Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Wracając z katedry, Honor w milczeniu wpatrywała się w okno samochodu. Podobnie jak wszyscy była zaskoczona szybkością reakcji kościoła i trochę bała się jej konsekwencji. Synod był najwyższym organem władzy kościelnej i miał pełne prawo zareagować jak zareagował, ale suspendowanie księdza było jak by nie patrzeć naprawdę poważną decyzją. I to taką, która musiała doprowadzić do furii wszystkich dewotów i zatwardziałych fanatyków na planecie. Niewielu będzie skłonnych uwierzyć, że nie wpłynęła na tę decyzję, a żadnemu nie zrobi to najmniejszej nawet różnicy. Dostrzeże jedynie, że heretycki wpływ, o który ją oskarżają, dosięgnął nawet Synod, i mogą zareagować naprawdę gwałtownie. Tym bardziej, że już uważają się za prześladowaną mniejszość.

Z westchnieniem opadła na oparcie, słuchając uspokajającego mruczenia Nimitza. Dodatkowym problemem stało się zgranie czasowe, które było już dziełem przypadku. Następnego dnia miała zameldować się na okręcie, więc dzisiejsza msza była ostatnią, w której mogła uczestniczyć w przewidywalnej przyszłości. Z pewnością istniały zalety płynące z faktu, że nie będzie jej na Graysonie, kiedy wybuchnie piekło, ale istniały też i wady. Co prawda kościół powinien dać sobie radę, ale z pewnością fanatycy uznają to za tchórzostwo z jej strony i zorganizowanie wszystkiego tak, by uniknęła gniewu wiernych wyznawców za prześladowanie bogobojnego księdza. Albo jako oznakę pogardy, jaką wobec nich żywiła, w myśl prostej zasady: skoro pozbyła się najgłośniejszego wroga z tych kręgów, nie musi już udawać, że szanuje kościół czy wiarę innych.

A nawet jeśli pominąć te możliwości, pozostała jeszcze najistotniejsza kwestia — reakcja patrona Burdette oraz pytanie, ilu patronów będzie z nim sympatyzowało i do jakiego stopnia. Pewne było tylko to, że Burdette będzie wściekły, a jego wypowiedzi mogą sprowokować innych, dotąd milczących, do otwartego sprzeciwu wobec wojny wydanej przez kościół fanatyzmowi i nietolerancji. Zresztą jeżeli by nawet tak się nie stało, domena Burdette była jedną z pierwszej piątki i jako taka należała do najbogatszych i najgęściej zaludnionych, a ród Fitzclarence od siedmiuset lat patronował tejże domenie. Dzięki temu lord Burdette posiadał duży prestiż i autorytet. Z drugiej strony domena Harrington należała do najbiedniejszych i najsłabiej zaludnionych, jako że była najnowsza, a prestiż Honor wynikał z tego, kim jest, a nie z jej osiągnięć jako patronki, o tradycjach rodu nie wspominając. A prestiż wynikający z poparcia opinii publicznej był o wiele mniej stabilny niż dynastyczny, tym bardziej że nie wiadomo, jak długo utrzyma popularność, gdy zniknie z mediów. Jedno było pewne — nawet jeśli Burdette dotąd jej tylko nie lubił (a tego była pewna), to teraz ją serdecznie znienawidził.

Pogłaskała Nimitza i uśmiechnęła się smętnie — oto kolejny przykład niesprawiedliwości wszechświata. Nie chciała i nie szukała politycznej władzy, ba, robiła co mogła, by jej umknąć, bo niezależnie od tego, co myśleli inni, wiedziała, że się do jej sprawowania nie nadaje. A mimo to czego by nie zrobiła i gdzie by się nie udała, władza i zamieszanie z nią związane podążały za nią, jakby była przeklęta. Jak na razie nie zanosiło się w dodatku na to, by kiedykolwiek miało się to zmienić.

Nie miała zamiaru rozwścieczyć Liberałów czy Postępowców, kiedy obejmowała placówkę Basilisk. O ich istnieniu nawet nie pamiętała, po prostu chciała jak najlepiej wypełnić nałożone na nią obowiązki. Wypełniła je, a że dzięki temu przywódcy obu tych partii wyszli na durniów, to już naprawdę nie była jej wina — mogli nie próbować jej w tym przeszkodzić. Spróbowali — nie wyszło i zyskała ich nienawiść, która jedynie pogłębiła się po tym, jak wytarła podłogę Housemanem. Kiedy to robiła, nie myślała o tym, że wszarz należał do jednej z najpotężniejszych rodzin liberalnych. Po prostu zareagowała na tchórzostwo i niezgodne z prawem rozkazy, którymi próbował zniszczyć sojusz stworzony przez admirała Courvosiera i zostawić mieszkańców Graysona na pewną śmierć. Należało mu się, fakt, ale mogła nad sobą lepiej panować i nie przylać mu przy świadkach. A tak opozycja wściekła się na nią jednogłośnie.