Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Глухі гук і шэпт: яшчэ нейкія жывыя істоты варушыліся зусім побач. Гары пад плашчом спыніўся, аглядаючыся вакол і слухаючы, яго маці і бацька, Люпін і Сырыўс таксама спыніліся.
— Там хтосьці ёсць, — раздаўся рэзкі шэпт зусім побач. — У яго Плашч-Нябачнік. Можа гэта..?
Дзве фігуры з’явіліся за найблізкім дрэвам: іх палачкі свяціліся, і Гары ўбачыў Якслі і Долахава углядываючыхся ў цемру, акурат ў тое месца дзе быў ён, яго маці, бацька і Сырыўс з Люпіным стаялі побач. Верагодна, яны не маглі нічога ўбачыць.
— Я сапраўды нешта чуў, — сказаў Якслі. — Жывёла? Як лічыш..?
— Гэты з’варяццелы Хагрыд трымаў цэлы статак істот тут, — адказаў Долахаў, аглядаючыся праз плячо.
Якслі зірнуў на гадзіннік.
— Час амаль мінуў. У Потэра была гадзіна. Ён не ідзе.
— А ён быў упэўнены, што той прыйдзе. Ён не будзе задаволены.
— Лепш вярнуцца, — сказаў Якслі. Пазнаем, які цяпер план.
Ён і Долахаў павярнуліся і пайшлі ўглыб леса. Гары рушыў услед за імі, ведаючы, што яны прывядуць яго як раз туды, куды і жадаў. Ён азірнуўся па баках, і мама ўсміхнулася яму, а бацька падбадзёрвальна кіўнуў.
Яны прайшлі ўсяго некалькі хвілін, калі Гары ўбачыў наперадзе святло, і Якслі з Долахавым вышлі на паляну, дзе як было вядома Гары, жыў калісьці гіганцкі Арагог. Астаткі яго велічэзнага павуціння ўсё яшчэ былі тут, але натоўпы яго нашчадства былі адпраўленыя Пажыральнікамі Смерці, дужацца за іх мэту.
У цэнтры паляны гарэў агонь, і яго мігатлівае святло падала на натоўп, абсалютна нямых, насцярожаных Пажыральнікаў Смерці. Некаторыя з іх яшчэ былі ў масках і пад каптурамі, іншыя адкрылі свае твары. Два волата сядзелі з боку, адкідаючы масіўныя цені на паляну, іх зласлівыя твары былі падобныя на грубаколатую скалу. Гары ўбачыў Фенрыра, які стаіўся і грыз свае даўгія пазногці, велізарны светлы Роўл біў сябе па крывацечнай губе. Ён убачыў Люцыюса Малфоя, які выглядаў пабітым і запалоханым, і Нарцысу, вочы якой былі запалымі і поўныя асцярогі. Кожнае вока было накіравана на Вальдэморта, які стаяў, схіліўшы галаву, і склаўшы белыя рукі на Старэйшай Палачцы перад сабой. Ён мог здавацца моляшчымся або нешта нема падлічваючы ў розуме, і Гары, усё яшчэ стаяў на боку паляны, абсурдна як дзіця што адлічвае “раз-два-тры” у гульні ў хованкі. У яго за галавой у сваёй блішчалай чарадзейнай клетцы, падобнай гіганцкаму арэолу, выгінаючыся і згортваючыся, поўзала велізарная змяя Наджыні.
Калі Долахаў і Якслі ўсталі ў круг, Вальдэморт падняў галаву.
— Ніякіх прыкмет Потэра, — сказаў Долахаў.
Выраз твара Вальдэморта не змяніўся. Чырвоныя вочы здавалася, гарэлі ў святле вогнішча. Павольна ён выцягнуў Старэйшую Палачку між доўгіх пальцаў.
— Мой Лорд…
Загаварыла Белатрыса: растрапаная, з трохі скрыўленым тварам, але ўсім цэлам непашходжаная, яна сядзела бліжэй усяго да Вальдэморта.
Вальдэморт падняў руку, абрываючы яе, і яна больш не вымавіла і гуку, але глядзела на яго з поўным глыбокай пашаны захапленнем.
— Я думаў, што ён прыйдзе, — вымавіў Вальдэморт сваім частым голасам, гледзячы на полымя. — Я чакаў яго прыходу.
Усе маўчалі. Яны здаваліся такімі ж напалоханымі, як і Гары, сэрца ў якога ў дадзены момант білася аб рэбры, быццам спрабуючы выскачыць з цела, з якім ён вось-вось растанецца. Яго рукі пацелі, пакуль ён сцягваў Плашч-Нябачнік і хаваў яго пад адзежу разам з палачкай. Ён не жадаў, каб спакуса змагацца была ў ім.
— Я… напэўна, памыляўся, — сказаў Вальдэморт.
— Не, не памыляўся.
Гары вымавіў гэта гучна, як мог, сабраўшы ўсе сілы. Ён не жадаў здавацца спалоханым. камень Уваскрашэння выслізнуў з яго знямелых пальцаў, і ўбачыўшы бокам вока, як знікаюць яго бацькі, Сірыюс, Люпін, ён выйшаў на святло вогнішча. У гэты момант ён не адчуваў нікога акрамя Вальдэморта. Іх было толькі двое.
Ілюзія знікла так жа хутка, як і прыйшла. Волаты зараўлі, Пажыральнікі цяпер падняліся, і было мноства крыкаў, уздыхаў і нават смех. Вальдэморт застыг на месцы, яго чырвоныя вочы спыніліся на Гары, і ён глядзеў, як Гары набліжаецца і нічога акрамя агню не падзяляла іх.
Затым пачуўся крык: “Гары! Не!”
Ён абгарнуўся: Хагрыд быў прывязаны да дрэва непадалёк. Яго магутнае цела скалынала галіны над галавой, пакуль ён адчайна дужаўся.