Гэта самотная зорка Венера
- Автор: Аляшкевіч Аляксандр
- Язык: белорусский
- Жанр: Современная русская и зарубежная проза
Электронная книга - «Гэта самотная зорка Венера». Краткое содержание книги:
– Бацьку майго ўспамінай. Дзедам Міхасём яго называлі. Давай па лыжцы раніцай і вечарам свайму каханаму. Дасць Бог, дапаможа, – прамовіла жанчына на развітанне.
У Мінск Таццяна вярнулася ўвечары. На дзяжурстве з дапамогай медсястры, якая падказала ёй адрас старога знахара, дала Аляксею лекі. Ноч той ляжаў спакойна, быццам забыўся ў глыбокім сне. Пад раніцу ягоныя губы раптам заварушыліся, ледзь чутна прашапталі:
– Марыля… дачка… неадкладна прышпілі рамяні… Дачка… чаму я не чую цябе… Прышпілі рамяні…
Аляксей трызніў. Дзяжурны ўрач зрабіў яму ўкол, супакоіў Таццяну:
– Нічога страшнага. Яго мозг пачынае пошукі рэальнасці. Гэта добрая прыкмета…
Новая ноч выдалася для Таццяны неспакойнаю. Пульс у Аляксея скакаў. Калі ён учашчаўся, той пачынаў трызніць. Жанчыне даводзілася некалькі разоў вызываць медсястру. Толькі праз суткі Аляксей супакоіўся, заснуў на некалькі гадзін…
Гэта здарылася ўжо на золку. І як Таццяна ні чакала гэтага моманту, усё атрымалася для яе неяк знянацку. Яна нахілілася над любым, каб выцерці пот, як раптам сустрэлася позіркам з вялікімі расплюшчанымі вачыма, якія асэнсавана пазіралі на яе.
– Вы хто? – пачулася ціхае пытанне.– Дзе я знахожуся? – Аляксей агледзеў прасторны белы пакой. Ягоныя вочы на імгненне спыніліся на медыцынскіх апаратах, потым зірнулі запытальна на Таццяну. – Здаецца, я не ў сваім доме. Што са мною здарылася?
На Таццяніным твары была марлевая павязка, і Аляксей не пазнаў яе.
– Вы трапілі ў аўтамабільную аварыю. Доўга былі ў непрытомнасці. Але, здаецца, крызіс мінуў. Я зараз паклічу ўрача, – падхапілася яна з крэсла.
У калідоры Таццяна на хвіліну прыхінулася да сцяны, ад радасці заплакала…
Пасля ранішняга агляду ўрачоў ля палаты Аляксея выстраілася чарга наведвальнікаў. Таццяна, зняўшы з твару павязку, стаяла крыху ў баку ад іх. Тут яе і прыкмеціла размаляваная ва ўсе колеры вясёлкі Зінаіда, якую Таццяна не бачыла з леташняй сустрэчы ў сталічным кафэ.
– Прывітанне! – напышліва кінула яна. – Бачу, ты была ў яго за сядзелку. Наша фірма разлічыцца з табою. У тваіх паслугах мы больш не маем патрэбы. Праз гадзіну мы перавязём боса ў іншае месца. Цяпер буду я наглядаць за ім, – ганарліва дадала яна і пайшла ў ардынатарскую.
Начальнік аховы, які выйшаў услед за Зінаідай з палаты, ціха падзякаваў Таццяне.
– Узнагароду за работу можаце атрымаць у нашым офісе, – дадаў ён.
– Мне не патрэбна ўзнагарода, – нягучна вымавіла Таццяна і пайшла да ліфта.
Апынуўшыся на вуліцы, яна прыпынілася ў вузкім пераходзе, пачакала, пакуль да ўвахода пад”ехала вялікая чорная машына. Аляксея вывезлі на калясцы з бальніцы праз паўгадзіны. Каля яго клапатліва мітусілася Зінаіда. Зірнуўшы на яснае блакітнае неба, Аляксей перавёў позірк на яе:
– Скажыце, хто наглядаў за мною сёння ноччу?
– Гэта была я, – схлусіла Зінаіда, нават не пачырванеўшы.
Ахоўнікі асцярожна занеслі каляску з Аляксем у машыну. Выцершы слёзы, Таццяна паволі пайшла да прыпынку тралейбуса…
Дамоў яна прыехала, калі на вуліцы пачало ўжо змяркацца. Увайшла ў кватэру, пагладзіла па галоўцы Васілька, які выбег з пакоя.
– Што, не апрытомнеў яшчэ твой хворы? – выглянула з кухні Надзея Пятроўна.
– Апрытомнеў, – ціха прамовіла Таццяна, прысеўшы на канапу.
– Тады чаго такая сумная? Ён што, не пазнаў цябе?
– Не пазнаў, – цяжка ўздыхнула Таццяна і падзякавала настаўніцы, правяла яе да дзвярэй. Калі вярнулася ў пакой, падхапіла Васілька на рукі, моцна прыціснула да сябе.
“Ну і што, што не пазнаў, – падумала яна пра Аляксея. – Ну і хай зараз з ім Зінаіда. Галоўнае, ён жывы. Ты ж менавіта толькі гэтага жадала, на іншае і не разлічвала…”
Яна паклала на ложак сына, які заснуў на яе руках, выйшла ў калідор, пераапранулася ў дамашні халат. Вярнуўшыся ў пакой, узяла са стала невялічкі фотаздымак Аляксея, правяла па ім пальцамі.
“Ну вось і ўсё, – журботна ўздыхнула яна. – Больш мы з табою не ўбачымся. Зінаіда свайго не ўпусціць. Шчасця табе з ёю, любы”.
Паклаўшы здымак на стол, Таццяна падышла да акна. На вуліцы была непраглядная цемра. У шкло ціха стукаў дробны начны дождж. На душы было паныла і адзінока…
Быў пачатак верасня. Узняўшыся ў зеніт, сонца пяшчотна палівала лясны пасёлак сваім мяккім восеньскім святлом. Адпусціўшы рабочым лесазавода цыгарэты і запалкі, Таццяна зачыніла кафэ на абедзены перапынак, скіравалася ў ашчадную касу. Калі параўнялася з вялікім цагляным домам, не стрымалася, міжволі кінула позірк на акно Аляксеевай кватэры і сумна ўздыхнула – на ім па–ранейшаму былі шчыльныя жалюзі. За два месяцы, што мінулі з іх апошняй сустрэчы ў бальніцы, Таццяна так і не атрымала ад Аляксея ніводнай вестачкі. Нават не ведала, як ён цяпер сябе адчувае. Напэўна, зараз з ім Зінаіда. Мо нават стала яго жонкай. Што ж, яна жадае ім шчасця.