Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

— Так, ён жадае захапіць школу.

— І калі ў яго гэта атрымаецца, — сказаў Дамблдр, — То ты, як абяцаў, зробіш усё, што ў тваіх сілах, каб абараніць вучняў?

Снэйп кіўнуў.

— Добра. У такім выпадку, табе першым чынам трэба пазнаць, што выдумвае Драка. Напалоханы падлетак небяспечны для навакольных гэтак жа, як і для самога сябе. Прапануй яму дапамогу і абарону; ён дазволіць табе дапамагчы, ты яму падабаешся.

— Не менш, чым паслуга, якую яму аказаў бацька. Драка вінаваціць мяне, ён думае, што я жадаў заняць месца Люцыюса.

— Тым не менш, паспрабуй. Я менш турбуюся за сябе, чым за выпадковых ахвяр, якіх суцэль можна чакаць. У выніку, мы можам зрабіць толькі адно, каб выратаваць яго ад гневу Лорда Вальдэморта.

Снэйп здзіўлена падняў бровы і з’едлівым тонам сказаў:

— Вы збіраецеся дазволіць яму забіць сябе?

— Вядома, не. Ты павінен забіць мяне.

Рушыла ўслед доўгая паўза, якая перапынялася толькі гукамі, якія шчоўкалі: Фенікс Дамблдора Фоўкс пстрыкаў сваёй дзюбай, ядучы нешта смачнае.

— Вы жадаеце, каб я зрабіў гэта зараз? — спытаў Снэйп, голасам поўнай іроніі. — Або жадаеце спачатку злажыць эпітафію?

— Не зусім. Лічу, што момант прадставіцца з цягам часу. Судзячы па тым, што адбылося сёння, — ён паказаў на знявечаную руку, — з упэўненасцю можна сказаць, што гэта адбудзецца на працягу года.

— Калі вы не супраць памерці, — нядбайна высказаў здагадку Снэйп. — Чаму не даць Драка зрабіць гэта?

— Душа хлопчыка яшчэ не пашкоджаная, — сказаў Дамблдор. — Я б не жадаў, што б гэта здарылася з-за мяне.

— А мая душа, Дамблдор? Мая?

— Я жадаю, каб ты аказаў мне гэтую паслугу, Сэверус, таму што смерць набліжаецца да мяне гэтак жа імкліва, як Чадлі Кэнанс будзе лепшым гульцом лігі сёлета. Прызнаюся, я жадаю хуткай і бязбольнай смерці, а не павольнай і непрыемнай, якая можа апынуцца, калі, напрыклад, Грэйбэк будзе ў ёй удзельнічаць — я чуў, Вальдэморт прыняў яго ў свае шэрагі? Або чароўная Белатрыса, якая любіць гуляць са сваёй ахвярай, перш чым прыкончыць яе.

казаў ён бесклапотна, але яго вочы пранізвалі Снэйпа, гэтак жа, як яны пранізвалі Гары, і быццам бачылі душу чалавека, які сядзіць перад ім. Нарэшце Снэйп адрывіста кіўнуў.

Дамблдор выглядаў задаволеным.

— Дзякуй, Сэверус…

Кабінет знік, і цяпер Снэйп і Дамблдор у змярканні шпацыравалі па пустынных наваколлях замка.

— Чым вы займаецеся з Потэрам, падчас вашых вячэрніх заняткаў, — рэзка спытаў Снэйп.

Дамблдор выглядаў злёгку стомленым.

— Чым? Ці не спрабуеш ты зноў пакінуць яго пасля заняткаў, Сэверус? Хлопчык і так праводзіць больш часу адбываючы пакаранні, чым на адкрытым паветры.

— Ён зноў паводзіць сябе як яго бацька.

— Выглядае ён, магчыма як Джэймс, але ў глыбіні душы ён больш падобны на сваю маці. Я праводжу заняткі з Гары, таму што мне трэба абгаварыць з ім некаторыя пытанні, і паведаміць яму нейкую інфармацыю… пакуль не позна.

— Інфармацыю, — паўтарыў за ім Снэйп. — Вы давяраеце яму… вы не давяраеце мне.