co było — jak Susan uświadomiła sobie ze zgrozą — wczesnym śniadaniem. Z licznymi miękkimi kęskami.

— Lepiej rozejrzyj się za rym swoim chłopakiem — poradził kruk. — Inaczej spóźni się na przejażdżkę.

— Jaką przejażdżkę? Oczy zakręciły się znowu.

— Czy w ogóle nie uczyli cię mitologii?

— Nie. Panna Butts uważa, że to tylko wymyślone historie z literacką treścią.

— Aha. Straszne. Nie można na to pozwolić, prawda? No cóż, niedługo sama zobaczysz. Muszę lecieć. — Kruk wzniósł się w powietrze. — Zwykle staram się o miejsce u głowy.

— Goja mam…

Nagle ktoś zaczął śpiewać. Głos spłynął z niebios jak podmuch wiatru — całkiem niezły mezzosopran.

— Hej-jo, hej-jo! Hej!

Za głosem, na koniu niemal tak wspaniałym jak Pimpuś, pojawiła się kobieta. Stanowczo kobieta. Całkiem sporo kobiety. Tak wiele, ile tylko można ustawić w jednym miejscu, nie uzyskując dwóch kobiet. Miała na sobie kolczugę, lśniący napierśnik rozmiaru 115D i hełm z rogami.

Zebrani razem polegli przywitali ją radosnymi okrzykami. Koń stępa wylądował na ziemi. Za nim z góry pędziło jeszcze sześć śpiewających kobiet.

— Zawsze to samo — mruknął odlatujący kruk. — Można godzinami czekać, żeby zobaczyć chociaż jedną, a potem zjawia się wszystkie siedem naraz.

Susan patrzyła zdumiona, jak każda z kobiet chwyta zabitego wojownika i cwałuje z powrotem w niebo. Znikały nagle kilkaset sążni nad ziemią i niemal natychmiast wracały po kolejnego pasażera. Wkrótce między polem bitwy a niebem działała regularna linia promowa.

Po minucie czy dwóch jedna z kobiet podjechała stępa do Susan i wyjęła spod pancerza zwój pergaminu.

— Co jest? Tu pisze: Volf — rzuciła energicznym głosem, jakim ludzie w siodle zwracają się zwykle do zwykłych piechurów. — Volf Szczęściarz…?

— Tego… Nie wiem… TO ZNACZY: NIE WIEM, KTÓRY TO Z NICH — wyjaśniła bezradnie Susan.

Kobieta w hełmie pochyliła się. Było w niej coś znajomego.

— Jesteś nowa?

— Tak. To znaczy TAK.

— No to nie stój jak zbroja dużej dziewczynki! Bierz się, hej ho, i sprowadź go! Zuch dziewczyna!

Susan rozejrzała się niespokojnie i wreszcie go zobaczyła. Nie był zbyt daleko. Młody człowiek, otoczony migotliwym błękitem, wyróżniał się wśród poległych.

Podeszła szybko, ściskając kosę. Linia błękitu łączyła wojownika z jego martwym ciałem.

PIP! — krzyknął Śmierć Szczurów. Podskakiwał nerwowo i znacząco gestykulował.

— Wystawić lewy kciuk, prawa ręka ugięta w nadgarstku, i ruszaj tą kosą! — huknęła rogata kobieta.

Susan zamachnęła się. Błękitna linia pękła.

— Co się stało? — zapytał Volf. Spojrzał na ziemię. — To ja tam na dole, prawda? — Odwrócił się powoli. — I tam na dole, i tutaj. I…

Zauważył rogatą wojowniczkę i rozpromienił się nagle.

— Na lo! — zawołał. — Więc to prawda? Walkirie zaniosą mnie do hal Ślepego lo, gdzie będziemy przez wieczność pić i ucztować?

— Mnie nie… Chciałam powiedzieć: MNIE NIE PYTAJ. Walkiria schyliła się i przerzuciła sobie wojownika przez siodło.