Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

ROZDZIAŁ VIII

Całą wschodnią ścianę katedry Harrington stanowiła tafla różnokolorowego szkła, dzięki czemu poranne słońce napełniało wnętrze gamą ciepłych barw. Honor siedziała w samym jej środku, otoczona zapachem kadzideł i zasłuchana w muzykę chóralną. Tym razem chór śpiewał bez akompaniamentu, którego zresztą nie potrzebował — śpiewacy mieli doskonale wyszkolone głosy i muzyka instrumentalna nie zawsze z nimi współgrała. W tym wypadku stanowiłaby przeszkodę w pełnym rozkoszowaniu się śpiewem. Honor zawsze lubiła muzykę, choć nigdy nie nauczyła się grać na żadnym instrumencie, a jej śpiew mógł w najlepszym wypadku wywołać bolesną uprzejmość i ulgę, że już się skończył. Co prawda tradycyjna muzyka graysońska oparta była o ziemską z gatunku „country and western” i trzeba było czasu, by do niej przywyknąć, ale po tylu miesiącach Honor była w stanie słuchać z pewną przyjemnością rozrywkowych utworów. A muzyka sakralna od początku zapierała jej dech w piersiach. Chór umilkł, więc wyraźnie usłyszała zadowolone mruknięcie Nimitza siedzącego obok niej na poduszce. Za nimi stał LaFollet — z gołą głową, ale w pełnym uzbrojeniu, kościół nie kościół, on był na służbie. Podobnie jak dwaj członkowie jego zespołu pilnujący pustej Loży Patrona usytuowanej nieco z lewej. Jako nie należąca do Kościoła Ludzkości Uwolnionej, Honor zgodnie z prawem kościelnym zobligowana była zasiadać w Nawie Gości, nawet we własnej katedrze, co znacznie skomplikowało życie jej projektantom.

Bowiem Honor regularnie chadzała na msze. Po pierwsze, by pokazać, że szanuje religię swych poddanych, choć jej nie wyznaje. A zobowiązana była ją chronić, toteż jej gotowość do zajęcia miejsca w Nawie Gości, a nie upieranie się przy Loży Patrona, do czego teoretycznie miała prawo w katedrze stojącej w stolicy jej własnej domeny, spotkała się z przychylnością i zrozumieniem. Po drugie, lubiła słuchać muzyki chóralnej, a katedra miała doskonałą akustykę.

Nie tylko mieszkańcy domeny cenili szczerość, toteż większość ludności planety szanowała ją za to, że uczciwie siedziała tam, gdzie innowiercy, a nie udawała, iż jest tego co oni wyznania. Regularne pojawianie się na mszach podkreślało z kolei, iż szanuje tę wiarę, mimo iż jej nie wyznaje. Faktem było, że ją szanowała, bowiem Kościół Ludzkości Uwolnionej sobie na ten szacunek zasłużył. Honor uważała też, że powinna dołożyć starań, by zrozumieć na ile się da religię swoich poddanych, a tym samym i ich. A poza tym msze stanowiły naprawdę miłe dla oka i ucha przedstawienie.

Honor jak większość mieszkańców Sphinxa nie była religijna, choć wychowana została przez Trzecią Międzygwiezdną Misję Komunijną (Zreformowaną). Nauczono ją, że każdy powinien mieć indywidualny kontakt z Bogiem, do czego w zasadzie nie jest potrzebna żadna instytucja kościelna ani kapłani, co nadal uważała za rozsądne. Msze były w Trzeciej Zreformowanej krótkie i nastawione na introspekcję każdego z wiernych. Matka Helena, z którą miała najwięcej do czynienia, miałaby masę zastrzeżeń choćby do samego wyglądu katedry, nie mówiąc już o zdecydowanie za długiej i zbyt przeładowanej liturgii. Co naturalnie nie musiało mieć nic wspólnego z wiarą uczestniczących w niej ludzi.

Ponieważ na Graysonie przeważały osoby autentycznie religijne (choć nie zdewociałe), architekci projektujący katedrę mieli prawdziwy kłopot, gdy dowiedzieli się, że Honor zamierza regularnie chodzić na msze, ale nie zamierza się przechrzcić.

Nawa Gości zawsze znajdowała się z lewej strony nawy głównej tuż obok sanktuarium. Takie umiejscowienie miało uzmysłowić zasiadającym w niej, że są mile widziani i dlatego zajmują centralne miejsce w kościele, a nie są zepchnięci gdzieś na bok. Niejako przy okazji wystawiało ich to również na widok całej kongregacji. Oznaczało to, że miejsca owe znajdowały się dokładnie naprzeciwko Loży Patrona. Architekci projektujący katedrę Harrington zdecydowali się na nieortodoksyjne posunięcie, nie chcąc, by patronka w tak oczywisty sposób była odseparowana od przynależnego jej miejsca, co musiałoby prowokować komentarze. Honor nie była pewna, czy jest to najlepsze rozwiązanie, ale nikt jej specjalnie o zdanie nie pytał, więc się nie odzywała. W efekcie katedra w stolicy jej domeny różniła się od wszystkich zbudowanych na Graysonie dwoma elementami.