Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

— Połącz się z pułkownikiem Hillem! Natychmiast!

— Proszę? — LaFollet przez moment wpatrywał się w nią, nim spojrzał za szybę, równocześnie sięgając po komunikator.

Spojrzał na nią ponownie, zaskoczony, i spytał: — O co chodzi, milady?

— Każ mu wysłać pluton Gwardii do parku i postawić na nogi policję!

LaFollet nadal gapił się na nią, co było tak nietypowe, że nawet nie przyszło jej do głowy, by zrugać go za gapiostwo — za bardzo była zaskoczona jego tępotą.

— No… dobrze, milady — powiedział tak łagodnie, że omal nie zaklęła. — A mogę mu powiedzieć, dlaczego ma tak postąpić?

— Dlaczego?! — Honor sama się zdziwiła swoim spokojem, gdy wskazała znikającą za bramą grupę. — Przez nich, oczywiście!

— A co z nimi jest nie w porządku, milady? — spytał nader ostrożnie, odbierając jej na dłuższą chwilę zdolność artykułowanej wymowy.

W odzyskaniu jej pomogła więź z Nimitzem, który przekazał autentyczne zaskoczenie LaFolleta i brak zrozumienia, o co jej chodzi.

— A to, że mamy dość rannych w zamieszkach, na które uczestnicy nie przynoszą pałek, Andrew!

— Pałek?!

LaFollet odwrócił się i wyjrzał przez okno akurat, gdy druga grupa uzbrojonych w drewniane pały mężczyzn zdecydowanym krokiem skierowała się ku bramie. Byli tak bezczelni, że nawet nie próbowali ukryć pał, tylko nieśli je ostentacyjnie na ramionach. Obserwująca go uważnie Honor dostrzegła z ulgą błysk zrozumienia na jego twarzy, a w następnej sekundzie osłupiała kompletnie, bowiem LaFollet zaczął się śmiać!

Najpierw zachichotał, potem poczerwieniał, próbując opanować wesołość, ale mu się nie udało i ryknął tak radośnie, że jego śmiech wypełnił cały pojazd. Honor i Nimitz przyglądali mu się z pełnym niezrozumieniem i całkowitym zaskoczeniem, a widok ich osłupiałych min doprowadził go do jeszcze silniejszego ataku wesołości. Kiedy zaczął płakać ze śmiechu, Honor ocknęła się — złapała go za ramiona i potrząsnęła solidnie.

— P…pppałki, milady? — wykrztusił, łapiąc oddech i trzymając się za brzuch. — To nie są pałki… to kije baseballowe!

— Kije baseballowe? — powtórzyła tępo Honor.

LaFollet uspokoił się na tyle, że zdołał otrzeć łzy. Korzystając z tego, Honor zażądała informacji.

— Co to jest kij baseballowy i czym on się różni od zwykłej pały?!

— Jak to co to?… — Tym razem LaFolletowi prawie odebrało mowę.

Otrząsnął się jednak, wziął głęboki oddech, i tłumiąc wesołość, odparł:

— Kij baseballowy to nieodzowny element do gry w baseball, madam.

— A co to takiego, jeśli wolno spytać, jest ta gra w baseball? — warknęła przez zaciśnięte zęby.

— To wy na Manticore nie gracie w baseball?! — LaFollet wyglądał na równie zaskoczonego co ona przed chwilą.

— Nie tylko na Manticore, ale na pozostałych dwóch planetach też nie! A ja nadal czekam na odpowiedź.

— A… a tak, oczywiście. — LaFollet odchrząknął i dodał: — Baseball to gra sportowa. Wszyscy w nią grają na Graysonie, milady.

— Pałami?! — Honor zamrugała gwałtownie, próbując sobie to wyobrazić: zawsze uważała rugby za brutalny sport, ale jeśli ci tu ganiali się po boisku i okładali kijami, to najwyższy czas, by przewartościowała swą ocenę dyscyplin sportowych.

— Nie, milady: kijami. — LaFollet przyjrzał się jej twarzy i nagle się uśmiechnął. — Kij służy do trafiania w niedużą piłeczkę. Nie w przeciwnika.

— Aha… — Honor uśmiechnęła się słabo. — W takim razie, jak rozumiem, ci tam nie przygotowywali jednak zamieszek?

— Nie milady. Choć widziałem kilka rozgrywek, w których przegrywający, a raczej ich kibice do tego doprowadzili. Na Graysonie traktujemy baseball poważnie: to ogólnonarodowy sport. Nasi dopiero zaczynają, ale gdyby pani zobaczyła którąś z zawodowych drużyn w akcji… każda domena ma taką. Naprawdę nie znacie tej gry w Królestwie? — Najwyraźniej taka możliwość nie mieściła mu się w głowie.

— Nigdy nawet o niej nie słyszałam. Jest podobna do golfa?

Już zadając to pytanie, wiedziała, że palnęła gafę: golf trudno było określić mianem gry zespołowej, a myśl o próbie wybicia piłeczki takim kawałem drąga, jakie nieśli gracze, była czystym absurdem.

— Golfa? — powtórzył ostrożnie LaFollet. — Nie wiem, milady. Nigdy nie słyszałem o golfie.

— Tak? — zdziwiła się z kolei Honor i zamyśliła głęboko.

Nie trwało to długo — oczywiste było, że na Graysonie gra w golfa była równie niewykonalna jak pływanie — od samej myśli o tym, ile wysiłku kosztowałoby zbudowanie i utrzymanie przeciętnego pola golfowego w takim środowisku, zakręciło się jej w głowie. Co akurat w niczym nie pomogło jej zrozumieć, o czym mówi LaFollet.