Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Я ведаю, што Джэймс Потэр фанабэрыстая свіння, — сказала яна, перарываючы Снэйпа. — Мне не трэба, каб ты мне гэта казаў. Але ідэя жарту Малсібера і Эверы проста дурная. Дурная, Сев, я не разумею, як ты можаш сябраваць з імі.
Гары здалося, што Снэйп нават не чуў тое, што яна сказала пра Малсібера і Эйверы. Як толькі яна назвала Джэймса свіннёй, ён адразу расслабіўся і, калі яны пайшлі далей, у яго хадзе з’явілася ўпэўненасць.
Потым Гары зноў убачыў, як пасля ПРАШЧАў Снэйп выйшаў з Вялікай залы і выпадкова заняў месца побач з тым букам, дзе сядзелі Джэймс, Сірыюс, Люпін і Пецігру. Але ў гэты раз Гары назіраў за ўсім здалёк, ён ведаў, што адбудзецца пасля таго, як Джэймс падніме Снэйпа ў паветра і пачне здзеквацца з яго, і яму не хацелася чуць гэтыя словы… Ён бачыў, як Лілі падыйшла да іх і пачала абараняць Снэйпа. Здалёк пачуў, як Снэйп выкрыкнуў гэтае непрабачальнае слова “бруднакроўка”.
І зноў усё змянілася….
— Прабач.
— Мне ўсё роўна.
— Прабач!
— Не траць дарэмна словы.
— Я выйшла толькі таму, што Мэры сказала мне, што ты збіраешся застацца начаваць тут.
— Гэта так. Я б застаўся. Я ніколі б не назваў цябе бруднакроўкай, гэта проста…
— Само вылецела? — у голасе Лілі не было шкадавання. — Занадта позна. Я шмат гадоў прабачала табе. Ніхто з маіх сяброў не можа зразумець, чаму я нават размаўляю з табой. Ты і твае каштоўныя маленькія сябры— Пажыральнікі Смерці — вось бачыш, ты нават не адмаўляеш гэтага! Ты нават не адмаўляеш, кім ты збіраешся стаць! Ты не можаш дачакацца, калі далучышся да Сам-ведаеш-каго, ці не так?
Ён адкрыў рот, але зноў закрыў, нічога не сказаўшы.
— Я не магу больш прыкідвацца. Ты выбраў свой шлях. Я выбрала свой.
— Не… паслухай, я не хацеў…
— Называць мяне бруднакроўкай? Але ж ты называеш усіх, такіх, як я, бруднакроўкамі, Сэверус. Чаму я павінна быць выключэннем?
Ён з усяе сілы спрабаваў нешта сказаць, але Лілі, пагардліва зірнуўшы на яго, адвярнулася і сыйшла праз партрэт Поўнай Дамы.
Калідор знік, і Гары давялося пачакаць, пакуль не з’явіцца новы ўспамін: Гары нібыта ляцеў праз розныя прадметы і колеры, пакуль яны зноў не сабраліся разам, ён стаяў на вяршыні ўзгорку, у халоднай цемры, вецер свістаў, кранаючы галіны дрэў без лісця. Дарослы Снэйп цяжка дыхаў, круцячыся на месцы, ён моцна сціскаў палачку, чакаючы чагосьці або кагосьці… Яго страх перадаўся Гары, хоць ён ведаў, што яму нічога не пагражала, ён паглядзеў праз плячо, думаючы пра тое, чаго чакаў Снэйп...
Затым асляпляльны струмень белага святла праляцеў скрозь паветра. Гары падумаў, што гэта была маланка, але Снэйп зваліўся на калені і выпусціў палачку.
— Не забівайце мяне!
— Я і не збіраўся.
Гук апарыявання Дамблдора паглынуў гук ветра сярод галінак. Ён стаяў перад Снэйпам, яго мантыя раздзімалася, а яго твар асвятляла святло ад палачкі.
— Ну, Сэверус? Якое паведамленне адправіў мне Лорд Вальдэморт?
— Не, ніякіх паведамленняў. Я прыйшоў па сваёй волі!
Снэйп заломліваў рукі. Ён выглядаў звар’яцелым, яго чорныя валасы таксама раздзімаліся па ветры.
— Я.. я прыйшоў з папярэджаннем.. не, з просьбай… калі ласка….
Дамблдор узмахнуў палачкай. Хоць лісце і галінкі ўсё яшчэ шумелі вакол іх, там, дзе яны стаялі, павісла цішыня.
— Якая просьба да мяне можа быць у Пажыральніка Смерці?
— Гэта… вяшчунства… прадказанне… Трэлані….
— Ах, так, — сказаў Дамблдор. — Што ты распавёў Лорду Вальдэморту?
— Усё… усё, што я чуў! — сказаў Снэйп. — Вось чаму… таму… я думаю, гаворка ідзе аб Лілі Эванс!
— У прадказанні гаварылася не пра жанчыну, — сказаў Дамблдор. — У ім гаварылася пра хлопчыка, народжанага ў канцы ліпеня…
— Вы ведаеце, пра што я! Ён думае, што гаворка ішла аб яе сыне, ён будзе паляваць на ёй… заб’е іх усіх…
— Калі гэта важна для цябе, — сказаў Дамблдор, — зразумела, Лорд Вальдэморт памілуе яе. Няўжо ты не можаш папрасіць выратавання маці, замест сына?
— Я ўжо… ужо прасіў…
— Ты мне агідны, — сказаў Дамблдор, і Гары ніколі не чуў гэтулькі пагарды ў яго голасе. Здавалася, Снэйп сціснуўся. — Значыць, цябе не хвалюе смерць яе мужа і дзіцяці? яны могуць памерці, калі ты атрымаеш то, што жадаеш?
Снэйп нічога не казаў, толькі зірнуў на Дамблдора.
— Тады схавайце іх усіх, — прахрыпеў ён. — Каб яны былі ў бяспецы. Калі ласка.
— А што ты мне дасі наўзамен, Сэверус?
— Наўзамен? — Снэйп глядзеў на Дамблдора, і Гары чакаў, калі ён запратэстуе, але праз некалькі імгненняў Снэйп адказаў. — Што заўгодна.