Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— НЕ! НЕ! ГАРЫ, ШТО ТЫ…?
— ЦІХА! — крыкнуў Роўл, і прымусіў Хагрыда замоўкнуць узмахам палачкі.
Белатрыса, ускочыўшы на ногі, цяжка дыхаючы цяпер напружна перакладала погляд з Вальдэморта на Гары. Адзіным што рухалася, былі агонь і змяя, якая згортвалася і разгортвалася ў святлівай клеткі ззаду Вальдэморта.
Гары адчуваў палачку ў грудзей, але не спрабаваў яе выцягнуць. Ён ведаў, што змяя была занадта добра абароненая, ведаў, што варта яму накіраваць палачку на Наджыні, пецьдзесят заклёнаў стукнуць па ім раней. Вальдэморт з Гары моўчкі глядзелі адно на аднаго, і Вальдэморт злёгку нахіліў галаву ў бок, намякаючы Гары ўстаць перад ім, і незвычайна журботная ўсмешка скрывіла яго рот без вуснаў.
— Гары Потэр, — вельмі павольна вымавіў ён. Здавалася, яго голас быў часткай патрэсківаюшчага агню. — Хлопчык, Які Жыў.
Ні адзін з Пажыральнікаў не паварушыўся. Яны чакалі: Усё чакала.
Толькі Хагрыд тузанаўся, Белатрыса затыхалася, і Гары невытлумачальна падумаў аб Джыні, аб яе зіготкім поглядзе, і пачуцці яе вуснаў на сваіх…
Вальдэморт падняў палачку. Яго галава ўсё яшчэ была нахіленая ў бок, і ён быў нібы цікаўнае дзіця захоплены тым, што можа адбыцца, калі ён працягне. Гары зірнуў у чырвоныя вочы, і захацеў, каб гэта збарылася зараз, хутка, пакуль ён яшчэ мог стаяць, перш чым страціць кантроль, перш чым здрадзіцца страху.
Ён бачыў, як рухаецца яго рот і выбліск зялёнага святла, і ўсё знікла.
XXXV. Кінгс-Крос
Гары ляжаў тварам уніз, слухаючы цішыню. Ён быў зусім адзін. Ніхто на яго не глдзеў. Там ноогул нікога не было. Ён быў не зусім упэўнены, што ён сам быў там. Праз доўгі час, або быць можа адразу жа, ён зразумеў, што ён павінен існаваць, павінен быць чымсьці большым, чым бесцялесная субстанцыя, таму што ён ляжаў на некай паверхні. Ён адчуваў дотык да гэтай паверхні.
Як толькі ён гэта ўсвядоміў, то зразумеў, што ён быў голым. Але, паколькі ён быў адзін, гэта яго не хвалявала, а толькі злёгку заінтрыгавала. Ён падумаў, што калі ён можа адчуваць сябе, то ён павінен яшчэ і бачыць. Такім чынам ён выявіў, што ў яго ёсць вочы.
Ён ляжаў у такой апраметнай цемры, якую ніколі раней не бачыў. Тое, што яго акружала. Было аблачынай пару, якая не мела вызначальнай формы. Пол, на якім ён ляжаў, здаваўся белым, ні цёплым, ні халодным, гэта бвло проста пустое месца. Ён прыпадняўся. Яго цела было непашкоджанным. Ён дакрануўся да свайго твара. Ён больш не насіў акуляры. Затым, праз бясформеннае нішто, якое атачала яго, Гары пачуў шум: як быццам нешта маленькае і мяккае махала крыламі, чаплялася і змагалася. Гэта быў дзіўны шум, нават трохі непрыстойны. Хлапец адчуў сябе некамфортна, як быццам падслухоўваў нешта ўтоенае і ганебнае.
У першае імгненне Гары пажадаў, каб ён быў апрануты.
Як толькі ў яго сфармавалася гэтае жаданне, недалёка ад яго з’явіліся адзежа. Ён апрануўся. Адзежа была мяккай, чыстай і цёплай. Было дзіўна, што адзежа з’явілася менавіта ў той момант. Як ён яе пажадаў.
Гары ўстаў і агледзеўся. Ці быў ён проста ў вялікім Выратавальным-Пакоі?
Чым больш ён глядзеў, тым больш ён бачыў. Вялікае купалаабразнае шело стрэхі бліскацела высока над ім у сонечным святле. Магчыма гэта быў палац. Усё было ціха і спакойна, за выключэннем тых гукаў барацьбы, якія чуліся дзесьці недалёка ў тумане.
Гары павольна паварочваўся і, здавалася, тое, што яго акружае ўзнікае перад яго вачамі. Шырока адчыненая прастора, яркая і чыстая зала з купалападобнай столлю, безумоўна большая, чым Вялікая Зала. Яна была цалкам ненаселена. Гары быў там адзіным чалавекам, за выключэннем…
Ён адскочыў і вызначыў крыніцу шуму. Яна мела форму малюсенькага голага немаўля, які быў скручаны на зямлі. Яго скура была сырой, грубіянскай і выглядала садранай. Гэтая істота ляжала злева ўздрыгваючы і барацьба была для яго дыханнем.
Гары баяўся яго. Яно выглядала маленькім, далікатным і параненым, але ён не жадаў дакранацца да немаўля. Аднак Гары павольна падыходзіў бліжэй, гатовы адскочыць у любы момант.
Неўзабаве ён стаяў досыць блізка, для таго, каб дакрануцца да істоты, але не мог сябе перадужаць. Гары адчуваў сябе баязліўцам. Ён павінен суцешыць немаўля, але яму гэта было агідна.
— Ты не можаш дапамагчы.
Гары хутка аглядзеўся вакол. Да яго ішоў жывы і непашкоджаны Альбус Дамлдор у шырокай сіняй мантыі.
— Гары, — ён раскрыў абдымкі, абедзьве яго рукі былі белыя і непашкоджаныя. — Ты дзіўны хлопчык. Ты адважны хлопчык. Пайшлі пройдземся.
Ашаломлены Гары пайшоў следам за Дамблдорам да двух крэслаў, на якія раней ён не звярнуў увагі. Дамблдор сеў у адно з іх і Гары апусціўся ў іншае, пільна гледзячы ў твар старога дырэктара. Доўгія сівыя валасы і барада Дамблдора, ясныя блакітныя вочы над акулярамі-паўмесяцамі, кручкаваты нос: усё было менавіта такім, якім Гары гэта памятаў. І яшчэ…