Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Być może wówczas dałoby się jeszcze naprawić zniszczenia i wrócić do normalności. Nie zrobiono tego jednak. W obawie przed politycznymi konsekwencjami spowodowanymi demontażem systemu kupowania głosów za chleb i igrzyska szukano innego sposobu napełnienia pustego skarbca. I jakiś półgłówek go znalazł, też nie biorąc pod uwagę konsekwencji. W efekcie Ludowa Republika stała się agresorem i zdobywcą. Połknęła wszystkich drobnych sąsiadów, łupiąc ich niemiłosiernie, by reaktywować trupa zwanego niegdyś Republiką. Na krótki czas — kolejne kilkadziesiąt lat wystarczyło.

A potem wyszły na jaw problemy, z którymi nikt się nie liczył. Podbijając każdy układ planetarny, równocześnie eksportowano do niego własny system. Nie było innej możliwości, bo zwycięzcy nie znali innego systemu polityczno-gospodarczego. I w krótkim czasie rozkładało to każdą idealną gospodarkę tak, jak wcześniej ich własną, a dzięki rabunkowej polityce następowało to wcześniej. Powodowało to konieczność dalszego podbijania sąsiadów i stanowiło swoistą kwadraturę koła, czyli sytuację bez wyjścia. Każda ofiara dawała krótkotrwałą, iluzoryczną poprawę, dopóki sama nie zwiększyła obciążenia. Przypominało to próbę przegonienia entropii. A jedynym wymiernym skutkiem był niebywały wzrost terytorium Ludowej Republiki Haven i sił potrzebnych tak do jej obrony, jak i do pilnowania zdobyczy, które miały przedziwny zwyczaj buntowania się przy lada okazji.

Reszta galaktyki widziała jedynie wzrost Ludowej Republiki i jej olbrzymi potencjał wojenny. A sąsiedzi trzęśli się ze strachu, że teraz ich kolej. Nikt nie zauważał, że gospodarka giganta jest w opłakanym stanie i lada moment może się do reszty rozsypać przeciążona z jednej strony kosztami doli, z drugiej utrzymywania olbrzymiej floty. A jeśli nawet ktoś to zauważał, to milczał. Ludowa Republika stała się olbrzymim pasożytem potrzebującym wciąż nowych ofiar, by przetrwać. A liczba tych ostatnich była ograniczona i gdy wszystkie padną jej łupem, będzie musiała zginąć.

Pierre rozumiał to i próbował zapobiec nieuniknionemu. I nie zdołał i teraz gimnastykował się niczym akrobata na drucie żonglujący tuzinem granatów. Kontrolował system, ale był też jego ofiarą… Odwrócił się od okna i wrócił za biurko, kolejny raz przebiegając w myślach listę możliwych posunięć.

Mógł się pocieszać osiągnięciem, które wcześniej nikomu się nie udało — wyrwał Dolistów z apatii, ale ci zachowywali się niczym pijane dzieci we mgle. Za długo wbijano im do głów, że tak powinno wszystko wyglądać, więc ich furia nie była ukierunkowana przeciw złemu systemowi, który należy zniszczyć, by stworzyć nowy, normalny porządek, lecz przeciw tym, którzy ich „zdradzili”, „ograbiając” z „ekonomicznego prawa należnego z tytułu urodzin”. Tych złodziei i zdrajców należało ukarać i Doliści zapałali słusznym klasowo gniewem.

Może była to jego wina — może zabrakło mu odwagi, gdy stwierdził, jakiego potwora dosiadł, i dlatego użył sprawdzonych metod. By przetrwać, uciekł się do retoryki mówców takich jak Cordelia Ransom, ponieważ posługiwali się językiem zrozumiałym dla motłochu, a on bał się motłochu. A tym właśnie byli Doliści — tępym, zaślepionym i roszczeniowym motłochem. Gardził nimi i równocześnie bał się ich. A całkowitą klęską byłoby przyznanie, że nie ma szybkich i łatwych rozwiązań, bo wówczas potwór zwróciłby się przeciw niemu i pożarł go.

Miał zamiar wprowadzić prawdziwe reformy, tylko coraz rzadziej o tym myślał, bo sprawa stawała się coraz mniej realna. Motłoch chciał prostych rozwiązań i nieskomplikowanych odpowiedzi i nic go nie obchodziło, ze prawdziwy świat w ten sposób nie funkcjonuje. Co gorsza — motłoch zakosztował krwi i odkrył przyjemność, jaką daje unicestwianie wrogów. I być może zaczął sobie niejasno zdawać sprawę z własnej potęgi. Przypominał chorego psychicznie, maniakalnego mordercę, którym kierują niezrozumiałe zachcianki i który nie ma dość samodyscypliny, by nad nimi zapanować, a zupełnie nie przejmuje się przy tym konsekwencjami swych czynów. Jedynym sposobem, by nie stać się jego celem, jest pokazanie mu innych celów.