Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Яго сэрца апантана стукала ў грудзі. Нават дзіўна, што пры яго страху перад смерцю, яно стукала ўсё мацней, і адважней захоўваючы яго ў жывых. Але яму прыдзецца спыніцца і вельмі хутка. Яго ўдары былі палічаныя. Колькі яшчэ будзе часу, калі ён устане і мінуў праз замак у апошні раз, выйдзе ў двор і затым у лес?
Пакуль ён ляжаў на падлозе з гэтым пахавальным грукам унутры, яго ахапіў жах. Ці балюча гэта, паміраць? Усе папярэдныя разы, калі ён думаў што зараз адбудзецца, усё абыходзілася, ён ніколі аб гэтым не думаў. Яго жаданне жыць было ў шмат раз мацней, чым страх перад смерцю. Цяпер яму не трэба спрабаваць выратавацца, выслізнуць, уцячы ад Вальдэморта. Ён ведаў, што гэта быў канец, заставалася толькі памерці.
Калі б ён толькі мог памерці той летняй ноччу, калі ў апошні раз пакінуў Прайвет Драйв 4, калі палачка з пяром высакароднага Фенікса выратавала яго! Калі б ён толькі мог загінуць як Хэдвіг, так хутка, каб не зразумець гэтага! Або калі б ён мог устаць перад палачкай, закрыўшы каго-небудзь, каго ён кахаў… Зараз ён нават зайздросціў смерці сваіх бацькоў. Гэта стрыманая прагулка да ўласнай смерці патрабуе іншай адвагі. Ён адчуў, што яго пальцы трохі дрыжаць, і паспрабаваў супакоіць іх, хоць ніхто яго зараз і не бачыў. Усе партрэты на сценах былі пустыя.
Павольна, вельмі павольна, ён сеў і тут жа адчуў сябе больш жывым, і больш упэўненым, чым перш, у тым, што яго цела яшчэ жывое. Чаму ён ніколі не думаў аб цудзе свайго жыцця, аб мозгу і нервах, аб б’юшчымся сэрцы? Нічога гэтага не павінна было быць… або, прынамсі, у ім не павінна было быць усяго гэтага. Ён ужо дыхаў глыбей і спакайней, рот і горла амаль цалкам перасохлі, гэтаксама было і з вачамі.
Здрада Дамблдора амаль інчога не азначала. Вядома, план быў куды больш: цяпер Гары разумеў, што проста быў занадта дурны, каб разгадаць яго. Ён ніколі не сумняваўся ў тым, што Дамблдор жадае, каб ён выжыў. Цяпер ён ведаў, што яго жыццё заўсёды залежыла ад таго, колькі часу запатрабуецца, каб знішчыць усе Хоркурксы. І Дамблдор перадаў гэтую справу Гары, і ён паслухмяна працягнуў разрэзаць усе сувязі з жыццём не толькі Вальдэморта, але і сваім ўласным! Як лаканічна, як элеганта не губляць дарэмна чужыя жыцці, а ўскласці небяспечную місію на хлопчыка, які ўжо адзначаны для ахвяры, і чыя смерць не будзе непапраўнай катастрофай, але будзе наступным ударам для Вальдэморта. І Дамблдор введаў, што Гары не адступіць, што будзе ісці да канца, нягледзячы на тое, што гэта будзе яго канец, паколькі ён узяўся за гэта сам, ці не так?
Дамблдор, як і Вальдэморт, ведаў, што Гары не дазволіць больш нікому за яго загінуць, і цяпер, калі ён гэта зразумеў, у яго сілах было спыніць гэта. Вобразы ляжалых на палу Вялікай Залы Фрэда, Люпіна, Тонкс праплылі перад вачамі і ён ледзь не задушыўся. Смерць не жадала цярпець…
Але Дамблдор пераацаніў яго. Ён не зладзіўся: змяя выжыла, Адзін Хоркуркс працягваў бы захоўваць Вальдэморта на зямлі, нават калі б Гары загінуў. Праўда, камусьці іншаму было б менш справы. Ён здзівіўся хто б мог гэта зрабіць… Рон і Герміёна вядома ведалі б што рабіць… Вось чаму Дамблдор жадаў, каб ён давяраў ім… бо калі б яго праўдзівы лёс спасціг яго трохі раней, яны змаглі б працягнуць…
Як дождж на халодным акне, гэтыя думкі стукалі па цвёрдай паверхні непазбежнай праўды, якая складалася ў тым, што ён павінен памерці. Я павінен памерці. Гэта павінна пакончыць з усім. Рон і Герміёна здавалася, былі вельмі далёка, у далёкай краіне, ён адчуваў, быццам яны расталіся вельмі даўно. Не будзе больш ні развітанняў, ні тлумачэнняў, ён ведаў гэта. Гэта было вандраванне, у якое яны не маглі пайсці разам, і ўсе спробы спыніць яго маглі б пазбавіць яго каштоўнага часу. Ён зірнуў уніз на пабіты залаты гадзіннік, які ён атрымаў на свой сямнаццаты дзень Нараджэння. Паўгадзіны, прадстаўленыя Вальдэмортам для яго здачы, амаль мінулі.
Ён падняўся. Сэрца падобна вар’яцкай птушцы, латашылася па рэбрах. Магчыма, яно ведала, што яму засталося трохі часу, можа, яно спрабавала да канца выканаць увесь жыццёвы грук. Ён не стаў аглядацца, калі зачыніў дзверы кабінета.
Замак быў пусты. Ён адчуваў, быццам ужо памёр і ідзе па ім адзін, як прывяд. Людзі ў партрэтах усё яшчэ сыходзілі са сваіх рамак: вакол было страшэнна ціха, як быццам уся пакінутая жыццёвая сіла была сабраная ў Вялікай Зале, запоўненая мёртвымі і тымі, якія смуткавалі.
Гары надзеў Плаш-Нябачнік і накіраваўся ўніз па лесвіцы, спусціўшыся нарэшце па мармуровым пралёце ў вестыбюль. Магчыма, якаясь малюсенькая частка Гары спадзявалася, што яго адчуюць, заўважаць, спыняць, але плашч быў непранікальным і ён лёгка дайшоў да ўваходных дзвярэй.