Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Снітч. Яго слабыя пальцы на імгненне намацалі мяшочак на шыі і выцягнулі яго.
Я адчыняюся ў канцы.
Дыхаючы хутка і цяжка, ён утаропіўся ўніз на яго. Зараз яму трэба быў час, каб рухацца як можна павольней, ён, здавалася, спяшаўся, і разуменне прыходзіла ўсё хутчэй, так што здавалася мімалётным. Гэта быў канец. Гэта быў момант ісціны.
Ён прыціснуў залаты метал да вуснаў і вымавіл, “я зараз памру”.
Металічная абалонка разбілася. Ён апусцў дрыготкую руку, выцягнуў з плашча палачку Драка і прамармытаў: “Люмос”.
Чорны камень з расколінай, якая перасякала цэнтр, быў пахаваны ў двух паловах снітча. Камень Уваскрашэння быў разламаны па вертыкальнай лініі, якая прадстаўляла Старэйшую Палачку. Трохкутнік і круг, якія абазначаюць Плашч і камень былі ўсё яшчэ прыкметныя.
І зноў Гары зразумеў не задумляючыся. Неабязкова было прыносіць іх назад, бо ён павінен далучыцца да іх. У рэчаіснасці не ён прызываў іх: яны прызывалі яго.
Ён закрыў вочы і павярнуў камень у руцэ тры разу.
Ён ведаў, гэта адбылося, таму што пачуў лёгкія рухі вакол, якія азнаначалі што далікатныя целы перапухаюць сваімі нагамі па зямлі, засыпанай галінкамі наваколя, якая была далёкім ускрайкам лесу. Ён адкрыў вочы і агледзіўся. Яны не былі ні прывядамі, ні целамі наколькі ён мог бачыць. Яны больш пазадзілі на Рэдла, які так даўно выходзіў з дзённіка, і быў досыць выразным успамінам. Меней цвёрдыя чым жывыя целы, але нашмат больш за прывідаў, яны зрушыліся да яго. І на кожным твару была адна і тая ж ўсмешка. Джэймс быў дакладна такога ж росту што і Гары. На ім была адзежа, у якой ён памёр, і яго валасы былі неахайнымі і ўскудлачанымі, а яго акуляры былі злёгку скрыўленымі як у містэра Уізлі.
Сірыюс быў высокім і прыгожым і нашмат маладзей, чым Гары бачыў яго пры жыцці. Ён ішоў з нейкай простай вытанчанасцю, трымаючы рукі ў кішэнях, з усмешкай на твары. Люпін таксама быў маладзей, і меней пацёрты, і яго валасы былі гушчы і цямней. Ён выглядаў радасным зноў патрапіць у гэтае знаёмае месца, дзе праходзіла гэтулькі яго юнацкіх блуканняў.
Усмешка Лілі была самай шырокай. Яна адкінула назад доўгія валасы і наблізілася да яго, і зялёныя вочы, так падобныя на яго, нецярпліва сталі вывучаць яго твар, як быццам яна ніколі не зможа на яго нагледзецца.
— Ты быў такім адважным.
Ён не мог казаць. Яго вочы атрымлівалі асалоду ад яе, і яму здавалася, быццам ён мог стаяць і глядзець на яе весна, і нічога больш не было б трэба.
— Ты амаль на месцы, — сказаў Джэймс. — Вельмі блізка. Мы…. так ганарымся табой.
— Гэта балюча?
Дзіцячае пытанне зляцела з вуснаў Гары перш чым ён змог спыніцца.
— Паміраць? Зусім не, — сказаў Сірыюс. — Хутчэй і лягчэй чым засынаць.
— І яму захочацца зрабіць гэта хутка. Ён жадае пакончыць з гэтым, — сказаў Люпін.
— Я не жадаў каб вы загінулі, — вымавіў Гары. Словы ішлі незалежна ад яго волі. — Ніхто з вас. Прабачце…
Ён звяртаўся больш да Люпіна, чым да астатніх, умольваючы яго.
— … калі ў вас з’явіўся сын… Рэмус, прабач…
— Я таксама жадаю папрасіць прабачэння, — адказаў Люпін. — За тое, што ніколі не пазнаю яго… але ён будзе ведаць завошта я памёр і я спазяюся, ён зразумее. Я спрабаваў зрабіць мір, у якім ён мог бы пражыць шчаслівае жыццё.
Халодны ветрык, які, здавалася, ішоў з сэрца лесу, паварушыў бровы Гары. Ён ведаў, што яны не скажуць яму ісці, гэта павінна быць яго ўласнае рашэнне.
— Вы будзеце са мной?
— Да самога канца, — адказаў Джэймс.
— Яны не змогуць вас убачыць? — спытаў Гары.
— Мы — частка цябе, — казаў Сірыюс. — Нябачныя для іншых.
Гары паглядзеў на маму.
— Будзь побач са мной, — ціха сказаў ён.
І ён падняўся. Холад Дэментараў больш яго не ахапляў; ён мінуў праз іх са сваёй кампаніяй, і яны дзейнічалі на яго як Патронусы, і разам яны мінулі праз старыя дрэвы, зрослыя разам, іх галіны спляліся, карані скрывіліся і скруціліся пад нагамі. Гары ў цемры накінуў плашч, прасоўваючыся ўсё глыбей і глыбей у лес, не маючы ні найменшага падання, дзе мог быць Вальдэморт, але ўпэўнены, што зноёдзе яго. Побач з ім, амаль бязучна рухаліся Джэймс, Сірыюс, Люпін і Лілі, і іх прысутнасць стала яго адвагай, і дазваляла працягваць перастаўляць ногі наперад. Яго цела і розум адчуваліся дзіўна ізаляванымі, і канечнасці працавалі без свядомых інструкцый, быццам бы ён быў пасажырам, а не кіроўцам у целе якое вельмі хутка павінен быў пакінуць. Мёртвыя, якія ішлі зараз разам з ім праз лес здаваліся яму больш рэальнымі чым жывыя ззаду ў замку: Рон, Герміёна, Джыні, і ўсе астатнія сталі для яго быццам прывідамі пакуль ён спатыкаючыся і паслізгваючы ішоў да канца свайго жыцця, да Вальдэморта…