Honor na wygnaniu [Flag in Exile - pl]

Legislatorzy byli wrogami ludu, byli zdrajcami, którzy spiskowali i kradli to, co należne ludowi, by roztrwonić w imperialistycznych wojnach. O prawdziwych powodach tych wojen nikt się nawet nie zająknął, podobnie jak i o tym, że ekspansjonizm stanowił sam w sobie magiczny, samonapędzający się krąg, z którego nie było łatwego wyjścia. Motłoch nie chciał o tym słyszeć, więc Cordelia mu o tym nie mówiła.

Powiedziała za to coś, co go zaciekawiło i przekonało. Co prawda jej argumentacja była tak dziurawa i niespójna, iż Pierre nie mógł uwierzyć, że może kogokolwiek przekonać, ale Cordelia sprzedała ją, grając na uczuciach. Motłoch mianowicie chciał wierzyć, że jest czymś więcej niż tylko pasożytem, że naprawdę należą mu się te wszystkie „prawa” z tytułu jakichś nie sprecyzowanych, acz istniejących praw naturalnych, i dlatego bez trudu przyjął, że jedynie jakiś olbrzymi spisek mógł pozbawić go tychże praw. Cordelia zorientowała się w tej potrzebie utwierdzenia się w przekonaniu, iż wszystko jest sprawką wrogów od dawna knujących, jak by tu zaszkodzić, i dała motłochowi tych wrogów, wiedząc, że nie zgodzi się on na brutalną prawdę, iż system nie wymagający od obywateli pracy nie może funkcjonować.

Oczywiście lud pragnął jedynie pokoju i chciał, by dano mu spokój, aby mógł cieszyć się dobrobytem, do którego miał niezbywalne prawo, no bo czyż pokój i dobrobyt nie są naturalnym stanem rzeczy? Jednakże zdrajcy, którzy lud okradli, zmusili go także do wojny, z której nie było odwrotu: w końcu to Sojusz, któremu przewodziło Gwiezdne Królestwo Manticore, zaatakował pierwszy. Tak przecież ogłosił Urząd Informacji. To, że taki atak całkowicie nie pasował do oskarżania legislatorów o podżeganie do wojny, było nic nie znaczącym detalem technicznym. Sojusz stanowił przecież część tego samego skorumpowanego porządku imperialistycznych militarystów, a wchodzące w jego skład systemy były marionetkami w rękach Manticore. Królestwo zaś pragnęło zniszczyć Republikę, ponieważ stanowiła ona jego naturalnego wroga. Przecież Manticore nie było republiką, a monarchią rządzoną przez Królową i arystokrację i nawet nie próbowało udawać, że szanuje prawa Ludowej Republiki. Odmawiało ludowi jego prawa do dobrobytu, gromadząc samolubnie olbrzymie dobra, z których korzystała jedynie dziedziczna klasa rządząca.

Już choćby to powodowało, iż stanowiło śmiertelnego wroga ludu, ale co gorsza: władcy Królestwa zdawali sobie sprawę, jaka będzie reakcja ich poddanych, gdy ci zrozumieją, że lud Ludowej Republiki ma rację, i zorientują się, jak haniebnie sami byli wykorzystywani. Oczywistym więc było, że Gwiezdne Królestwo musi zniszczyć Ludową Republikę, nim te oczywiste, a jak dotąd jedynie w niej obowiązujące prawdy rozprzestrzenia się na resztę galaktyki, bowiem wówczas słuszne żądania własnych obywateli oznaczać będą koniec Królestwa Manticore.

Lud zawrzał tedy słusznym a strasznym gniewem, kiedy odkrył, że po obaleniu swych złodziejskich władz ma do czynienia z jeszcze gorszym wrogiem. Zewnętrznym na dodatek. I że musi zniszczyć władców owego wrogiego tworu, by mieć wreszcie spokój i dobrobyt. I stała się rzecz dziwna — motłoch zmobilizował się do akcji z zawziętością i zdecydowaniem, dzięki którym mógłby osiągnąć prawie wszystko, gdyby istniał sposób ukierunkowania go na wykonanie jakiegokolwiek konstruktywnego zadania. Tyle że takowy nie istniał. Wyglądało to obłąkańczo, ale przewrót, którego jednym z celów było zmniejszenie wydatków militarnych, zmienił się w krucjatę. Pierre chciał użyć wojny z Królestwem jako pretekstu do odwrócenia uwagi motłochu, dopóki nie umocni swej władzy. Nie spodziewał się, że retoryka Cordelii tchnie w tę wojnę życie — po pół wieku standardowego totalnej apatii i braku zainteresowania tym, kogo w tym miesiącu Republika podbiła, motłoch był gotów, a nawet chciał zamrożenia podwyżek Doli, by sfinansować zniszczenie Gwiezdnego Królestwa i Sojuszu. Komitet nie mógł się wycofać z dalszego prowadzenia wojny, nie ryzykując powszechnego gniewu Dolistów. Jedyną szansą na przeprowadzenie reform, o których marzył Pierre, było wygranie wojny, bo tylko dzięki temu mógł zyskać autorytet wystarczający do wprowadzenia zmian.

W tej chwili motłoch był zdolny do poświęceń. Gotów był nawet zrezygnować z wygodnego, próżniaczego życia i zgłosić się do wojska, a nawet nauczyć czego trzeba, by pracować w stoczniach. Po zakończeniu wojny byłoby tylu wykwalifikowanych robotników, że dałoby się ich wykorzystać do odbudowy sypiącej się infrastruktury Republiki. Zdarzały się już dziwniejsze rzeczy w historii i Pierre próbował udawać, że nie jest to jedynie rozpaczliwe czepianie się złudnych nadziei.

Aby jednak to wszystko było możliwe, należało najpierw wygrać wojnę, a motłoch domagał się, by w zamian za jego wyrzeczenia Ludowa Marynarka i Komitet wygrały ją szybko. Żądni krwi ekstremiści domagali się dowodu zdecydowania przywódców, a skoro oficjalnie to Ludowa Marynarka przeprowadziła zamach, to musiała teraz udowodnić, co jest naprawdę warta, odnosząc wreszcie zwycięstwa. Każdy kto zawiedzie lud w tak trudnym czasie próby, musi ponieść karę, która stanowiłaby zarazem ostrzeżenie dla innych. Pierre rozpoczął więc politykę zbiorowej odpowiedzialności. Każdy, kto nie wypełnił swych obowiązków, miał świadomość, że nie tylko on sam, ale i jego rodzina za to zapłaci. W jakiś bowiem sposób konflikt zmienił się w wojnę na wyniszczenie i dla wrogów tak zewnętrznych, jak wewnętrznych nie było pardonu. Stawką było zwycięstwo lub unicestwienie.