Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— У сэнсе?
— Я шпіёніў для вас, лгаў дзеля вас, падвергнуў сябе смяротнай небяспекі зеля вас. Зрабіў усё, каб абараніць сына Лілі Потэр. А зараз вы кажаце, што выгадоўвалі яго, як свінню на забой…
— Вельмі кранальна, Сэверус, — сур’ёзна сказаў Дамблдор. — Ты ўжо абвык клапаціцца аб хлопчыку?
— Аб ім? — закрычаў Снэйп. — Экпекто Патронум!
З кончыка яго палачкі вырвалася срэбная лань. Яна прызямлілася на падлогу кабінета, адзін раз прабеглася па яму і выскачыла ў акно. Дамблдор глядзеў, як яна паляцела, а калі яе серабрыстае ззянне знікла, ён звярнуўся да Снэйпу, вочы таго былі поўныя слёз.
— Нават пасля ўсяго, што здарылася?
— Заўсёды, — сказаў Снэйп.
І сцэна змянілася. Хараз Гары бачыў Снэйпа, які размаўляў з партрэтам Дамблдора ззаду яго стала.
— Паведамі Вальдэморту, калі Гары будуць везці з хаты яго дзяцькі і цёткі, — казаў Дамблдор. — Зрабі гэта так, каб не выклікаць падазронаў у Вальдэморта. Ты павінен зрабіць так, каб яны прынялі план з прынадай; я ўпэўнены, што толькі так можна забяспечыць Гары бяспеку. Паспрабуй зачараваць Мундунгуса Флетчэра. І яшчэ, Сэверус, калі ты будзеш прымаць удзел у выкраданні, паспрабуй паводзіць сябе паактыўней… Неабходна, каб Вальдэморт давяраў табе, інакш ад Хогвартса нічога не застанецца…
Цяпер Снэйп быў у невядомай карчме, тварам да твару з Мундунгусам, які выглядаў незвычайна бледна, Снэйп хмурыўся, канцэнтуючыся.
— Ты прапануеш Ордэну Фенікса, — шаптаў Снэйп, — выкарыстаць прынады. Адваротнае зелле. Аднолькавыя Потэры. Гэта адзінае, што можа спрацаваць. ты забудзшся аб тым, што гэта я прапанаваў табе. Ты скажаш, што гэта твая ідэя. Зразумеў?
— Я зразумеў, прашаптаў Мундунгус, яго вочы разбяжаліся.
Цяпер Гары ляцеў побач са Снэйпам на мятле праз бясхмарную цёмную ноч, суправаджаны іншымі Пажыральнікамі Смерці, і наперадзе іх былі Люпін і Гары, які ў рэчаіснасці быў Джорджам… Пажыральнік Смерці абагнаў Снэйпа і падняў палачку, якую накіраваў ў спіну Люпіна.
— Сэктумсемпра! — закрычаў Снэйп.
Але заклён, які быў прызначан для Пажыральніка Смерці, праляцеў і замест гэтага ўразіў Джорджа…
І наступнае. Снэйп стаяў на каленах у старой спальні Сірыюсу. Слёзы капалі з кончыка яго носу, у той час як ён чытаў стары ліст Лілі. Другая старонка ўтрымоўала толькі неклькі слоў:
“… што яна была сяброўкай Гелерта Грындэльвальда. Асабіста мне здаецца, што яна здурэла!
З каханнем,
Лілі”
Снэйп узяў старонку, якая ўтрымоўвала подпіс Лілі і яе каханне, і паклаў у сваю мантыю.
Потым ён разарваў фатаграфію, якую трымаў, на дзве часткі, так, што зараз ён трымаў частку, на якой Лілі смяецца, кідаючы частку з Джэймсам і Гары на падлогу, пад камоду…
І цяпер Снэйп зноў стаяў перад партрэтам дырэктара Фінеаса Ніггелуса, паколькі той прыбыў у свой партрэт.
Дырэктар, яны спыніліся ў Дэканавым Лесу! Бруднакроўка…
— Не кажы гэтае слова!
— Дзяўчынка Грэнджэр, тады, згадала гэтае месца, калі яна адкрыла сваю сумку і я пачуў яе!
— Дабра. Вельмі добра, — прагукаў партрэт Дамблдора ззаду стала дырэктара. — Цяпер, Сэверус, меч! Але не забывай, ён павінен быць атрыманы ва ўмовах важнасці і адвагі — ён не павінен ведаць, што ты дапамагаеш яму! Калі Вальдэморт зможа прачытаць думкі Гары і ўбачыць тваю дапамогу…
— Я ведаю, — коратка адказаў Сэверус. Ён наблізіўся да партрэта Дамблдора і адсунуў яго ў бок. Партрэт ад’ехаў наперад, прад’яўляючы паражніну ззаду яго, з якой ён узяў меч Грыфіндора.
— І вы дагэтуль не збіраецеся сказаць мне чаму так важна даць Потэру меч? — спытаў Снэйп, пакуль ён апранаў паходны плашч па-над мантыямі.
— Не, я так не лічу, — адказаў Дамблдор. — Ён павінен ведаць, што рабіць з ім. І Сэверус, будзь асцярожны, яны будуць не вельмі ветлівыя да цябе, пасля няўдачы з Джорджам Уізлі.
— Не хвалюйцеся, Дамблдор, — сказаў ён халаднавата. — У мяне ёсць план.
І Снэйп выйшаў з пакоя. Гары падняўся з Віра памяці і секунду праз на пакрытым дыванам палу, у тым самым пакоі, з якога толькі што выйшаў Снэйп.
XXXIV. Зноў лес
Нарэшце ён пазнаў праўду… Лежучы на падлозе тварам на пыльным дыване ў кабінеце, дзе як яму раней здавалася, ён пазнаваў сакрэты Перамогі, Гары нарэшце зразумеў, што ён не павінен быў выжыць. Яго роля скаладалася ў тым, каб спакойна прыйсці ў распрасцёртыя рукі Смерці. Па шляху ён павінен быў пазбавіцца ад пакінутых сувязяў з жыццём Вальдэморта і калі, нарэшце, ён устане на шляху Вальдэморта, і не падніме палачку, каб абараніць сябе, усё ўстане на свае месцы, і тое, што павінна было адбыцца яшчэ ў Годрыкавай Лашчыне, адбудзецца. Ніхто не будзе жыць, ніхто не выжыве.