Гэта самотная зорка Венера
- Автор: Аляшкевіч Аляксандр
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Гэта самотная зорка Венера». Краткое содержание книги:
– Ты прапануеш мне зрабіцца чыноўнікам? – няўцямна зірнуў паэт на любую і ледзь не расмяяўся ў душы, толькі на імгненне ўявішы сябе ў крэсле міністэрскага бюракрата.
Як жа гэта выглядала недарэчна і нават смешна. Ён, таленавіты паэт – сухі згорблены чыноўнік! Сядзіць за сталом у кабінеце і замест стварэння вершаў перабірае нікому непатрэбныя паперы.
Яна быццам спіной пачула ягоныя думкі, уздрыгнула плячыма, змрочна ўзіраючыся ў панылы вечаровы восеньскі пейзаж за шклом.
– Я хачу сустракацца з любым ў светлых пакоях, а не ў цвілой сабачай кануры! – мовіла нарэшце злосна.– Калі табе не да спадобы мая прапанова, тады я пайду, паэт. І мы больш ніколі не сустрэнемся, чуеш?!.
– Што ты, любая, – ступіў ён да вакна і паспрабаваў пяшчотна прыхінуць да сябе каханую, але яна ўхілілася ад ягоных ласак.
У вялікіх блакітах дзяўчыны – звычайна чыстых і светлых – адбілася туга і адчай Мёртвага мора. Яна рашуча зрушылася.
– Бывай!..
За дзвярыма пакоя на зацемненай лесвіцы пачуўся цяжкі металічны стук высокіх жаночых абцасаў, які балючымі стрэмкамі ўпіваўся ў сэрца паэта. Ён доўга застылым статуем ўзіраўся праз халоднае шкло ў густую вечаровую цемру, што агортвала брудную гарадскую вуліцу і ў лядашным покрыву якой знік невыразны цень каханай.
“Але ж я нават не ведаю нумара яе тэлефона, – змрочна падумаў ён. – Што ж, усё светлае і добрае рана ці позна заканчваецца. І падвоенныя зоркі, надыходіць час, узрываюцца і разлятаюцца ў розныя бакі, каб скончыць свой апошні жыццёвы шлях ў самоце і адзіноце.”
І затрымаў свой самотны позірк на піўным шапіку, што свяціўся яскравай вывескай пры канцы туманнай вуліцы, і ля якога звычна тоўпіліся раскудлачаныя заўсядаі хмелю.
“Ih vino veritas? Ісціна ў віне?” – узгадаўшы выснову старажытнага філосава, цяжка ўздыхнуў паэт.
Павярнуўшыся, ён прыхапіў з шафы чорнае восеньскае паліто і пайшоў на вуліцу. Праз колькі тыдняў ён захварэў і злёг ў ложак, і маркотны позірк паэта звярнуўся да акрайца неба, што бачыўся ў нешырокім акне…
2
Quo vadis, Domine?.. Куды ідзеш, спадар Ісус? Ты – Уладар бясконцага і неабсяжнага Сусвету. Вялікі і Непазнавальны. Справядлівы і Міласэрны. Гаспадар жыцця і смерці, святла і цемры, самоты і кахання. Куды на гэты раз скіраваўся твой магутны непадзельны дух? Няўжо зноў на Зямлю? Тую гаротную Зямлю, якая знемагае ў цемры граху, страху і бязладдзя. Толькі навошта табе тыя бедныя і нікчэмныя, якія некалі выракліся цябе – Вялікага Пакутніка Галгофы. І чаму не яны Цябе шукаюць, а Ты шукаеш іх; чаму не яны Цябе знаходзяць, але Ты знаходзіш іх. А мо, ужо спяшыш учыніць свой справядлівы суд? Ці зноў нехта звярнуўся да Цябе са шчырай пакаяльнай малітвай! Га, Магутны Божа? Ты ж Добры і Міласэрны. Quo vadis, Domine?..
…У невялікім шэрым пакоі, усё ўбранства якога складалі пісьмовы стол ды ложак, панавала паўцемра. У вузкае расфіраненае акно з выцвілага вячэрняга восеньскага неба самотна зазіраў медны дыск поўні. Ледзь бачна варушылася полымя свечкі, якое адбівалася ў журботных карых вачах маладога чалавека, што ляжаў на ложку. За сценамі пакоя горад, у якім пульсавала і клекатала жыццё. Але што да таго хвораму паэту, якога пакідалі сілы…
Чаму побач з талентам заўсёды нядоля? Чаму добрыя і шчырыя вымушаны пакутаваць, а прагныя, ненажэрныя, злыя заўсёды ў цяпле, сытыя і вясёлыя? Скажы, Божа, чаму лепшых Ты забіраеш, а выродлівыя і нікчэмныя ўсё жывуць і жывуць?..
..Хворы паэт самотна зірнуў праз акно на чорнае нябеснае прасцірадла, на якім прыгаршчамі запальваліся нанач зоркі. І горка ўздыхнуў. Няўжо зоркі не чуюць ягонай ўмольнай просьбы. Няхай яго пакінулі ўсе: сябры, родныя, каханая. Але Ён, Справядлівы і Міласэрны?.. Паэт у роспачы адвёў позірк са счарнелага неба і змружыў павекі. Калі ж адплюшчыў вочы, ад ледзь улоўнага шолаху, то нейкі час разгублена пазіраў на сівога старога ў доўгім сінім плашчы, які стаяў пасярод пакоя.
Вы… вы хто? – нарэшце паварушыў малады чалавек губамі.
– Ты клікаў мяне, паэт? – прыцішана пачулася са змроку.
Журботныя вочы хворага на імгненне асвятліліся. Ён з хваляваннем вымавіў:
– Гэта ты, Божа? Прабач, не пазнаў цябе. Але ж, ты некалі быў малады, а цяпер…
– Калі пакутуюць дзеці, разам з імі пакутуе і бацька. Пакутуе і старэе, – перабіў хворага сівы стары.
– Чакай, Божа, я зараз устану. Ты сядай, калі ласка.
Малады чалавек зрабіў нялоўкую спробу прыўзняцца з ложка, але стары перапыніў яго: