Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

— Я — не — хачу — туды — ехаць! — сказала Пятуння, і вырвала сваю руку ў сястры. — Ты думаеш, я хачу паехаць ў нейкі дурацкі замак і вучыцца быць… быць….

Яе светлыя вочы хутка агледзелі платформу: катоў, якія мяўкалі, соў, якія крычалі, вучняў, некаторыя з якіх ужо пераапрануліся ў чорныя доўгія мантыі, яны загружалі свае куфары ў цягнік або віталі адзін аднаго пасля доўгага лета расстання.

— …ты думаеш, я хачу быць — быць дзівачкай?

У Лілі на вачах з’явліліся слёзы, а Пятунні ўдалося высвабадзіць руку.

— Я не дзівачка, — сказала Лілі, — Так казаць вельмі дрэнна.

— Вось куды ты едзеш, — жорстка вымавіла Пятуння. — Спецыяльная школа для вырадкаў. Ты і гэты хлопчык Снэйпаў… ненармальныя, вось вы хто. Добра, што вас ізалююць ад нармальных людзей. Гэта дзеля нашай бяспекі.

Лілі зірнула на бацькоў, якія аглядвалі платформу з задавальненнем, атрымліваючы асалоду ад пабачанага. Потым яна зноў глянула на сястру, і яе голас стаў нізкім і грубым:

— Ты не думала, што гэта школа для вырадкаў, калі пісала дырэктару і ўпрошвала яго ўзяць цябе.

Пятуння зрабілася пунсовай.

— Упрошвала? Я не ўпрошвала!

— Я бачыла яго адказ. Вельмі добразычлівы.

— Ты не павінна была чытаць, — прашаптала Пятнуння. — Гэта было маё асабістае… Як ты магла?

Лілі хуценька зірнула на Снэйпа. Пятуння адкрыла рот.

— Гэты хлопчык знайшоў яго! Ты з гэтым хлопчыкам употай пракраліся ў мой пакой!

— Не, не пракраліся… — Лілі давялося абараняцца, — Сэверус убачыў канверт, ён не мог паверыць, што маглы могуць кантактаваць з Хогвартсам, вось і ўсё! Ён сказаў, што напэўна чараўнікі падпольна працуюць на пошце, і яны клапацяцца пра…

— Відаць, чараўнікі ўсюду суюць свае насы! — сказала Пятуння, зрабіўшыся бледнай так жа хутка, як пачырванела да гэтага. — Пачварына! — выкрыкнула яна і пабегла да бацькоў…

Сцэна знікла і ўзнікла зноў. Снэйп бег па Хогвартс Экспрэсу, у той час, як цягнік ехаў па краіне. Ён ужо пераапрануўся ў школьную форму, пры першай жа магчымасці пазбаўляючыся маглаўскіх рэчаў. Ён спыніўся ў купэ, дзе размаўлялі два хлопчыка, а ля акна сядзела Лілі.

Ён адкрыў дзверы купэ і сеў насупраць Лілі. Яна зірнула на яго і адвярнулася да акна. Яна плакала.

— Я не хачу размаўляць з табой, — злосна вымавіла яна.

— Чаму?

— Туня н-ненавідзіць мяне. Таму што мы бачылі ліст ад Дамблдора.

— І што?

Яна паглядзела на яго з пагардай.

— То, што яна мая сястра!

— Яна ўсяго толькі… — спыніў ён сябе. Лілі, якая выцірала слёзы, не чула яго.

— Але ж мы едзем! — сказаў ён, не хаваючы радасці. — Вось і ўсё! Мы едзем у Хогвартс!

Яна кіўнула, выціраючы вочы, але крыху ўсміхнулася.

— Было б добра, калі б ты трапіла ў Слізэрын, — сказаў Снэйп, падбадзёраны тым, што яна крыху павесялела.

— У Слізэрын?

Адзін з хлопчыкаў, якія сядзелі ў купэ, да гэтага не звяртаўшы ўвагу на Снэйпа і Лілі, азірнуўся пры гэтым слове, і Гары, чыя ўвага была звернута на пару ля акна, убачыў свайго бацьку: хударлявага, цёмнавалосага, як Снэйп, але з тым налётам выпеставанасці, заботы, якіх Снэйпу відавочна не хапала.