Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Тут у яго ледзь не ўрэзаўся Нэвіл. Ён з кімсці яшчэ ўносіў у замак цела. Гары зірнуў уніз і адчуў тупы ўдар па жываце: Колін Крыві, хоць ён быў непаўналетнім, але, мусіць, прабраўся ў замак, як гэта зрабілі Малфой, Крэб і Гойл. Мёртвы ён здаваўся яшчэ менш.
— Ведаеш што? Я магу зладзіцца адзін, Нэвіл, — сказаў Олівер Вуд, і паклаў Коліна на плячо, як пажарнік, і занёс у Вялікую Залу.
Нэвіл на секунду абапёрся на праём і выцер лоб рукой. Ён быў падобны на старога. Затым ён зноў накіраваўся ў цемру, за новымі целамі.
Гары кінуў погляд назад на ўваход у Вялікую Залу. Вакол рухаліся людзі, спрабуючы суцешыць адзін аднаго, пілі, схіляліся над мёртвымі, але Гары так і не ўбачыў нікога з блізкіх, ні намёку на Герміёну, Рона, Джыні, іншых Уізлі, Луну. Ён адчуваў, што аддаў бы ўвесь свой пакінуты час, дзеля аднаго погляду на іх; але хапіла б ў яго перастаць глядзець? Ужо лепш так.
Ён накіраваўся па прыступках уніз у цемру. Было дзесьці а чацьвёртай раніцы, і трунная цішыня стварала уражанне, быццам яны затаілі дыханне, у чаканні ўбачыць тое, што ён павінен быў зрабіць.
Гары зрушыўся да Нэвілу, які скланіўся над іншым целам.
— Нэвіл.
— Божа, Гары, ты мне ледзь сардэчны прыступ не ўстроіў!
Гары зняў плашч: думка падысці да яго з ніадкуль, нарадзілася з жадання цалкам упэўніцца ў гэтым.
— Куды ты накіраваўся адзін? — спытаў здзіўлена Нэвіл.
— Гэта частка плану, — сказаў Гары. — Мне трэба сёе-тое зрабіць. Слухай Нэвіл…
— Гары! — Нэвіл раптам стаў спалоханым. — Гары, ты ж не збіраешся здацца?
— Не, — проста зманіў Гары. — Вядома, не… Гэта сёе-тое іншае. Але мне трэба знікнуць на некаторы час. Ты ведаеш змяю Вальдэморта, Нэвіл? У яго велізарная змяя… ён заве яе Наджыні.
— Так, я чуў… І што з ёй?
— Яе трэба забіць. Рон і Герміёна ведаюць, але проста калі яны…
Жах гэтай магчымасці на момант перахапіў яго дыханне, што ён не мог дамовіць. Але ён зноў пахістаўся: гэта было вырашальным, ён павінен быць такім як Дамблдор, захоўваць халодны розум, упэўнівацца што ёсць запасныя варыянты, іншыя, хто зможа працягнуць. Дамблдор памёр, ведаючы, што тры чалавека яшчэ ведаюць пра Хоркурксы, зараз месца Гары павінен заняць Нэвіл: зноў у тайну будуць прысвечаны трое.
— Проста калі яны будуць занятыя, у цябе будзе шанец.
— Забіць змяю?
— Забіць змяю, — паўтарыў Гары.
— Дабра, Гары. Ты ж ў парадку?
— Са мной усё нармалёва. Дзякуй, Нэвіл.
Але толькі Гары зрушыўся, Нэвіл схапіў яго за руку.
— Мы ўсе збіраемся працягваць бітву. Ты ведаеш аб гэтым?
— Так, я…
Задушлівае пачуццё паглынула канец фразы; ён не зможа працягнуць. Нэвіл, здавалася, нічога не заўважыў. Ён папляскаў Гары па плячу, адпускаючы яго і пайшоў проч, шукаць яшчэ цела.
Гары зноў накінуў плашч і пайшоў. Недалёка наперадзе рухаўся хтосьці яшчэ, схіляючыся над іншым ляжалым на зямлі целам. У кроку ад яе ён зразумеў, што гэта Джыні.
Ён спыніўся. Яна наблізілася да дзяўчынкі, якая клікала маму.
— Усё добра, — вымавіла Джыні. — Усё добра, зараз мы занясем цябе ўнутр.
— Але я жадаю дадому, — прашаптала дзяўчынка. — Я больш не жадаю дзерціся! — Я ведаю, — сказала Джыні, яе голас зрываўсся. — Усё будзе добра.
Па целе Гары прабегла халодная дрыготка. Ён жадаў закрычаць скрозь ноч, жадаў, каб Джыні ведала, што ён тут, жадаў каб яна ведала куды ён збіраўся. Ён жадаў каб яго спынілі, пацягнулі назад, адправілі дадому...
Але ён ужо дома. Хогвартс быў першай і лепшай хатай якую ён калі-небудзь ведаў. Ён, Вальдэморт, Снэйп — кінутыя хлопчыкі — усе знайшлі сваю хату тут.
Джыні стаяла на каленах перад параненай дзяўчынкай, трымаючы яе за руку. З велізарным высілкам Гары прымусіў сябе рухацца. Яму нават здалося, што ён бачыў як Джыні азірнулася, калі ён праходзіў міма, і задаўся пытаннем, ці адчула яна кагосьці, які прайшоў паблізу, але ён не сказаў ні слва, і не азірнуўся назад.
У цемры вымалёўвалася халупа Хагрыда. У ёй не было ні святла, ні гукаў Фанга, які скрабецца ў дзверы, ні яго брэху. Усе гэтыя візіты да Хагрыду, паблесківання меднага імбрычка на агні, каменныя пірагі і гіганцкія чарвякі, яго велізарны барадаты твар, Рон, які адрыгваў смаўжоў, Герміёна, якая дапамагае яму выратаваць Норберта.
Ён працягваў рухацца, дайшоў да ўскрайка лесу і спыніўся. Натоўп Дэментараў слізгаў сярод дрэў; ён адчуваў іх холад, і не быў упэўнены што хможа шчасна мінуць праз іх. У яго больш не было сіл на Патронуса. Ён больш не мог стрымліваць свой страх. Але пасля ўсяго гэтага, ён не мог так проста памерці. Кожная секунда, пакуль ён удыхаў пах траў, халоднае паветра на твару было неацэным: думаць аб тым, што у людзей ёсць цэлыя гады, час каб растрачваць яго марна, шмат часу які цягнецца так доўга, а ён чапляецца за кожную секунду. У гэты час ён думаў, што ён не зможа працягваць ісці, і ведаў, што ён павінен. Доўгая гульня скончана, Снітч злоўлены, час спускацца…