Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

– Вецер мяняецца, – заўважыў Мэры. – Зноў з усходу. Прахалодна тут.

– Так, – пагадзіўся Піпін. – Баюся, вясна сюды зазірнула на адно імгненьне, і ўсё зноўку пашарэе. Як шкада! Гэты трухлявы стары лес зусім інакш выглядае пад сонцам! Мне ён нават на якую хвіліну й спадабаўся.

– Нават на якую хвіліну й спадабаўся! Якая пашана! Якая незвычайная ласка! – вымавіў нечы дзівосны голас. – Павярніцеся-тка, каб я зірнуў на вашыя твары. А мне вы на якую хвіліну й не спадабаліся, але ж ня трэба сьпяшацца. Павярніцеся!

Вялікія далоні, магутныя вузлаватыя пальцы леглі на плечы хобітам ды асьцярожна павярнулі іх, а тады дзьве вялізныя рукі ўзьнялі іх угору.

I хобіты зазірнулі ў найнезвычайнейшы твар найдзіўнейшага стварэньня – вышэйшага за любога чалавека, мо з троля памерам, ступнёў чатырнаццаць вышынёю сама менш, надзвычай каржакаватага, з доўгаю галавою й амаль бяз шыі. Ці вопратка ягоная была падобная да зялёна-шэрай кары, ці тое сапраўды была гэта кара-скура – сказаць цяжка. Так ці інакш, а рукі на пэўнай адлегласьці ад цела былі не маршчыністыя, а з гладкаю бураю скураю. На доўгіх ступаках варушылася па сем пальцаў. Ніз даўжэзнага твару хавала шырокая сівая барада, густая, падобная ля падбародзьдзя да пераплеценага гальля, а на канцы станчэлая, імшыстая. Аднак пэўны час хобіты не заўважалі анічога, акрамя вачэй. Тыя глыбокія вочы глядзелі павольна й сур'ёзна, але ж надзвычай пранізьліва – бурыя, зь зялёнымі яскраўкамі. Потым Піпін часьцяком намагаўся апісаць сваё першае ўражаньне ад іх: "Падавалася, нібы за імі нейкі бяздонны калодзеж, паўнюткі тысячагадовай памяцьцю й доўгай, павольнай, уцятай развагай, а на паверхні ён яскравіцца сягачаснасьцю, бы сонца гуляе на вонкавым лісьці здаравеннага дрэва ці вецер моршчыць паверхню найглыбейшага возера. Ня ведаю, як гэта, але быццам перада мною нешта расьліннае, дрымотнае – якое толькі сябе й адчувала ад каранёў да кончыкаў кожнага лісточка паміж глыбокай зямлёю й нябёсамі – зьнянацку абудзілася й пачало мяне разглядаць з гэткай самай павольнай, усёахопнай увагаю, зь якою песьціла й пільнавала самое сябе цягам бясконцых гадоў".