Уладар Пярсьцёнкаў: Дзьве вежы

Оркава банда пачала спускацца па вузкай цясьніне, што вяла да туманнай роўнядзі ўнізе. Мэры й Піпін упарта караскаліся ўлучна з тузінам оркаў, а ўнізе раптам ступілі на траву, і настрой іх узьняўся.

– Цяпер прама! – гыркнуў Углук. – На захад і крыху на поўнач! Усьлед за Лугдушам!

– А калі засьвітае, што рабіць? – спытаў адзін з паўночнікаў.

– Бегчы, як і раней, – адказаў Углук. – А ты што думаў? Сесьці на траўку й пачакаць, пакуль бляднаскурыя зьявяцца на бяседу?

– Але мы ня можам бегчы пад сонцам!

– Куды ж падзенецеся – з мною за вашымі сьпінамі? – пакпіў Углук. – Шчэ як пабежыце! Давай хутчэй, а тое аніколі болей ня ўбачыш улюбёнай нары! Клянуся Белай Рукою – якая карысьць слаць на такую справу гэтых горных сьлімакоў, у іх на двох няма аднога глузду! Бяжы, халера! Бяжы, пакуль ноч яшчэ трывае!

I ўвесь гуф пабег няўклюдай, але ж размашыстай орцкай пабежкаю. Строю не трымалі, сутыкаліся, спатыкаліся, пхаліся й лаяліся, аднак беглі надзвычай хутка. Кожнага хобіта вартавалі трое. Піпін быў ля самага канца калёны. Бег, разважаючы, ці нашмат яго хопіць, бо не сілкаваўся з самай раніцы. Адзін з вартаўнікоў меў пугу. Хоць пакуль што оркаў напой саграваў Піпінава цела. I думкі таксама не спатыкаліся.

Раз-пораз уяўляўся яму ўважлівы твар Швэндала, чалавек нахіляўся над змрочным сьледам – і няспынна сьпяшаў уздагон. Аднак што сьледапыт пабачыць тут, апрача блытаніны адбіткаў орцкіх ботаў? Хобіцкія маленькія сьляды зьнішчаліся падкаванымі жалезам падэшвамі.

Аддаліліся ад скальнай сьцяны на вярсту ці каля таго, і наперадзе адкрылася шырокая лагчавіна зь вільготнай ды мяккай зямлёй. Туман ляжаў на ёй, пабліскваючы ў апошніх промнях маладзічка. Цьмяныя постаці оркаў наперадзе зацемрыліся, тады зьніклі ў тумане.