Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Піпін з Мэры паселі, азіраючыся. Іхнія вартаўнікі, ізенградцы, зьніклі разам з Углукам. Праўда, думкі пра ўцёкі вельмі хутка пакінулі хобітаў. Доўгія патлатыя рукі схапілі кожнага за шыю й прыцягнулі адзін да аднога. Жудасная вялізарная пыса Грышнаха ўціснулася паміж імі, патыхнула мярзотным подыхам. Орк пачаў мацаць іх, абшукваючы. Піпін уздрыгнуў, калі цьвёрдыя халодныя пальцы зашнарылі ўздоўж ягонай сьпіны.

– Файна, файна, маленькія мае, – прашаптаў Грыхнах ціхенька й лагодна. – Забаўляецеся адпачыначкам, так? Ці, можа, не? Вух, якое месца ўтульненькае для адпачынку: мечы з пугамі з аднога боку, востранькія дзіды з другога! Ня сьлед маленькім блытацца ў справы завялікія для іх, ня сьлед!

А пальцы ягоныя ўсё шнарылі. I вочы палалі блядным сьпякотным полымем прагі.

I раптам Піпіна працяла думка, нібы выхапленая прамютка з галавы ворага: "Ды ён жа ведае пра пярсьцёнак! Яго шукае, пакуль Углук заняты, хоча забраць сабе!" Халоднай жудою скавала Піпінава сэрца, але ў тое самае імгненьне ён скеміў, як выкарыстаць Грышнахаву хцівасьць.

– Ня думаю, што ты гэтак яго адшукаеш, – прашаптаў Піпін. – Тое няпроста.

– Адшукаю што? – выдыхнуў Грышнах, а ягоныя пальцы раптам спынілі шнараньне й кіпцюрамі ўпіліся ў хобітава плячо. – Што адшукаю, малеча? Пра што ты кажаш?

Піпін памаўчаў крыху. Тады зьнянацку нібы глынуў нешта: "Гл-лыкс, гл-лыкс". I дадаў:

– Ані пра шшто, мая кашштоўнась-сь-сьць.

Хобіты адчулі, як здрыгануліся Грышнахавы пальцы.

– Воххх, – прашыпеў гоблін. – Дык вось што, га, сапраўды? Х-хоо. Надта, надта небясьпечна, маленечкія мае.

– Магчыма, – буркнуў Мэры, здагадаўшыся ўмомант пра Піпінавы думкі. – Магчыма, і ня толькі для нас. Ты сваю справу ведаеш, ці ня так? Ты жадаеш яго? I што дасі замест?

– Я жадаю? Жадаю? – перапытаў Грышнах, быццам зьдзіўлены, але ягоныя рукі дрыжэлі. – Што дам за яго? Што гэта значыць?

– Значыць, – вымавіў Піпін асьцярожна, падбіраючы словы, – няма толку шнарыць у цемры. Мы можам захаваць табе высілкі й час. Толькі разьвяжы спачатку нам ногі, а тое мы анічога ня скажам і ня зробім.

– Даражэнькія мае, маленькія дураняты, – прашыпеў Грышнах. – Ды вы ўсё, што толькі маеце, пра што толькі ведаеце, у свой час выкладзеце за так. Усё! Дый пашкадуеце, што ня ведаеце болей, каб распавесьці й тое ды задаволіць Допытніка. Вуй, і хуценька той час надыдзе, хуценька. А мне навошта сьпяшацца? Не, ня трэба! Чаму ж, як вы мяркуеце, дурняткі мае, вас жывымі пакінулі? Не з дабрыні, мае маленькія, вы ўжо мне паверце. Дабрыня нават у ёлупню Ўглуку аніколі не назіралася.

– Вось у гэтае мне паверыць няцяжка, – сказаў Мэры. – Але ж ты сваю здабычу дахаты шчэ не прыцягнуў. I не прыцягнеш, як бы там ні павярнулася. У Ізенградку пашана надасца не вялікаму Грышнаху – Саруман забярэ ўсё, што знойдзе. Калі жадаеш тое-сёе прыдбаць сабе, дык цяпер сама час. Дамовімся?

Грышнах траціў цярплівасьць. Асабліва, падавалася, разьюшыла яго імя Сарумана. Час праходзіў, і гармідар цішэў. Напэўна, Углук, усталяваўшы парадак, ці ізенградцы вернуцца з хвіліны на хвіліну.